Η πρώτη ανοιχτή συνάντηση για την σύσταση της ομάδας Τ-57 στην πόλη της Θεσσαλονίκης, με αμεσοδημοκρατικά και οριζόντια χαρακτηριστικά, μακριά από κομματικές πρακτικές, θα πραγματοποιηθεί σήμερα, Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου, στις 6:30μμ στο Εργατικό Κέντρο της πόλης.
Συμμετέχουν:
- Σταυρούλα Καψάλη, επιζήσασα
- Πάνος Ρούτσι
- Όλγα Χαρπιδου, συνήγορος υπεράσπισης
- Άτομο από τη συλλογικότητα Μέχρι τέλους
- Ομάδα Τ57 Αθήνας/αλληλεγγυοι-ες Αθήνας
- Συγγενείς θυμάτων
Όπως αναφέρεται στο κάλεσμα:
«Το δίκτυο Τ57 αποτελεί μια νέα πανελλαδική πρωτοβουλία πολιτών με στόχο τη στήριξη των οικογενειών των 57 θυμάτων του σιδηροδρομικού εγκλήματος των Τεμπών στον δύσκολο δικαστικό τους αγώνα. Το Τ57-Δίκτυο Υποστήριξης Δικαστικού Αγώνα ξεκίνησε με μια πανελλαδική συνάντηση στις 30 Μαρτίου του 2025 όπου συμμετείχαν άτομα, ομάδες και συγγενείς των θυμάτων του τραγικού δυστυχήματος από όλη την ελλαδική γεωγραφία.
Το δίκτυο αυτό οργανώνει ομάδες πολιτών σε όλη τη χώρα, ώστε να εξασφαλιστεί η σταθερή και δυναμική παρουσία τους έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Λάρισας σε κάθε συνεδρίαση της δίκης, η οποία αναμένεται να διαρκέσει πολλούς μήνες. Στόχος μας είναι να υπάρχει πάντα ένας μεγάλος αριθμός πολιτών έξω από το δικαστήριο, ώστε οι οικογένειες των θυμάτων να μην είναι ποτέ μόνες. Ακόμη, προς ανάδειξη του ζητήματος αλλά και για συσπείρωση μέχρι να φτάσουμε στις ημέρες της δίκης, έχουμε σκοπό να διοργανώνουμε πανελλαδικά συντονισμένες δράσεις αναδεικνύοντας την ανάγκη των από τα κάτω για πραγματική δικαιοσύνη.
Γιατί είναι το αίτημα για δικαιοσύνη που συνοψίζει όλα εκείνα για τα οποία εκατομμύρια κόσμος βρέθηκε στους δρόμους της χώρας τον τελευταίο χρόνο: είτε είναι οι ευθύνες για το κρατικό/καπιταλιστικό έγκλημα στα Τέμπη, είτε η διαφθορά και τα κυβερνητικά σκάνδαλα είτε οι πρακτικές της εξουσίας που δημιουργούν την ασφυξία που ζούμε κάθε μέρα. Είναι η δικαιοσύνη που δεν υπήρχε στην Πύλο, δεν υπήρχε στην δολοφονία ρομά παιδιών από την αστυνομία, δεν υπήρχε σε υποθέσεις μαστροπείας και γυναικοκτονιών.
Οι ζωές μας τείνουν να μην έχουν αξία και γι’ αυτό επιλέγουμε να αντιστεκόμαστε και να φωνάζουμε με κάθε τρόπο ότι ως εδώ. Συλλογικοποιούμε τις ανάγκες μας, παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας και την φτάνουμε μέχρι τέλους.
