Ο Γιώργος Βουδικλάρης είναι δημοσιογράφος, σκηνοθέτης, δημιουργός της ιστοσελίδας πολιτισμού artivist.gr
Φυσικά και ο κίνδυνος εκφασισμού των κοινωνιών είναι διεθνής. Όμως ας ξεκινήσουμε από τα του οίκου μας. Ας μην το ανεχτούμε και αυτό.
Η στάση των κριτικών την εποχή της πανδημίας και του #meToo.
Οι αποδοκιμασίες προς τον πρωθυπουργό δεν πρέπει να εκπλήσσουν. Είναι μάλλον αναμενόμενες.
Η σκηνή της πτώσης του πίνακα του Πικάσο αντικατοπτρίζει και συμπυκνώνει όλη τη φιλοσοφία της διακυβέρνησης αυτής της χώρας εδώ και δύο χρόνια.
Πέρα από τη μεγαλοστομία και τον μεγαλοϊδεατισμό του, το αλλοτινό παιδί-θαύμα εμφανίζει δύο σημεία που προκαλούν έντονο προβληματισμό.
Πίσω από τις αποκαλυπτικές καταγγελίες, δύο απωθητικά τέρατα άρχισαν ήδη να σηκώνουν τα απαίσια κεφάλια τους: η Συντηρητικοποίηση και η Πολιτική Ορθότητα.
Και ξαφνικά τελειώσανε τα ψέματα. Για όλους. Αρκούσε ένα παιδί ονόματι Βασίλης. Του χρωστάμε περισσότερα από όσα εκ πρώτης όψεως φαίνονται. Ευχαριστούμε, γενναίο παιδί.
Μήπως τελικώς απλώς επιλέγονται άνθρωποι για να γεμίζουν καρέκλες, χωρίς να εννοείται πραγματικά ο τίτλος που τους δίνεται.
Οι διαδοχικές καταγγελίες για την παρενόχληση κάθε είδους αποκαλύπτουν την δυστοπία στον χώρο του θεάματος (και όχι μόνο).
