Οι ανισότητες ανοίγουν ένα τεράστιο χάσμα. Αυτά τα χάσματα ιστορικώς είναι που γεννούν τις εκρήξεις.
Το οικονομικό κατεστημένο ελέγχει σφιχτά την πολιτική και την οικονομία, βυθίζοντάς την πρώτη στην παρακμή και τη δεύτερη στην καχεξία.
«Ένας δισεκατομμυριούχος πρόεδρος που ορκίζεται σήμερα, με την υποστήριξη του πλουσιότερου ανθρώπου του πλανήτη, είναι το πετράδι στο στέμμα της παγκόσμιας ολιγαρχίας», τονίζει η Oxfam.
Γυναίκες με τις κόρες τους βγήκαν στους δρόμους, με πλακάτ και φλεγόμενες δάδες, σαν αγρίμια που βγήκαν από τη χρόνια σκλαβιά, φωνάζοντας: «Θέλουμε δικαιοσύνη».
It's an imperialist’s world, darling. We are just living in it.
Εκλεκτό μελανούρι σασίμι ή μπαγιάτικη σάρπα του σούπερ μάρκετ;
Μια ανισόρροπη «ανάπτυξη», μια κοινωνική συνθήκη που ευνοεί κάποιους ενώ άλλους τους πετάει στον κουβά με τους «άτυχους» ή τους «ανίκανους» αυτού του κόσμου.
Μπορεί να ακούγεται συζήτηση επιστημονικής φαντασίας, στην πραγματικότητα αποτελεί ένα από τα πιο καυτά θέματα φιλοσοφικής, τεχνολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης του παρόντος.
Τους χωρίζει μια άβυσσος αλλά μαζί κυλιούνται σε αυτό τον βούρκο. Φτάνει να μην το λέμε ανοιχτά.
