Οι New York Times δημοσίευσαν ένα ενδιαφέρον άρθρο, τόσο ως προς την ουσία του αλλά και σε ό,τι αφορά το γεγονός ότι δημοσιεύτηκε από το συγκεκριμένο έντυπο: στην Ουκρανία, ήτοι στην ίδια χώρα για χάρη της οποίας έχουν επιβληθεί κυρώσεις στην Ρωσία και η οποία κραδαίνει το «χαρτί» του αντιρωσισμού ως διαβατήριο προς το ΝΑΤΟ, πολιτοφυλακές εκπαιδεύονται προκειμένου να διεξάγουν ανταρτοπόλεμο εναντίον ρωσικών δυνάμεων στην περίπτωση εισβολής, με δεδομένο πως οι Ουκρανοί στρατηγοί έχουν παραδεχτεί ότι ο κυβερνητικός στρατός αδυνατεί να αντισταθεί στους Ρώσους. Μάλιστα, η Ουκρανία καθίσταται πόλος έλξης για λογής εθνικότητες, οι οποίες επίσης θέλουν να εκπαιδευτούν στο πώς να πολεμήσουν Ρώσους.
Τέτοιες πολιτοφυλακές, οι οποίες θυμίζουν το σχέδιο Gladio του Ψυχρού Πολέμου περί της δημιουργίας μυστικών παρακρατικών ομάδων μέσα στα ευρωπαϊκά κράτη, αποτελούν ήδη φυτώρια του νεοναζισμού και μάλιστα στην πλήρως στρατιωτικοποιημένη εκδοχή του, ενώ ταυτοχρόνως έχουν πολύ μικρή πρακτική, μαχητική αξία. Τούτο διότι, αφενός η Ρωσία έχει προσφέρει μια αναίμακτη διέξοδο από την παρούσα κρίση και διότι αφετέρου, η ενεργοποίησή της προϋποθέτει κατάληψη της Ουκρανίας από τη Ρωσία, η οποία με την σειρά της υπονοεί ότι κανείς δεν θα στέρξει να βοηθήσει τους Ουκρανούς, από όλους εκείνους που κατά τα λοιπά τους πωλούνε όπλα και τους λένε μεγάλα λόγια περί ελευθερίας.
Παρεμπιπτόντως, χρήσιμο μάθημα το τελευταίο βεβαίως για τους πρακτορεύοντες τα συμφέροντα των ΗΠΑ στα καθ’ ημάς. Ωστόσο, σε κάθε περίπτωση είναι πολύ αμφίβολο αν σε περίπτωση πλήρους εισβολής από την Ρωσία, τέτοιες δυνάμεις θα μπορούν να προσφέρουν το παραμικρό απέναντι στον ρωσικό στρατό, χωρίς (και) ξένη εμπλοκή.
Είναι δε, σε κάθε περίπτωση εντυπωσιακό ότι οι λογής αντιναζιστές της χώρας μας, όπως και των υπολοίπων ευρωπαϊκών κρατών, δεν δείχνουν να ταράζονται ούτε στο ελάχιστο από το γεγονός ότι ένα ολόκληρο κράτος μετατρέπεται σε Disneyland τέτοιων ομάδων.
Δίπλα στα παραπάνω, τα οποία προδίδουν τουλάχιστον μια κατανόηση από πλευράς Δύσης προς τον ναζισμό ή ακόμα και επιλεκτική συμπαράταξη έχουμε και άλλα ενδεικτικά, των «δυτικών» διαθέσεων και αντιλήψεων. Για παράδειγμα, το ανώτατο δικαστήριο του Ηνωμένου Βασιλείου, αποφάνθηκε ότι 31 τόνοι χρυσού της κεντρικής τράπεζας της Βενεζουέλας πρέπει να συνεχίσουν να διακρατώνται από την τράπεζα της Αγγλίας, επειδή ο Μπόρις Τζόνσον εξακολουθεί να αναγνωρίζει ως νόμιμο πρόεδρο της Βενεζουέλας, τον πράκτορα των ΗΠΑ, Χουάν Γκουαϊδό – αυτόν τον οποίο αναγνωρίζει και η ελληνική κυβέρνηση.
Με όρους ιδιωτικού δικαίου θα μιλούσαμε για μαφιόζικου τύπου υπεξαίρεση. Με όρους δημοσίου διεθνούς δικαίου για καθαρή επιθετικότητα. Αυτό μάλιστα συμβαίνει ενώ υποτίθεται, κατά τα δυτικά μέσα, ότι στη Βενεζουέλα βρίσκεται σε εξέλιξη ανθρωπιστική κρίση.
Σε κάθε περίπτωση και τα δύο γεγονότα καταδεικνύουν ίσως το θεμελιώδες πρόβλημα των διεθνών σχέσεων. Η «Δύση» και εντονότερα από όλους, ο αγγλοσαξονικός πυρήνας της όπως και η Ε.Ε. αποδεικνύονται δυνάμεις διεθνούς υποκρισίας ως προς τις αρχές τις οποίες κατά τα λοιπά διακηρύσσουν και ακόμα χειρότερα, αναξιόπιστοι εταίροι. Επομένως μόνο η ισχύς γίνεται αντιληπτή ως ισχυρό επιχείρημα. Ως εκ τούτου, ο πλανήτης εξακολουθεί να κινείται στην διαρκώς εντεινόμενη στρατιωτικοποίηση των διεθνών σχέσεων, φλερτάροντας για ακόμα μια χρονιά με νέους, αιματηρούς πολέμους.
