Το άρθρο αυτό γράφεται ενώ για μία ακόμα βραδιά, οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν στόχους στο Ιράν και ειδικότερα σε περιοχές κοντά στα Στενά του Ορμούζ. Πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία, να εξακολουθούν να μιλούν για ανακωχή δύο μέρη, όταν οι εχθροπραξίες συνεχίζονται πλέον σχεδόν κάθε νύχτα και ενώ το έτερο εκ των επιτιθεμένων μερών (το Ισραήλ) δηλώνει ευθαρσώς ότι δεν πρόκειται να τηρήσει καμία ανακωχή και ότι η όποια συμφωνία δεν το αφορά.
Έτερη πρωτοτυπία: ενώ η ανακωχή ΗΠΑ – Ιράν προβλέπει πλήρη σεβασμό της κυριαρχίας του Λιβάνου, η κυβέρνηση του Λιβάνου υπογράφει με το Ισραήλ συνθήκη η οποία προβλέπει ξένη κατοχή στα εδάφη του κράτους του Λιβάνου. Η έννοια του «Κουίσλιγκ» φτάνει σε άλλα ύψη και ο λόγος είναι προφανής: η πρόκληση εμφυλίου πολέμου στον Λίβανο, ώστε ο στρατός του τελευταίου (απών στην υπεράσπιση του κράτους από τον ξένο εισβολέα), η Συρία του δικτάτορα από το Ισλαμικό Κράτος και το Ισραήλ, να επιτεθούν από κοινού στην αντίσταση.
Απορεί κανείς τι ακριβώς διαπραγματεύεται πλέον επομένως η κυβέρνηση του Ιράν, όταν καθίσταται σαφές ότι οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να πολεμούν με το Ιράν μέχρι να το «Συριοποιήσουν». Ο πόλεμος θα τραβάει, το Ιράν θα διχάζεται εσωτερικώς και τότε είναι που η αστάθεια και η κόπωση θα έρθουν. Σε μια πρωτοφανή κίνηση, η Συνέλευση των Εμπειρογνωμόνων, το σώμα του Ιράν το οποίο επιλέγει τον Ανώτατο Ηγέτη σε ανακοίνωσή της υπογεγραμμένη από τη μεγάλη πλειοψηφία των μελών της, εμμέσως πλην σαφώς επικρίνει τη διαπραγματευτική πολιτική της κυβέρνησης (μετριοπαθών) του Ιράν και προειδοποιεί ουσιαστικώς ότι ο δισταγμός στο πεδίο θα πληρωθεί με αίμα του λαού του Ιράν. Ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν επίσης είχε εκδηλώσει τον μεγάλο του δισταγμό (το λιγότερο) με τις διεξαγόμενες διαπραγματεύσεις. Για άλλη μια φορά, η κυβέρνηση μεταρρυθμιστών στο Ιράν εκτίθεται από τις ΗΠΑ και το κυριότερο, για πρώτη φορά, ό,τι κερδήθηκε εν μέσω θερμής φάσης συγκρούσεων υπάρχει κίνδυνος να χαθεί εν μέσω «ανακωχής».
Ο πόλεμος όχι μόνο συνεχίζεται με επίκεντρο το ίδιο το Ιράν, τον Λίβανο και την Παλαιστίνη αλλά υπάρχει πολύ προφανής πιθανότητα να αναζωπυρωθεί πλήρως και στη Συρία. Ο Τραμπ ανταποδίδει ως φαίνεται τη χάρη στον Ερντογάν ο οποίος συνέδραμε το Ισραήλ και τις ΗΠΑ στον πόλεμο κατά του Ιράν τόσο δια της σιωπής όσο και δια της παρουσίας Ισραηλινών στο Αζερμπαϊτζάν. Θα ακολουθήσουν και άλλες εκατέρωθεν χάρες στο πλαίσιο εξυπηρέτησης ΗΠΑ και Ισραήλ από την Τουρκία (με αποτέλεσμα ακόμα μια φορά το ελληνικό κατεστημένο να συμπλέει με το τουρκικό και με τα συμφέροντα τα οποία αυτό έχει στην περιοχή).
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ «τεστάρουν» το Ιράν. Όσο το τελευταίο διστάζει να αναλάβει πλήρη στρατιωτική δράση, αλλάζοντας την τακτική την οποία ακολουθούσε στον πόλεμο μόλις μέχρι λίγες εβδομάδες πριν, η πίεση εναντίον του θα αυξάνεται. Θα μειωθεί μόνο όταν υπενθυμίσει στους αντιπάλους του ότι δεν υποχωρεί ούτε σπιθαμή. Πάντως ειρήνη δεν υπάρχει ακόμα ούτε δυστυχώς προβλέπεται στα κοντά.
