Ενημερώνω όσους δε χαμπάριασαν να ανοίξουν το Facebook στις διακοπές τους, πως ο Ντελόν έγινε μετά θάνατον αντικείμενο μιας πολιτικοηθικοαισθητικής αντιπαράθεσης. Mon Dieu!
Συνοπτικά, στη μια πλευρά του γνωστού διλήμματος «καλλιτέχνης ή άνθρωπος» βρέθηκαν όσοι κατακεραύνωσαν τον μακαρίτη ως ομοφοβικό, μισογύνη ρατσιστή και ακροδεξιό (μεταξύ άλλων και για τη στήριξή του στο κόμμα της Μαρίν Λεπέν την οποία είχε αποκαλέσει «αγαπημένη φίλη») ενώ στην άλλη βρέθηκαν όσοι δεν έχουν ακόμα ξεπεράσει τον ημίθεο που πρωτοχάζεψαν ίσως στα νιάτα τους, σε κάποιο θερινό, μασουλώντας άχαρα πασατέμπο.
Σε παρόμοια δημόσια τεστ πολιτικής καθαρότητας προσπαθώ να μετριάσω τις προσωπικές μου μνήμες και αισθητικές προτιμήσεις με τις πολιτικές μου απόψεις. Σπανίως τα καταφέρνω. Τώρα για παράδειγμα, με μια γενοκτονία εν εξελίξει, είμαι ομολογώ λίγο ζαμανφού για τους ακροδεξιούς πεθαμένους σταρ. Τουλάχιστον, αυτοί είναι διαφανείς στις πολιτικές τους προθέσεις. Με όσους σταρ όμως έχουν συνδέσει το όνομά τους με τον προοδευτισμό, τον αντιρατσισμό και την συμπεριλιπτικότητα, τα συναισθήματά μου είναι πιο κομπλικέ.
Κατά σύμπτωση, στις 18 Αυγούστου, ημερομηνία θανάτου του Ντελόν, γιόρταζε τα ογδοηκοστά όγδοα γενέθλιά του, ο κατά έναν χρόνο νεώτερός του Ρόμπερτ Ρέντφορντ. Αναρωτήθηκα: πώς θα αποχαιρετήσει η υφήλιος και το ελληνικό προοδευτικό Facebook αυτόν τον άλλον ωραίο του σινεμά, κούφια η ώρα; Με παιάνες φαντάζομαι. Ο Ρέντφορντ έχει συνδέσει όσο κανένας άλλος σταρ το όνομά του με το προοδευτικό Χόλιγουντ. Ως πρωταγωνιστής πολιτικών θρίλερ (όπως το «Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» και «Οι Τρεις Μέρες του Κόνδορα») αποπειράθηκε με υποκριτική τέχνη και ακαταμάχητο σεξαπίλ κάτι που ο Ντελόν δεν τόλμησε ποτέ για τη δική του πατρίδα: να πείσει το παγκόσμιο σινεφίλ κοινό πως το βαθύ κράτος των ΗΠΑ και η δεξιά απειλούν την κατά τα άλλα ακέραια και άμεμπτη αμερικανική δημοκρατία.
Σήμερα, ο μεγάλος σταρ σιωπά για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων υπό την αιγίδα του προέδρου Μπάιντεν, τον οποίο στήριξε δημόσια το 2020. Την ίδια σιωπή έχει επιδείξει και η 86χρονη πλέον Τζέιν Φόντα που στιγματίστηκε το 1972, πριν επινοηθεί ο όρος κάνσελινγκ, όταν πόζαρε δίπλα στους Βιετκόνγκ ως αντιπολεμική ακτιβίστρια. Η Φόντα διάβασα πως έκλαψε κατά τη διάρκεια ιδιωτικής προβολής του πρόσφατου ντιμπέιτ Τραμπ-Μπάιντεν -υποθέτω όμως όχι για τους χιλιάδες νεκρούς Παλαιστίνιους του Γενοκτόνου Τζο, αλλά για την κακή επίδοσή του στη μικρή οθόνη.
Σίγουρα δεν θα ακούσουμε για αυτά τα κινηματογραφικά είδωλα όσα ακούσαμε για τον Ντελόν και εικάζω πως θα ακούσουμε ξανά όταν φύγει, κούφια η ώρα, η φιλόζωη ακτιβίστρια Μπριζίτ Μπαρντό. Προβλέπω ότι θα παρακολουθήσουμε αιματηρές μάχες ανάμεσα σε όσους θυμίσουν τις ανά δεκαετίες δηλώσεις της για τον «εξισλαμισμό» από «εισβολείς», και σε αντισπισιστές που θα μας θυμίζουν πως ο Θεός δεν έπλασε μόνο τη γυναίκα αλλά και τις κατσίκες που σφάζουν οι κατά την Μπεμπέ «εκφυλισμένοι άγριοι» ιθαγενείς γαλλικών αποικιών. Δεν θα εκπλαγώ βέβαια αν αποδειχτεί ότι κάποιοι αντισπισιστές δεν θα συμπεριλάβουν τους Μουσουλμάνους ανάμεσα στα ισότιμα πλάσματα του θεού, όπως δεν με εκπλήσσει που σχεδόν όλοι οι προοδευτικοί σταρ λιάζονται στις πισίνες τους εδώ και έντεκα μήνες σφαγής, χωρίς να τους σκιάζει η πιθανότητα μια γενοκτονία να εκδημοκρατίσει το κάνσελινγκ, ρίχνοντας λίγο περισσότερο βάρος στο ζύγι προς τα αριστερά.
Ίσως με το να έχει παίξει τόσο συχνά και αποτελεσματικά τον αντιήρωα, ο Ντελόν μας έκλεινε το μάτι όχι μόνο για το πως είχε σκοπό να ζήσει ο ίδιος τη ζωή του αλλά και για τα αναπόφευκτα παραπατήματα στον δρόμο της πολιτικοποίησης. Όσοι καταδικάζουν τον ρατσισμό της ακροδεξιάς αναλαμβάνουν άθελά τους την πρόκληση να είναι συνεπείς στις καταδίκες τους, χωρίς διακρίσεις. Από την άλλη, όσοι προτίμησαν να τιμήσουν έναν από τους τελευταίους μύθους του Ευρωπαϊκού σινεμά δημιουργών, πενθούν μάλλον εν γνώση τους κάτι μεγαλύτερο, που ξεπερνά τα πρόσωπα -την ήπειρο στην οποία αυτό το σινεμά έλαμψε και έσβησε, ακριβώς επειδή κάτω απ’ την αίγλη ήταν πάντοτε σάπια και ανήθικη, σαν το κορμί του χαρακτήρα-Ντελόν δίπλα στην πισίνα.
Κλείνοντας, ας εξομολογηθώ πως έχω συγχωρέσει τον Ντελόν που όπως μας θύμισαν διάφορες νεκρολογίες είχε χωρίσει τη Ρόμι Σνάιντερ με ένα μόνο σύντομο σημείωμα.
Στον έρωτα, την τέχνη και την πολιτική, όλα επιτρέπονται. Όσο για το κάνσελινγκ, θα δείξει…
