Ξυπνάτε ένα πρωί, ανοίγετε τα σόσιαλ, και μαθαίνετε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης εγκατέλειψε το Μαξίμου νύχτα και κατευθύνεται αεροπορικώς για την Ουάσιγκτον μαζί με όλο του το σόι. Ακροδεξιά τάγματα θανάτου φασιστών Χριστιανών φονταμενταλιστών που χρηματοδοτούνται από τη Ρωσία (υποθετικά μιλώντας πάντα), έχουν καταλάβει τις γειτονιές της Αθήνας. Ο Ερντογάν βομβαρδίζει νησιά και Θράκη, προελαύνοντας προς Θεσσαλονίκη. Καθώς όμως περνούν οι ώρες και έντρομοι, παρακολουθείτε βίντεο των συμμοριών που εκτελούν πολίτες στην ύπαιθρο, πέφτετε τυχαία πάνω σε σχόλια από αριστερούς που κατοικούν στην ειρηνική Δυτική Ασία.
«Έπεσε η χούντα του Μητσοτάκη και της Ε.Ε. που φτωχοποίησε τον ελληνικό λαό», γράφει ένας Σύρος διανοούμενος.
Παραδίπλα, πετάγεται μια φεμινίστρια από τη Βηρυτό: «Τεράστια νίκη για τις Ελληνίδες που διαδήλωσαν κατά του Μητσοτακικού νόμου για απαγόρευση των εκτρώσεων».
Ένας Παλαιστίνιος προσθέτει: «Δεν είμαστε με τους φασίστες αντάρτες, όμως η πτώση Κούλη είναι νίκη για το περίπλοκο δημοκρατικό προτσές της Νότιας Ευρώπης. Το τέλος του ιμπεριαλισμού απαιτεί διμετωπικά ανακλαστικά από εμάς εδώ στην απελευθερωμένη Δυτική Όχθη».
Τι κάνετε σε αυτήν την περίπτωση; Λάικ; Σέαρ; Ή μήπως εύχεστε στους μακρινούς καλοπροαίρετους αλληλέγγυους να έχουν την τύχη σας;
Εάν είναι άκυρο και ανεύθυνο αυτό το υποθετικό σενάριο, ας σκεφτούμε τις εξ’ αριστερών αναλύσεις των τελευταίων ημερών.
Ούτε με τη σιωνιστική επέλαση στη Συρία δεν είμαστε, γράφουν πολλοί αριστεροί, ούτε με τους τζιχαντιστές που δεν έχουν ρίξει «ούτε μια σφαίρα» κατά του Ισραηλινού στρατού· ούτε με τις παντοδύναμες ΗΠΑ, ούτε με τον Άσαντ · ούτε με τα δικτατορικά αραβικά καθεστώτα-δορυφόρους των ΗΠΑ, ούτε με τη Ρωσία και το Ιράν, ούτε την Τουρκία, ούτε κανέναν δηλαδή από τους μεγάλους παίκτες της συριακής τραγωδίας.
Και με ποιους είναι; Μα με τον λαό της Συρίας που σίγουρα ήθελε την αποχώρηση του Άσαντ με κάθε μέσο αν και τώρα βλέπει τον Τζολάνι να δίνει συνεντεύξεις στο CNN. Και με τους βασανισμένους κρατούμενους στη Σεντνάγια είμαστε, και τους Σύρους που γιόρτασαν την πτώση Άσαντ στο Σύνταγμα, αλλά και τους Λιβανέζους, όπως τους πολεμιστές της Χεζμπολάχ που δεν μπορεί πλέον να εξοπλίζεται από το Ιράν, και φυσικά με τους Παλαιστίνιους, που δεν έχουν χρόνο να πανηγυρίσουν την πτώση του δικτάτορα γιατί γενοκτονούνται με όπλα των Αμερικανών, που στραγγάλισαν το καθεστώς Άσαντ. Και ούτω καθεξής.
Οι λεγόμενες διμετωπικές αυτές αναλύσεις δεν σταματούν. Εδώ, για παράδειγμα, διαβάζουμε ανάμεσα σε άλλα γεωπολιτικά και ταξικά επιχειρήματα ότι ο Άσαντ «ήταν σύμμαχος με τις ΗΠΑ για την εισβολή τους στο Ιράκ» -ο πατέρας Άσαντ δηλαδή, στον Πόλεμο του Περσικού Κόλπου τη δεκαετία του ‘90. Το συγκεκριμένο τετραπλό άξελ με προσγείωση στο αριστερό πόδι εξισώνει τον διαχρονικά παντοδύναμο εισβολέα και δικό μας γεωπολιτικό σύμμαχο με τον μακαρίτη πατέρα Άσαντ, του οποίου η συμμαχία με τους Αμερικανούς, αν μη τι άλλο αποδεικνύει τη ματαιότητα των συμμαχιών με τον σύμμαχό μας.
Εμείς βέβαια δεν τα σπάσαμε ποτέ με του Αμερικανούς. Αυτό μας έχει χαρίσει έστω και προσωρινά ένα αδιαμφισβήτητο γεωπολιτικό προνόμιο. Ο μεγάλος παίκτης λοιπόν που θα οδηγήσει τον συριακό λαό σε νέο μεγαλύτερο αιματοκύλισμα δεν είναι ο Άσαντ αλλά ο αρχηγός στο δικό μας στρατόπεδο. Οι αναλύσεις μας δεν φαίνεται να λαμβάνουν υπόψη το προφανές, τεράστιο προνόμιο του να σχολιάζεις από μακριά τις σφαγές των άλλων, χρόνο με χρόνο, δεκαετία με δεκαετία, όταν το προνόμιό σου είναι μέρος του προβλήματος.
Θυμήθηκα τώρα ένα ανέκδοτο. Το 2010, κατά τη διάρκεια ομιλίας της στο Διεθνές Συνέδριο Ισλαμικού Φεμινισμού, η γαλλο-αλγερινή πολιτική ακτιβίστρια και συγγραφέας Ουριά Μπουτελζά (Houria Bouteldja) αναφέρθηκε σε ένα αποκαλυπτικό περιστατικό. Στην ετήσια διαδήλωση της 8ης Μαρτίου για τα γυναικεία δικαιώματα το 2007, η Μπουτελζά και οι Αφρικανές και Αραβο-Μουσουλμάνες συντρόφισσες εμφανίστηκαν με παλαιστινιακές κεφίγιες και μοίραζαν φέιγ βολάν για τρεις Ιρακινές αιχμάλωτες των Αμερικανών, όταν οι Γαλλίδες λευκές φεμινίστριες της επίσημης πορείας άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα για την υποστήριξη των Ιρανών γυναικών. Η εισβολή στο Ιράκ τότε μέτραγε τέσσερα χρόνια και είχε ήδη ενταθεί η αμερικανική προπαγάνδα κατά του Ιράν.
«Αυτά τα συνθήματα ήταν εξαιρετικά σοκαριστικά», είπε η Μπουτελζά. «Γιατί οι Ιρανές, και οι Αλγερινές αλλά όχι οι Παλαιστίνιες και Ιρακινές; Γιατί τόσο επιλεκτικές επιλογές;» Ως αντίδραση λοιπόν, φώναξαν στις Δυτικές: «Αλληλεγγύη στις Σουηδέζες! Αλληλεγγύη στις Ιταλίδες! Αλληλεγγύη στις Γερμανίδες!». Και στις Αγγλίδες, τις Γαλλίδες, τις Αμερικανίδες…
Σκοπός της ρητορικής αυτής στροφής, εξήγησε, δεν ήταν τόσο το να θυμίσουν στις λευκές την καταπίεση της Δύσης κατά των γυναικών, αλλά να ανατρέψουν συμβολικά τη σχέση κυριαρχίας. Καθιερώνοντας εαυτές ως προστάτες των λευκών είπαν στις Δυτικές φεμινίστριες πως εκείνες έχουν de facto τη θέση ισχύος. Μας κοιτούσαν, είπε η Μπουτελζά, σαν να ήμασταν εξωγήινες. «Αυτό που λέγαμε φαινόταν σουρεαλιστικό, ασύλληπτο. Ήταν σαν την τέταρτη διάσταση. Βρήκαμε το σοκαρισμένο ύφος τους πολύ διασκεδαστικό».
Μια πραγματική «ανατροπή της κυριαρχίας» θα ήταν ακόμα πιο διασκεδαστική. Μέχρι τότε, μπορούμε να φλυαρούμε ακάθεκτοι από την ασφάλεια της ειρηνικής μας αποικίας.
