Είχα κερδίσει έναν έπαινο ζωγραφικής όταν ήμουν εννιά χρονών και τρελάθηκα απ’ τη χαρά μου. Ούτε να φανταστώ βέβαια τη χαρά που θα πήραν προχτές οι Χίλαρι Κλίντον, Πολ Ντέιβιντ Χιούσον (κατά κόσμον, Μπόνο), και Τζορτζ Σόρος (κατά κόσμον, Σόρος), όταν έλαβαν το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας από τον απερχόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν.
Το βραβείο είναι η υψηλότερη τιμή των ΗΠΑ σε πολίτες, Αμερικανούς και μη, και δίνεται κάθε χρόνο με απόφαση του εκάστοτε Προέδρου. Φέτος, ανάμεσα στους δεκαεννιά τιμώμενους ήταν και η Νάνσι Πελόζι, ο σχεδιαστής μόδας Ραλφ Λόρεν, ο ηθοποιός Ντενζέλ Ουάσινγκτον, οι υπεραθλητές Μάτζικ Τζόνσον και Λιονέλ Μέσι, και η αρχισυντάκτρια της Vogue Άννα Γουίντουρ, όλοι τους όχι μόνο εξαιρετικά επιτυχημένοι αλλά και μανιωδώς φιλάνθρωποι.
Η πραγματική χαρά στα βραβεία φαντάζομαι πως δεν είναι τόσο να τα παίρνεις, αλλά να τα δίνεις. Το να συγκινείται κάποιος που τον τιμάς είναι μεγαλύτερη τιμή από ένα βραβείο. Μόνο υποθέσεις όμως μπορούμε να κάνουμε για το κατά πόσον ο απερχόμενος Πρόεδρος έχει ακόμα μια αίσθηση τιμής ή πως θυμόταν σε ποιους φόραγε τα μετάλλια προχτές, χωρίς να του το έχουν ψιθυρίσει προηγουμένως στο αυτί.
Βέβαια ένα πρόβλημα με κάποια βραβεία, όπως για παράδειγμα τα Όσκαρ, είναι ότι όσο περνούν οι δεκαετίες και τα κερδίζουν όλο και περισσότεροι αρχίζεις να αναρωτιέσαι πώς γίνεται και υπάρχουν κάθε χρόνο τόσοι πολλοί άξιοι για να προτείνονται και να κερδίζουν. Ούτε μια χρονιά δηλαδή δεν αξίζουν να προταθούν μόνο δυο ηθοποιοί ή να μην κερδίσει ούτε ένας σκηνοθέτης;
Το μετάλλιο της ελευθερίας όμως έχει ένα σταθερό κριτήριο: την ελευθερία, η οποία πάντα θα φωλιάζει στις καρδιές των επιφανών. Οι ΗΠΑ επίσης το έχουν παίξει πιο έξυπνα απ’ τα Όσκαρ στη συγκεκριμένη περίπτωση μιας και το μετάλλιο μπορεί να αποδοθεί μετά θάνατον, και μάλιστα πολύ μετά τον θάνατο. Έτσι, η λίστα των επιλαχόντων είναι ανεξάντλητη. Για παράδειγμα, φέτος τιμήθηκε ο Ρόμπερτ Κένεντι. Όχι ο Τζούνιορ που θα μπαινοβγαίνει σε λίγο στον Λευκό Οίκο για να συναντά τον επερχόμενο πρόεδρο Τραμπ, αλλά ο εδώ και πενήντα επτά έτη δολοφονημένος πατέρας του. Η συγκεκριμένη επιλογή αποδεικνύει και κάτι άλλο. Δίνοντας βραβεία έχεις την ευκαιρία να τα χώσεις στους αντιπάλους σου. Άραγε ο Μπάιντεν να αναφώνησε «πάρτα, μαλακισμένο» όταν υπέγραφε την συγκεκριμένη μεταθανάτια τιμή;
Το μετάλλιο της ελευθερίας θυμίζω πως το εγκαθίδρυσε πρώτος ο αδερφός του Ρόμπερτ, ο Τζον Κένεντι, το 1963. Δυστυχώς το κέρδισε και εκείνος την αμέσως επόμενη χρονιά. Επίσης, θυμίζω πως κριτήριο για να σε τιμήσει ο Πρόεδρος, δεν είναι μόνο η διασημότητα και η φιλανθρωπία, αλλά και η συνεισφορά σου στην εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ, και φυσικά, στην παγκόσμια ειρήνη. Για το τελευταίο θα πρέπει να βραβεύτηκε φέτος και η Χίλαρι Κλίντον, για την οποία όλως τυχαίος ο επίσης τιμώμενος Bono είχε τραγουδήσει προφητικά στην επιτυχία του Desire:
«She’s the dollars/She’s my protection,
Yeah, she’s a promise/In the year of election»
Κάποιοι θα έλεγαν ότι ο τελευταίος στίχος δεν γέρασε καλά. Στο ίδιο τραγούδι όμως, ο Μπόνο είχε περιγράψει, κάπως αμφίσημα πρέπει να πω, το βασικό κίνητρο του αγώνα του κατά της παγκόσμιας φτώχειας: «for love or money, money, money». Η απάντηση είναι προφανής: για τα λεφτά.
Μιας και μιλάμε για τραγουδοποιούς με πολιτικό στίχο όμως, να θυμηθούμε πως το 2012 ο Ομπάμα είχε βραβεύσει τον Μπομπ Ντίλαν. Διάβαζα τότε ένα έξοχο σχόλιο που δεν κατάφερα να βρω στα άδυτα του Twitter: «Ο άνθρωπος που γράφει την kill list, βραβεύει τον άνθρωπο που έγραψε το Masters of War». Αυτή δεν είναι η ουσία των βραβείων; Να φέρνουν δηλαδή κοντά βραβεύοντες και βραβευμένους, σε αιμομικτικές τελετές. Παρακολουθώντας τους μπορούμε να κατευνάζουμε την επιθυμία μας να γίνουμε μια μέρα και εμείς τόσο άξιοι.
Εν τω μεταξύ, στα περίχωρα της Αυτοκρατορίας η ελευθερία και η παγκόσμια ειρήνη, της Χίλαρι, της Πελόζι, του Ομπάμα και του Μπάιντεν ανθεί. Ο πυρετός, όπως λέει και στο Desire, ανεβαίνει. Δεν πρόλαβε καλά-καλά να ολοκληρωθεί η λαμπερή βραδιά στην Ουάσινγκτον δηλαδή, και το Ισραήλ δολοφόνησε τον Αζίζ Σαλά στη Γάζα. Ο μάλλον αβράβευτος αυτός πατέρας είχε ανεβάσει ένα βίντεο παραμονή Πρωτοχρονιάς στο οποίο σκούπιζε λάσπες μπροστά στην τέντα που κοιμόντουσαν τα παιδιά του. Η μόνη του επιθυμία πριν πεθάνει ήταν κουβέρτες.
I really cannot believe this. This is Aziz Shallah. On Dec. 31, 2024, he posted a video of his children sleeping in the cold. His post was asking for blankets for his kids. The other video is of himself shoveling the mud and rain.
— Mosab Abu Toha (@MosabAbuToha) January 4, 2025
Aziz was killed an hour ago in Der El-Balah,… pic.twitter.com/7vB4AyOUcd
Και του χρόνου λοιπόν.
