Με αφορμή την επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ελλάδας στο κράτος του Ισραήλ διαβάσαμε διάφορες ανιστορικές υπερβολές (π.χ. «Εάν πέσει το Ισραήλ την επόμενη μέρα θα χαθεί ο Ελληνισμός», «μόνη μας ελπίδα το Ισραήλ», «η σχέση με το Ισραήλ είναι μονόδρομος», «το Ισραήλ είναι υπαρξιακής σημασίας για την Ελλάδα», και άλλα τέτοια), που φανερώνουν πόσο μεγάλη δύναμη και επιρροή ασκεί η ιδεολογία στις συνειδήσεις, ιδιαίτερα όσων ανθρώπων δεν έχουν γνώση ιστορίας αλλά και στρατηγικής.
Θα θυμίσω μόνο το εξής:
Η Ελλάδα έχει υπάρξει ως κράτος 118 χρόνια προτού υπάρξει το κράτος του Ισραήλ (1830-1948) και 42 χρόνια χωρίς να αναγνωρίζει το ισραηλινό κράτος (1948-1990). Δηλαδή τα 160 από τα 194 χρόνια ύπαρξης του ελληνικού κράτους, ο ιστορικός βίος της Ελλάδας είναι ανεξάρτητος από το Ισραήλ.
Τώρα, πώς έγινε δυνατόν και κατορθωτό να παρουσιάζεται το Ισραήλ ως υπαρξιακό ζήτημα για την Ελλάδα, ενώ η ύπαρξη του ελληνικού κράτους για περισσότερο από το 80% ή τα 4/5 του ιστορικού του βίου (1830-1990) είναι παντελώς ανεξάρτητη από το ισραηλινό κράτος, είναι απορίας άξιον. Ή μάλλον δεν είναι, δηλαδή ερμηνεύεται, αλλά αυτό δεν είναι το αντικείμενο του παρόντος κειμένου.
Παρόλο που το κρατοκεντρικό παράδειγμα είναι το ουσιώδες, δηλαδή ότι τα 160 από τα 194 χρόνια ύπαρξης του ελληνικού κράτους, ο ιστορικός βίος της Ελλάδας είναι ανεξάρτητος από το Ισραήλ, μπορεί κανείς να μην περιοριστεί σε αυτή την περίοδο αλλά να ξεκινήσει από πολύ παλαιότερα (αν και μόνο ως λιγότερο ουσιώδες και δευτερεύον πεδίο αναφοράς): από την περίοδο του Τρωικού Πολέμου (εκτ. 12ος αι. π.Χ)μέχρι και τους Περσικούς (499-449 π.Χ) και Ελληνορωμαϊκούς και Μακεδονικούς Πολέμους (214-148 π.Χ), αλλά και από την περίοδο της αποσύνθεσης του δυτικού τμήματος της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (476 μ.Χ), των πολέμων των Ρωμαίων με τους Πέρσες (1ος-7ος αι. μ.Χ) και τους Άραβες (7ος-11ος αι. μ.Χ) και τις πολιορκίες της Κωνσταντινούπολης από Γότθους (378 μ.Χ), Σασσανίδες Πέρσες και Αβάρους (626 μ.Χ), Άραβες του Πατριαρχικού Χαλιφάτου (Ρασιντούν) και του Χαλιφάτου των Ομεϋαδών (654, 674-678, 717-178 μ.Χ), Βούλγαρους (813, 913, 921, 923 μ.Χ), Χαγανάτου των Ρως (860 μ.Χ) και Ρως του Κιέβου (907, 941 μ.Χ), Σταυροφόρους (1202-1204 μ.Χ) και Οθωμανούς (1391, 1394-1402, 1411, 1422, 1453 μ.Χ), ουδέποτε ο Ελληνισμός είχε υπαρξιακή ανάγκηένα φιλικά προσκείμενο κράτος στην περιοχή της Παλαιστίνης, του Ισραήλ ή της Κοίλης Συρίας (η οποία ανέκαθεν αποτελούσε σημείο σύγκλυσης και πεδίο σύγκρουσης δυνάμεων από τον Νείλο, την Ανατολία και τη Μεσοποταμία), προκειμένου να υπάρξει.
Η ιδεολογική υπερβολή και η υπαρξιακή ταύτιση δεν είναι ούτε Realpolitik, ούτε στρατηγική.
