Από τις 5 Μαΐου της νέας καλλιτεχνικής σεζόν παρουσιάζεται στον τεχνοχώρο «Φάμπρικα» η θεατρική παράσταση «Toxicity» σε σκηνοθεσία του Γιώργου Νικολόπουλου σε γραφή του ίδιου και της Μαρίας Δαμασιώτη. Στον ειδικά διαμορφωμένο θεατρικό χώρο ο θεατής/τρια βυθίζεται για περίπου 75΄λεπτά στον πνιγηρό και εφιαλτικό κόσμο των ελληνικών γυναικείων φυλακών.
Ένα μικρό κελί, τρεις γυναίκες κρατούμενες (υποδύονται εξαιρετικά οι ηθοποιοί Ασημίνα Αναστασοπούλου, Σταύρια Νικολάου και Φανή Ξενουδάκη) διαφορετικών ιδιοσυγκρασιών, ηλικιών με διαφορετικό ποινικό υπόβαθρο σε ό,τι αφορά χρόνο έκτισης ποινής αλλά και διαβίωσης σε συνθήκες εγκλεισμού και μια διαρκής υποβόσκουσα ένταση μεταξύ τους την οποία τροφοδοτεί η αμοιβαία καχυποψία, ο κυνισμός, η ίντριγκα, η προδοσία και το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Παρακολουθώντας την παράσταση είναι λες και η ίδια αυτή η ένταση -η οποία όσο τρέχει ο δραματικός χρόνος ανεβαίνει κλίμακες για να φτάσει σε ανατρεπτική κορύφωση στο τέλος- είναι στην ουσία ο πραγματικός πρωταγωνιστής του έργου δικαιώνοντας τον ίδιο της τον τίτλο.
Μοιραία το τέλος της παράστασης σε καλεί να αναρωτηθείς πώς μπορούν τρεις ανθρώπινες υπάρξεις πεταμένες από την κοινωνία σε μια αποθήκη ψυχών όπου οι όροι επιβίωσης θυμίζουν ζούγκλα όχι απλώς να καταφέρουν να επιβιώσουν αλλά να διατηρήσουν την όποια ακεραιότητα μπορεί να είχαν, την εμπιστοσύνη, την ελπίδα, την αξιοπρέπεια, τον ίδιο τους τον εαυτό. Τι αντιπροσωπεύει τελικά ο εγκλεισμός για το σύστημα των κοινωνικών αξιών μας και για την πολιτισμική και ηθική συγκρότηση της κοινωνικής συνείδησης αν υποθέσουμε ότι υπάρχει τέτοια; Πώς επιδρά ο εγκλεισμός στους ανθρώπους που τον υπομένουν αλλά και στον κοινωνικό τους περίγυρο και πόσα πραγματικά γνωρίζουμε για όσα συμβαίνουν εκεί μέσα;
Μόνο τα τελευταία τρία χρόνια παγκόσμιοι και ευρωπαϊκοί διεθνείς οργανισμοί και οργανώσεις έχουν επισημάνει, προειδοποιήσει ακόμα και επιβάλλουν κυρώσεις εναντίον της χώρας μας για τις άθλιες συνθήκες στις φυλακές. Το 2022 η Διεθνής Αμνηστία (Amnesty International) υπέβαλε συλλογική καταγγελία στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων (C.E.E.C.S.), επισημαίνοντας παραβιάσεις του δικαιώματος στην υγεία ενώ ένα χρόνο αργότερα εξέφρασε ανησυχίες για νέες νομοθετικές ρυθμίσεις που περιορίζουν τα δικαιώματα των κρατουμένων, όπως η προσωρινή άδεια, συμβάλλοντας στον συνεχιζόμενο υπερπληθυσμό.
Η Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (CPT) του Συμβουλίου της Ευρώπης μετά από επίσκεψη της σε σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας το ίδιο έτος διαπιστώνει υπερπληθυσμό, ελλείψεις σε ιατρικό προσωπικό και ανεπαρκείς συνθήκες υγιεινής, γεγονός που αναφέρεται ακόμα και σε επίσημη έκθεση του υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα η γενική εικόνα του πληθυσμού στις ελληνικές φυλακές κατά την επίσκεψη της επιτροπής τον Νοέμβριου/Δεκέμβριο του 2021 ήταν 11.182 για χωρητικότητα 10.175 θέσεων ένα ποσοστό πληρότητας δηλαδή της τάξεως του 110% ενώ οι γενικές συνθήκες κράτησης χαρακτηρίζονται ως «προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας».
Στο ίδιο πάλι έτος (2022) σε δημοσιογραφική έρευνα των ανεξάρτητων δημοσιογραφικών ερευνητικών ομάδων MIIR (Mediterranean Institute for Investigative Reporting) και iMΕdD (incubator for Media Education and Development) προκύπτει πως η Ελλάδα συγκαταλέγεται στις ευρωπαϊκές χώρες που είχαν τη μεγαλύτερη διασπορά του ιού εντός των φυλακών, συγκριτικά με τη διασπορά στον γενικό πληθυσμό ακριβώς λόγω του υπερπληθυσμού στις φυλακές.
Το ζήτημα του υπερπληθυσμού στις φυλακές ως αναπόσπαστο μέρος της εν γένει απάνθρωπης μεταχείρισης κρατουμένων επανέρχεται στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) την 1η Μάρτη του 2024 στο Στρασβούργο όπου επισημαίνεται η επί πάνω από 13 χρόνια άρνηση του ελληνικού κράτους να συμμορφωθεί με της οδηγίες του οργανισμού (υπόθεση Nisiotis Group v. Greece). Στη συνεδρίαση αυτή η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (HLHR) ανέφερε ότι όλες οι κλειστές φυλακές στην Ελλάδα λειτουργούν με πληρότητα 120-160%, με τις γυναικείες φυλακές να μην αποτελούν εξαίρεση.
Σε ό,τι αφορά στις γυναικείες φυλακές θα πρέπει να επισημάνουμε την παντελή έλλειψη αξιοπρεπούς υγειονομικής περίθαλψης γυναικών κρατουμένων ασθενών καθώς μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν ειδικοί χώροι νοσηλείας. Τόσο το νοσοκομείο φυλακών όσο και το ψυχιατρείο, είναι μόνο για άντρες κρατούμενους με τραγικές συνέπειες ανά περιπτώσεις (θυμίζουμε το περιστατικό με την 22χρονη που βρέθηκε απαγχονισμένη τον Οκτώβρη που μας πέρασε).
Παρόλα αυτά μικρό παραμένει το κοινωνικό ενδιαφέρον για την τύχη των ανθρώπων που είναι έγκλειστοι στις φυλακές και για το ενδεχόμενο να υφίστανται εξευτελιστική και απάνθρωπη μεταχείριση. Ο δημόσιος διάλογος μάλιστα πολλές φορές σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή σε ειδησεογραφικές σελίδες μοιάζει να αγνοεί πως η ίδια νομοθεσία ορίζει πως ο κρατούμενος δεν στερείται άλλο πέρα από το αγαθό της προσωπικής του ελευθερίας κατά την εφαρμογή της ποινής του εγκλεισμού. Συχνά λοιπόν παρατηρούμε ένα διάχυτο κλίμα κανιβαλισμού που εύχεται τα χειρότερα για όσους περνούν τις πύλες των φυλακών. Πλάι πλάι σε αυτό το δημόσιο διάλογο κι ένας ευρέως διαδεδομένος ποινικός λαϊκισμός που αναμασά αυθαίρετα κι αντι-επιστημονικά αφηγήματα όπως ότι η άνοδος της εγκληματικότητας οφείλεται στη χαλαρή ποινική νομοθεσία και στην υποχωρητικότητα του κράτους στο «δικαιωματισμό των εγκληματιών». Ένας λαϊκισμός που προωθείται και κεντρικά από κυβερνητικά σχήματα κατά καιρούς προκειμένου να δικαιολογηθούν οι συνεχείς παρεμβάσεις στην ποινική νομοθεσία (κατά κύριο λόγο προς την κατεύθυνση της αυστηροποίησης) με τελευταία την νομοθετική παρέμβαση του Γιώργου Φλωρίδη που έχει τεθεί σε ισχύ από την 1η Μάη 2024.
Επιστρέφοντας λοιπόν πίσω στη θεατρική παράσταση που παρακολουθήσαμε δεν μπορούμε παρά να σκεφτούμε το πώς ένας τόσος μικρός θεατρικός χρόνος καταφέρνει να συμπυκνώσει όλα αυτά τα γενικά στοιχεία μέσα σε μια ιστορία τριών γυναικών κρατούμενων. Μιλώντας ως ΚΟΣΜΟΔΡΟΜΙΟ με τον σκηνοθέτη του έργου «Toxicity», Γιώργο Νικολόπουλο που και ο ίδιος έχει βρεθεί για 8,5 χρόνια έγκλειστος στις ελληνικές φυλακές εκτίνοντας καταδικαστική ποινή 25 χρόνων ως μέλος της «Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς», συζητήσαμε για την παράσταση, τα νοήματα, τις προεκτάσεις και τις όποιες δυσκολίες μπορεί αυτή να είχε.
-Πότε ασχολήθηκες πρώτη φορά με το θέατρο και τι σε ώθησε σε αυτή την απόφαση;
Λοιπόν ενεργά με το θέατρο ασχολήθηκα πρώτη φορά εντός των φυλακών. Υπήρχε ένα πρόγραμμα του Εθνικού Θεάτρου που ξεκίνησε μέσα στις φυλακές το οποίο έφερε το θέατρο μέσα στη φυλακή με συμμετοχή κρατουμένων. Εκεί ήταν η πρώτη μου επαφή με το θέατρο τόσο ενεργητικά. Παρακολουθούσα θεατρικές παραστάσεις και στο παρελθόν, είναι μία τέχνη που μου άρεσε από παλιά, αλλά όχι δεν είχε τύχει να εμπλακώ σ’ αυτό το ενεργητικό βαθμό. Ενεπλάκησα λοιπόν έτσι για πρώτη φορά τότε. Και η αλήθεια είναι ότι βρήκα έναν δρόμο διαφορετικό. Άρχισα να ανακαλύπτω πράγματα για τον εαυτό μου και να καταλαβαίνω πως το θέατρο είναι ένα μέσο το οποίο μπορεί να εμπνεύσει, ένα μέσο που σε βοηθά να εκφραστείς. Κάτι πολύ σημαντικό για μένα γιατί μέσα από το θέατρο θέλω να εξωτερικεύσω προσωπικές σκέψεις και προβληματισμούς και να προκαλέσω και κάποια ερεθίσματα ενδεχομένως. Υπήρξε επομένως κάπως καθοριστική εμπειρία στο να επιλέξω να συνεχίσω γιατί ανακάλυψα πράγματα μέσα από αυτό. Για μένα αυτό που κάνω είναι μία συνέχεια του παρελθόντος μου και όχι απλά κάτι καινούργιο. Είναι απλά ένας νέος τρόπος έκφρασης.
-Σπάνια ένας θεατρικός συγγραφέας των ημερών μας καταπιάνεται με την καθημερινή ζωή εντός των φυλακών. Θεωρείς τυχαία αυτή την κατάσταση; Θα έλεγε κανείς ότι οφείλεται σε μία γενικότερη άγνοια και αδιαφορία, σε μια απαξίωση ή σε μια φοβία μπροστά στο ενδεχόμενο περιστολής της καλλιτεχνικής δημιουργίας;
Νομίζω ότι πάνω κάτω, λίγο όλα μαζί σε ένα βαθμό. Σίγουρα υπάρχει ένας φόβος να πιάσουμε κάτι τόσο μακρινό σε μας, κάτι που ο περισσότερος κόσμος δεν βιώνει συχνά. Μπορεί αυτός να είναι ένας λόγος δηλαδή που αποφεύγεται. Επίσης κακά τα ψέματα είναι και ένα κάποιο ταμπού γενικά στον κόσμο, όχι απλά στον καλλιτεχνικό χώρο. Ακόμα και άνθρωποι που μπορεί να ενδιαφέρονταν να μπούνε σε αυτή τη διεργασία και να ασχοληθούνε το συγκεκριμένο ζήτημα μπορεί να το φοβηθούν γιατί η αλήθεια είναι δεν το ξέρουν. Δεν είναι κάτι για το οποίο εύκολα μπορείς να μάθεις πληροφορίες για το πώς είναι και εύκολα πέφτει κανείς στην παγίδα να βγάλει κάτι που απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Και έχω την αίσθηση ότι τα ερεθίσματα του καλλιτεχνικού κόσμου είναι λίγα σχετικά με αυτό το βίωμα κάτι που μπορεί να το καθιστά δύσκολο στην προσέγγιση του.
Συνάντησες δυσκολίες στο ανέβασμα ενός τέτοιου έργου;
Δυσκολίες… Στην πραγματικότητα, όχι. Εντάξει, ξέρω ότι είναι ένα έργο το οποίο δεν θα το πάρει εύκολα κάποιος οργανισμός εκτός από κάποιους που θεωρούνται κάπως πιο εναλλακτικοί. Οπότε είναι κάτι που δεν θα έβρισκε εύκολα μια γερή χρηματοδότηση. Γερή με την έννοια της αμοιβής, να μπορούμε να αμειβόμαστε όλοι αξιοπρεπώς ως προς τη δουλειά που έχουμε ρίξει. Είναι κάτι το οποίο πρέπει να το θέλεις και πρέπει να το κάνεις μόνος σου. Όπως και κάναμε. Εντάξει εμένα είναι και ένας διαφορετικός τρόπος να κάνεις πράγματα που με ενδιαφέρει ωστόσο. Το να κάνουμε πράγματα δηλαδή και μόνοι μας. Από κει και πέρα δε μπορώ να πω ότι βρήκα κάποιους τοίχους. Περισσότερο οι δυσκολίες είναι ψυχολογικές. Αγγίζεις ένα ζήτημα το οποίο είναι βαρύ από όταν ξεκινάς τη διεργασία ενός τέτοιου έργου από το μηδέν, από το στάδιο της ιδέας δηλαδή, μέχρι τη συγγραφή και τη σκηνοθεσία. Μπορώ να πω ότι έχει αγγίξει πάρα πολύ ήδη από τις πρόβες.Επηρεάζει όχι μόνο εμένα αλλά και τις ηθοποιούς. Με αυτήν την έννοια είναι πράγματι ένα δύσκολο έργο. Αν και η διαδικασία που κάναμε ήταν πολύ ευχάριστη γιατί δουλέψαμε με έναν τρόπο ο οποίος μας έδεσε πάρα πολύ από την άλλη η θεματική είναι κάτι το οποίο μας βάραινε κάθε φορά.
Όντως η παράσταση λόγω του ρεαλισμού της είναι γροθιά σου στομάχι. Ήταν κι αυτό κάτι δύσκολο για τις τρεις ηθοποιούς με τις οποίες από κοινού συνεργαστήκατε για να φτάσει σε αυτό το αποτέλεσμα;
Ναι είναι. Ήταν και είναι ακόμα. Τι θέλω να πω; Δεν είναι ό,τι πιο εύκολο να αγγίζεις κάποια κομμάτια του εαυτού σου που είναι σκληρά και σκοτεινά και μπορεί να μην τα έχεις ξαναγγίξει κιόλας. Κάνεις μια διεργασία να συμπεριφερθείς με τρόπους που δεν σου είναι οικείοι παρόλο που όλοι έχουμε μέσα μας αυτά τα σκοτάδια. Απλά το πως τα φέρνεις στην επιφάνεια πως τα αγγίζεις εν μέρει καθορίζει σε ποιο βαθμό μπορείς να τα οικειοποιηθείς ή όχι. Οπότε μέσα από αυτή τη διεργασία σίγουρα πιεζόντουσαν και πιέζονται ακόμα δηλαδή και μέσα στη διάρκεια του έργου. Δεν είναι ότι θα βγούνε χαλαρές και άνετες και θα πουν πάμε βολτίτσα. Τις πιέζει το έργο τις βαραίνει, είναι δύσκολο. Βέβαια να πω ότι είναι καταπληκτικές και οι τρεις και ότι ήταν πάρα πολύ ανοιχτές σε όλη αυτή τη διαδικασία, στο να μάθουν, να κατανοήσουν, να καταλάβουν, να ψαχτούν μέσα στον εαυτό τους και να βγάλουν τα σκοτάδια τους ώστε να μπορέσουν να φέρουν το αποτέλεσμα που βλέπετε. Το οποίο αποτέλεσμα δεν δείχνει μόνο τη σκληρή πραγματικότητα μέσα στις φυλακές. Το έργο αντικατοπτρίζει τη σκληρή πραγματικότητα γενικά. Γιατί αυτό που έκανα εξαρχής είναι να δημιουργήσω μια αντίστιξη της κοινωνίας μέσα σε ένα μικρό κελί. Δηλαδή ήταν και στόχος αυτό. Όλα αυτά που συμβαίνουν στην παράσταση, συμβαίνουν και στην καθημερινότητα ανθρώπων γύρω μας απλά όταν είσαι έξω υπάρχουν πολλές περισσότερες οδοί διαφυγής. Είναι πολύ πιο εύκολο να γυρίσεις στην πλάτη σε ένα πρόβλημα όταν είσαι έξω. Όταν είσαι σε ένα κελί είναι πολύ πιο δύσκολο. Γενικά σε συνθήκες πίεσης όμως είναι πολύ πιο δύσκολο και είναι κάτι το οποίο το είδαμε επί covid που υπήρξε μία γεύση εγκλεισμού σε όλη την κοινωνία. Πώς άρχισε να επιδρά αυτή και κατάσταση και πως άρχισε να αντιδράει και να συμπεριφέρεται κόσμος.
Η καθημερινότητα εντός των γυναικείων φυλακών είναι κάτι που βρίσκει ακόμα πιο σπάνια χώρο αποτύπωσης μέσα στην τέχνη αν εξαιρέσουμε ίσως την ποπ κουλτούρα της τελευταίας δεκαετίας. Έπαιξε κάποιο ρόλο αυτό στην απόφασή σου να αποτυπώσεις αυτή την πραγματικότητα;
Όχι και τόσο στην πραγματικότητα. Περισσότερο προέκυψε σαν ιδέα πάνω σε μια αντίστιξη που ήθελα να προβάλλω ανάμεσα στο τι συμβαίνει μέσα και έξω. Περισσότερο δηλαδή άγγιξα αυτή τη θεματική γιατί είμαι σε θέση να τη γνωρίζω. Οπότε είχα να πω πράγματα σχετικά και όπως ανέφερα και προηγουμένως θέλω να κάνω πράγματα που να με ενδιαφέρουν, να με αφορούν και να με εκφράζουν. Έκρινα ότι ο καλύτερος τρόπος ήταν να περάσουν μέσα από κάτι που κατέχω γιατί θα μπορούσε να βγει κάτι πολύ αληθινό από μέσα μου. Εντάξει, έχουμε δει να προσεγγίζονται τέτοια θέματα κατά καιρούς με έναν ελαφρύ και όχι πολύ σοβαρό τρόπο. Σπάνια βλέπουμε έργα τα οποία να έχουν μια σοβαρή προσέγγιση. Η αίσθηση μου είναι ότι έτσι απαλύνεται λίγο η πραγματικότητα, ενώ δεν θα έπρεπε. Όταν πιάνεις με έναν ελαφρύ, χαλαρό τρόπο μια τέτοια θεματική χωρίς να εμβαθύνεις πραγματικά και χωρίς να δείχνεις τα πραγματικά ζητήματα που ενυπάρχουν σε αυτήν κάπως την πασαλείβεις. Πρόκειται δηλαδή για πτυχές της ζωής για τις οποίες μπορούν να ειπωθούν πολλά πράγματα σε ένα κάποιο βάθος και όμως επικρατεί μια κουλτούρα χαλαρής και εύκολης προσέγγισης.
Πράγματι η παράσταση ανοίγει πολλά ζητήματα γύρω από τον εγκλεισμό και ότι αυτός συνεπάγεται. Η κυρίαρχη αντίληψη για τις φυλακές είναι ότι όταν κλείνουν οι πόρτες δεν μας αφορά τι συμβαίνει εντός. Θεωρείς ότι η παράσταση θα μπορούσε να προβληματίσει άτομα με τέτοιες απόψεις;
Σίγουρα θα μπορούσε να προβληματίσει γιατί δεν είναι κάτι που το κάνουμε μόνο για να δείξουμε τι συμβαίνει μέσα στη φυλακή. Το κάνουμε στη βάση της προβολής καταστάσεων που ο κόσμος αποφεύγει να βλέπει γιατί μπορεί να μη του αρέσουν. Είναι πολύ εύκολο δηλαδή ένας άνθρωπος να κλείσει τα μάτια του στη γενοκτονία που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στη Γάζα. Οπότε αυτός ήταν και ο τρόπος προσέγγισης δηλαδή. Και πραγματικά θεωρώ ότι ο καλύτερος τρόπος να βάλεις τον θεατή, να προβληματιστεί είναι μέσω συναισθηματικών ερεθισμάτων, να προκαλέσεις δηλαδή ενσυναίσθηση με την προβολή ενός βιώματος. Γι’ αυτό ήταν και επιλογή να είναι μια παράσταση που να δείχνει την πραγματικότητα χωρίς να την αξιολογεί ή να παίρνει ηθική θέση ανάμεσα στους χαρακτήρες. Στόχος ήταν να αντικατοπτριστεί η ζωή και να μπαίνει το κοινό σε μια διαδικασία να σκεφτεί, νιώσει. Να ανακαλύψει συνδέσεις σε όλους τους χαρακτήρες και να διερωτάται πού μπορεί να ήμουνα λάθος εγώ που μπορεί να ήμουνα σωστή και να ήταν λάθος ο άλλος; Πώς καταλήγω στη μία ή την άλλη κρίση, που και πότε επιλέγω να κλείνω τα μάτια και να κάνω πως δεν βλέπω πράγματα. Και ναι ένα από τα πράγματα που θέλαμε να δείξουμε ότι ο κόσμος αποφεύγει να δει είναι και ο εγκλεισμός σίγουρα.
Υπάρχει ένας έντονος δημόσιος διάλογος που προκρίνει την όσο πιο βασανιστική μεταχείριση κρατουμένων κόντρα ακόμα και στο πλαίσιο του ουμανισμού που υποτίθεται ότι η κοινωνία μας υιοθετεί. Ακόμα περισσότερο προκρίνεται η όσο το δυνατόν πιο σκληρή μεταχείριση της ίδιας της δικαιοσύνης. Μπορούν παραστάσεις όπως αυτή να αποτελέσουν ένα κάποιο αντίλογο;
Αυτό που συμβαίνει με αυτόν τον καιρό είναι μια κάπως οπισθοδρόμηση, Όχι ότι είχαμε φτάσει και ποτέ πολύ μπροστά, αλλά τώρα πάμε πολύ πιο πίσω. Είναι αποδεδειγμένο ότι αυτά τα μοντέλα αυστηροποίησης και καταστολής μόνο εντείνουν ένα πρόβλημα και δεν βοηθάνε ποτέ. Υπάρχουν άνθρωποι που αντιμετωπίζονται σαν τους έχουνε στείλει στη χωματερή, σαν να τους έχουν βάλει κάπου για να μην αποτελούν απλά πρόβλημα στην κοινωνία και δεν αντιμετωπίζονται σαν ψυχές, ψυχές που βασανίζονται μέσα σε αυτές τις διαδικασίες. Ο καθένας μπορεί να βρεθεί εκεί για τους δικού του λόγους, γιατί μπορεί κάτι να του συνέβη γιατί μπορεί κάτι να έκανε, γιατί μπορεί οτιδήποτε και να βρεθεί εκεί πέρα. Το θέμα είναι πως με την καταστολή δεν αντιμετωπίζεται τίποτα απλά δημιουργείται μεγαλύτερο πρόβλημα. Δεν υπάρχουν δομές (δεν υπάρχουν γενικά στον κόσμο σε ένα μεγάλο βαθμό πόσω μάλλον στην Ελλάδα) οι οποίες να πιάνουν ξεχωριστά σαν προσωπικότητα έναν έναν τον κάθε κρατούμενο και να προσπαθούν να βρίσκουν έναν τρόπο να αφουγκραστούν και τη δικιά του πλευρά και γενικά γιατί συνέβη κάτι με όποιο τρόπο κι αν συνέβη. Να δούνε πώς μπορεί αυτό να δημιουργήσει μια λύση στο πρόβλημα. Το μόνο για το οποίο ενδιαφέρεται το σύστημα αυτή τη στιγμή και φαίνεται και από τον τρόπο που λειτουργεί τώρα είναι πώς θα τους τιμωρήσει ή πώς θα μπορέσει να τους εξαφανίσει.
Τώρα για το αν μία παράσταση θα μπορούσε να βάλει σε σκέψη τον κόσμο και λιγάκι να δημιουργήσει ένα διάλογο πάνω σε αυτό το ζήτημα δεν ξέρω .Πιστεύω η τέχνη έχει δύναμη και μπορεί να επηρεάσει. Παρόλα αυτά δεν ξέρω αν μόνο μία παράσταση αρκεί. Νομίζω θα πρέπει να υπάρξει μαι πιο πολύ πιο μεγάλη πολυφωνία για να μπορέσει να γίνει ένας ευρύς διάλογος. Εμείς από την πλευρά μας κάνουμε ότι μπορούμε στην κατεύθυνση αυτή. Έχω κάνει ήδη μια ταινία μικρού μήκους η οποία έχει να κάνει με την 6η Δεκέμβρη του 2008(Η Αρχή, 2022) και τώρα περιμένουμε χρηματοδότηση για μια δεύτερη ενώ υπάρχει και άλλο ένα πρότζεκτ που αφορά το θέατρο το οποίο είναι στα πολύ πρώιμα στάδια και έχουμε αρχίσει να δουλεύουμε με τους συνεργάτες μου. Ελπίζουμε ότι κάπως θα κλείσουν όλα καλά και ότι του χρόνου μπορεί να έχουμε κάποιες θετικές εξελίξεις και στα δύο μέτωπα.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ & ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ
Τεχνοχώρος ΦΑΜΠΡΙΚΑ | Μεγ. Αλεξάνδρου 125, Αθήνα
Από 5 Μαΐου | κάθε Δευτέρα και Τρίτη
Ώρα: 21.00 | Διάρκεια: 75’
Online: More.com, Τιμή εισιτηρίου: € 15,00
