Ο Παναγιώτης Αργυρού είναι απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών και Ιστορίας του Παντείου έχοντας εκπονήσει πτυχιακή στην ανάλυση περιεχομένου πολιτικού λόγου. Έχει δημοσιεύσει άρθρα πολιτικού σχολιασμού και ρεπορτάζ σε ενημερωτικούς ιστότοπους και διαδικτυακά περιοδικά και έχει συνδράμει στο παρελθόν για τη δημοσίευση ρεπορτάζ σχετικά με την κατάσταση στις ελληνικές φυλακές την περίοδο της πανδημίας σε ιταλικό ενημερωτικό σάιτ ( Osservatorio balcani e caucaso).
Η αναψηλάφηση της ελληνικής ιστορίας εξακολουθεί να μην είναι εύκολο ζήτημα κι αυτό δεν εστιάζεται τόσο στα πρόσωπα αλλά στις αφηγήσεις.
Δασικές πυρκαγιές, πρόληψη-πυρόσβεση, κράτος και ατομική ευθύνη. Είναι άραγε η φυλακή το κατάλληλο κίνητρο για τον εθελοντισμό στην Ελλάδα του 2025;
Κρίνουμε πρόσφορο να αναλύσουμε την αποφυλάκιση των Παναγιώταρου-Παππά σε τρία κρίσιμα πεδία.
Ένα χιλιοπαιγμένο έργο με την ίδια πάντα σχεδόν πλοκή.
Μια παράσταση για τον πνιγηρό κόσμο των ελληνικών γυναικείων φυλακών και μια συζήτηση με τον σκηνοθέτη της, Γιώργο Νικολόπουλο για τις προεκτάσεις του σωφρονισμού.
Πού είναι εκείνο το περίφημο «καταδικάζουμε τη βία από όπου κι αν προέρχεται» από σύσσωμο το δημοκρατικό τόξο;
Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη και η συγκάλυψή του αποτελούν σύμπτωμα της διαχρονικής έλλειψης πολιτικής λογοδοσίας στην Ελλάδα.
Επικοινωνία και εργαλειοποίηση της γραμμής του αίματος.
Και το κλασικό αφήγημα που ενεργοποιείται σε αυτές τις περιπτώσεις. Ένα αφήγημα κυνικό και ισοπεδωτικό, αυτό είναι το αφήγημα της «στραβής στη λάθος βάρδια».
