Η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός σόου. Δεν πρόκειται για τίποτα περίεργο καθώς και οι δύο ηγέτες χρειάζονταν μια επίδειξη επικοινωνιακής ισχύος. Δεν πρόκειται όμως μόνο περί αυτού. Πίσω από το σόου ωστόσο φαίνεται να υπάρχει και κάποιο βάθος.
Ο πόλεμος δεν τελείωσε και συμφωνία ειρήνης δεν ανακοινώθηκε όπως και ήταν αναμενόμενο. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ φόρτωσε τα βάρη σε μεγάλο βαθμό στον διόλου συμπαθή στον ίδιο, Ουκρανό πρόεδρο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ζελένσκι μεταβαίνει στην Ουάσιγκτον συνοδευόμενος από μια σειρά ηγετών της Ευρώπης ούτως ώστε να έχει υποστήριξη στη συνάντησή του με τον πρόεδρο Τραμπ.
Δεν γνωρίζουμε πολλά για την ουσία των όσων συζητήθηκαν αλλά είναι προφανές ότι υπάρχει ένα μείζον εδαφικό ζήτημα το οποίο ακόμα δεν έχει επιλυθεί. Η Ρωσία έχει εντάξει κατά το σύνταγμά της συγκεκριμένες περιφέρειες στην επικράτειά της και συνεπώς δεν μπορεί να της εκχωρήσει πίσω στην Ουκρανία. Ακόμα και το να αφήσει τμήμα τους υπό κατοχή (κατά την ίδια) εμπεριέχει ένα βαθμό πολιτικού ρίσκου για τον Ρώσο πρόεδρο. Ενδεχομένως να υπάρξουν de facto σύνορα ωστόσο μια τέτοια επιλογή δεν είναι πολύ διαφορετική από ένα Μινσκ ΙΙΙ και επομένως όχι ιδιαιτέρως ελκυστική για τη Ρωσία.
Από την άλλη, οποιαδήποτε ουκρανική παραχώρηση ιδίως στο σύνολο των ρωσικών «ενσωματώσεων» θα αποβεί πολιτικώς αυτοκτονική για τον Ζελένσκι. Αν πρόκειται να δεχτεί κάτι τέτοιο, τότε μάλλον θα είναι το τέλος από τη θέση του προέδρου της Ουκρανίας. Το αντίτιμο θα είναι μάλλον κάποιες εγγυήσεις για την εδαφική ακεραιότητα της υπόλοιπης Ουκρανίας αλλά εκτός ΝΑΤΟ. Το μέγεθος των ενόπλων δυνάμεών της θα αποτελέσει προφανώς άλλο ένα επίδικο όπως και ο διεθνής της προσανατολισμός. Πιθανώς θα προταθεί εκατέρωθεν κάποια μορφή μηχανισμού ελέγχου και διασφάλισης των όποιων συμφωνηθέντων, παρότι τέτοια σχήματα προσφέρουν μικρή εξασφάλιση, δεδομένου ότι προϋποθέτουν ισχυρή πολιτική βούληση και συνέπεια, στοιχεία τα οποία δεν εντοπίζονται πάντα σε αφθονία.
Φυσικά, οποιαδήποτε απόπειρα των Ευρωπαίων να αυτονομηθούν από τη γραμμή Τραμπ (την όποια γραμμή Τραμπ) θα συνιστά αναδοχή υποχρέωσης να συνεχίσουν τον πόλεμο με δικά τους έξοδα, δικά τους όπλα, δική τους πολιτική δέσμευση και δική τους στρατιωτική βοήθεια. Καθίσταται πολύ αμφίβολο το κατά πόσο κάτι τέτοιο μπορεί να καταστεί εφικτό αλλά θα πρέπει να περιμένουμε για να το δούμε.
Θα μπορούσαμε να εντοπίσουμε επομένως δύο μεγάλες δυσκολίες: η πρώτη έχει να κάνει με τις πραγματικότητες στο έδαφος. Η εξέλιξη του πολέμου σε στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδο είναι τόσο σύνθετη ώστε οι πραγματικότητες οι οποίες έχουν δημιουργηθεί δεν επιτρέπουν εύκολες και γρήγορες λύσεις. Η δεύτερη αφορά τις πολιτικές διεργασίες στη «Δύση» και ακόμα περισσότερο στις ΗΠΑ. Ο Τραμπ δείχνει να θέλει τον τερματισμό του πολέμου, ωστόσο οποιαδήποτε τέτοια επιλογή προϋποθέτει στρατηγικό βάθος στη σκέψη του το οποίο δεν είναι σαφές ότι διαθέτει και σταθερή υποστήριξη από το σύνολο ή τουλάχιστον από το ισχυρότερο μέρος του βαθέος κράτους στις ΗΠΑ. Μια ανακωχή η οποία θα δυναμιτιστεί από έναν επόμενο Αμερικανό πρόεδρο μπορεί να αποδειχτεί ακόμα πιο καταστροφική, επομένως όλοι θα αποδειχθούν ιδιαζόντως επιφυλακτικοί στο να δεχτούν πρόταση που δε θα δίνει επαρκείς εγγυήσεις σταθερότητας και μονιμότητας. Σε κάθε περίπτωση, οι ίδιες οι συνομιλίες είναι θετικές αλλά έχουμε ακόμα πολλά να δούμε στο κοντινό και πιο μακρινό μέλλον, διότι οι αιτίες του πολέμου είναι εκεί: η μοιρασιά του πλανήτη, η νέα διεθνής τάξη δεν έχουν αποκρυσταλλωθεί και ως εκ τούτου όλα μπορούν να ανατραπούν πολύ πιο γρήγορα κι απότομα από ό,τι τυχόν έχει κανείς κατά νου. Προς το παρόν λοιπόν αναμένουμε το αύριο.
