Ο Μπάμπης Μπατμανίδης χρησιμοποιεί περίεργες λέξεις όταν μιλάει. Λέξεις όπως: «παραθερίζω» και «μουρντάρης». Τις χρωματίζει με τον τρόπο που μόνο οι μουσικοί μπορούν. Είναι Bορειοελλαδίτης. Καπνίζει μανιωδώς. Αγαπά το σινεμά, πιο πολύ όμως αγαπάει τον Σταύρο Τσιώλη. Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά ο Μπάμπης αγαπά το σινεμά συνηρημένα, ενώ τον Τσιώλη ασυναίρετα.
Ας Περιμένουν οι Γυναίκες
Βρισκόμαστε λοιπόν στην εκπνοή της δεκαετίας του ‘90 και εκείνος στέκεται προβληματισμένος μπροστά απ’ τα ράφια ενός βιντεοκλάμπ. Στα χέρια του κρατάει την ταινία του Σταύρου Τσιώλη, «Ας Περιμένουν Οι Γυναίκες». Περιεργάζεται το εξώφυλλο. Διαβάζει την υπόθεση. Ενθουσιάζεται. Αφήνει το dvd και πάλι στο ράφι για να δει την ταινία δέκα περίπου χρόνια αργότερα.
«Την ταινία την είδα ένα απόγευμα στα τέλη των 00’s. Ξαφνικά κάτι σκίρτησε μέσα μου. Επέδρασε καταλυτικά στην ανάπτυξη της ψυχοσύνθεσής μου. Το περιβάλλον, οι μνήμες και οι εικόνες των τόπων που αναφέρονται στην ταινία, είναι πολύ οικεία σε εμάς τους βόρειους. Εμείς των Δυτικών Συνοικιών της Θεσσαλονίκης δεν παραθερίζαμε στη Χαλκιδική. Πηγαίναμε Ασπροβάλτα. Αυτός ο δρόμος ήταν πάρα πολύ οικείος. Στις δόξες του, με τα βενζινάδικα, με τα φαγάδικα, με το εκκλησάκι της Αγιαμαρίνας, με τη Νέα Απολλωνία, με τη Βόλβη. Έχουμε κάνει Πρωτομαγιές εκεί, εκδρομές», αναφέρει.
Βρίσκει το κινηματογραφικό σύμπαν Τσιώλη αγνό, αληθινό, ανθρωποκεντρικό, σουρεαλιστικό και βαθύτατα ρομαντικό. Πιστεύει μάλιστα πως ανταποκρίνεται πλήρως στην πολιτική κατάσταση της εποχής. Δεν λείπουν απ’ την ταινία «οι μίνι-λωποδύτες, το βόλεμα και το ρουσφέτι». Εκτιμά την συγκίνηση ως κινητήριο μοχλό του σεναρίου κυριολεκτικά και μεταφορικά. Οι ήρωες συν-κινούνται -ταξιδεύουν παρέα. Μα πιο πολύ πιστεύει πως το «Ας Περιμένουν Οι Γυναίκες» αποτελεί μια σύγχρονη Οδύσσεια: «Το πιο αστείο της υπόθεσης είναι ότι το να πας Θεσσαλονίκη-Θάσο είναι μια απόσταση τριών ωρών και αυτοί την κάνανε επί μέρες. Δεν φτάνουν ποτέ. Το να σταματήσεις Θεσσαλονίκη-Ασπροβάλτα για να κάνεις ένα μόνο μπάνιο, και να φας, ήταν τότε γύρω στη μιάμιση άντε δυο ώρες με την κίνηση. Σε κάθε σημείο τους συνέβαινε κάτι, γιατί και οι ίδιοι προσπαθούσαν να αναβάλουν την άφιξη στην Ιθάκη τους. Υπήρχαν οι σειρήνες, Η Κλυταιμνήστρα, η Αγγελική Ηλιάδη τις οποίες επεδίωκαν να τις έχουν να τους καλούν. Βρέθηκαν στη γη των Λωτοφάγων, δηλαδή στη Βόλβη. Πέρασαν τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, δηλαδή το καζίνο».
Διότι οι άνθρωποι δεν συγχωρούν αυτούς που από έρωτα εκπέσανε
Ο Μπάμπης Μπατμανίδης πιστεύει ότι οι άνθρωποι δεν συγχωρούν αυτούς που από έρωτα εκπέσανε γιατί «όλοι περιμένουνε κάτι να τους συμβεί. Ζηλεύουνε και την ευτυχία αλλά και την τραγωδία στον έρωτα. Αισθάνονται ότι σ εκείνους δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο, επομένως εσύ που σου έχει συμβεί, οφείλεις να τιμωρηθείς γιατί αυτοί δεν το έχουν βιώσει. Δεν σε συμπονούν. Οι άνθρωποι συμπονούν, όσο μπορούν, όταν υπάρχει ένα σημείο ταύτισης στην εμπειρία. Στον έρωτα τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Όλοι λένε ότι έχουν ερωτευτεί, αλλά λίγοι στην ουσία συμπονούνε κι ακόμα λιγότεροι συγχωρούνε».
Για τον Μπάμπη ο έρωτας:«είναι πολιτική πράξη στο βαθμό που υπάρχει ένας εκμεταλλευτής και ένας εκμεταλλευόμενος. Ως φαινόμενο εξηγεί τις σχέσεις παραγωγής, τις σχέσεις βάσει των οποίων προχωράει η κοινωνία, διότι ισόποσος έρωτας σπάνια υπάρχει. Πάντα κάποιος καίγεται περισσότερο, γι αυτό γράφονται τα τραγούδια. Δεν μπορεί η πολιτική σου θέση να καθορίζει την ερωτική. Ο τρόπος αντίληψης του έρωτα είναι αισθαντικός, έχει να κάνει με τις αισθήσεις και τα ένστικτα. Ο έρωτας δεν έχει τίποτα να κάνει με την λογική. Έχει να κάνει με την παρόρμηση -στοιχείο το οποίο η ίδια η ταινία συνεχώς επαναφέρει. Ο ήρωας της ταινίας προκειμένου να ερωτευτεί καταστρέφει τη ζωή του, καταστρέφει την οικογένειά του, φεσώνεται. Ο έρωτας για πάρα πολύ κόσμο έχει ένα τίμημα, ένα όριο».
ΟΠΕΚΕΠΕ: Ήτανε πέναλτι, κύριε Μπάμπη μου;
Κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας ο Μπάμπης περνά με ιδιαίτερη ευκολία από τον έρωτα στην πολιτική, κι αυτό αν μη τι άλλο, αποτελεί αριστοτεχνική ικανότητα. «Η σχέση πολλών αριστερών με τον Τσίπρα έχει αρκετά ερωτικά στοιχεία. Με την ίδια ζέση που μιλούν οι απογοητευμένοι αριστεροί γι αυτόν, θα μπορούσε να μιλήσει η Άντζελα Δημητρίου και η Κατερίνα Στανίση. Έχουν πει τραγούδια που περιγράφουν ακριβώς αυτή την σχέση, έναν έρωτα στον οποίο τελικά επενδύει μόνο ο ένας και ακριβώς επειδή η επένδυση είναι μονόπλευρη, η προσδοκία ματαιώνεται και έτσι ο προδομένος βρίζει και φωνάζει: με κατέστρεψες αχάριστε, εγώ σε πίστεψα και σου ‘δωσα τα πάντα και εσύ πήγες με άλλον», σχολιάζει γλαφυρά.
Όταν ζήτησα από τον Μπάμπη Μπατμανίδη τον ορισμό του (πολιτικού) πέναλντι, απάντησε αφοπλιστικά: «Θα πρέπει να σκεφτώ κάτι παρόμοιο με το ‘βάζει τάκλιν ο Μανωλάς και διασχίζει 3 μέτρα στην περιοχή’. Το θέμα με τα πολιτικά σκάνδαλα είναι ότι δεν φωνάζουν τον διαιτητή να πάει να το δει στο VAR κι έτσι η φάση θεωρείται ως μη γενόμενη. Θυμίζει εποχές παράγκας. Για παράδειγμα, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι πέναλτι, αλλά ο διαιτητής δεν το έχει σφυρίξει. Έχει δώσει ‘παίζετε’, και η ζωή συνεχίζεται. Δεν υπάρχουν πολιτικά πέναλτι, γιατί δεν υπάρχει διαιτησία. Η κατάσταση είναι αντίστοιχη με το ελληνικό ποδόσφαιρο, χρειάζεται έξωθεν παρέμβαση με αποτέλεσμα να παίζουνε ξένοι διαιτητές. Το ίδιο συνέβη και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ήρθε μια ξένη εισαγγελέας για να πει: τι κάνετε εδώ, ρε μαλάκες; Έτσι συμβαίνει και στο ποδόσφαιρο, αναγκάζονται κι έρχονται ξένοι διαιτητές γιατί εδώ δεν μπορούν τα παλικάρια, που λέει και ο Άγγελος Αναστασιάδης».
Παρά το γεγονός πως χρεώνει στον Μπουλά την εκφορά βαθύτατων και ιστορικών αληθειών, ο Μπάμπης Μπατμανίδης δεν θεωρεί πως η Νέα Δημοκρατία μετατράπηκε ποτέ από κόμμα αρχηγικό σε κόμμα αρχών, κι αυτό ίσως θα έπρεπε να θεωρείται πέναλτι. «Για την ακρίβεια δεν έχω δει ποτέ κανένα κόμμα να είναι κόμμα αρχών. Στην Ελλάδα, όλα τα κόμματα είναι αρχηγικά. Το πρόσωπο, ο ηγέτης, είτε είναι πρόεδρος είτε γενικός γραμματέας, είναι που θα συσπειρώσει τον κόσμο. Όχι το πρόγραμμα και οι θέσεις του κόμματος. Για αυτό και όλοι βρίσκονται σε αναζήτηση ηγέτη. Ελάχιστοι γνωρίζουν το πρόγραμμα του κόμματος που πρεσβεύουν, γιατί δεν χρειάζεται πλέον. Πάντως στη Νέα Δημοκρατία σίγουρα χρειάζεται ένα νέο συνέδριο της Βόλβης. Γενικά χρειάζεται ένα συνέδριο μπας και φτιαχτεί η Βόλβη, η οποία είναι κλειστή από το 2019. Ένα μέρος με υπέροχο υδροβιότοπο και μια εξαιρετική λουτρόπολη έχει παρατηθεί στο έλεος», σημειώνει.
Αντί επιλόγου
Αν ποτέ ο Μπάμπης Μπατμανίδης ζούσε μια παρόμοια εμπειρία με εκείνη του Μπουλά ή του Ζουγανέλη στην ταινία, και αν είχε ποτέ την τύχη στο πλάι του να βρίσκονται η δικιά του κυρία Σουλτάνα και η δικιά του κυρία Αρχοντούλα, τότε ένα είναι σίγουρο, θα τους ζητούσε να βάλουνε το «Αγάπα με τις Ώρες που Μπορείς, του Βασίλη Καρρά. Τεράστιο και απολύτως ανιδιοτελές τραγούδι». Επειδή όμως κάτι τέτοιο είναι πολύ δύσκολο να συμβεί, την Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου, στις 9 μμ, στην Τεχνόπολη θα ερμηνεύσει τα σάουντρακ του «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες».
Κυριακή 7 Σεπτεμβρίου
Ώρα έναρξης: 21.00
Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
Πειραιώς 100 & Βουτάδων, Γκάζι, Αθήνα
Προπώληση εισιτηρίων: ticketmaster.gr
https://www.ticketmaster.gr/as-perimenoyn-oi-
gynaikes_sen_2007370.html
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
Προπώληση
Όρθιοι: € 13
Καθιστοί: € 15
Ταμείο
Όρθιοι: € 15
Καθιστοί: € 17
