Αν κάτι αποδεικνύει το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα (πέραν του ποιος και γιατί το έγραψε) είναι ένα: ο Αλέξης Τσίπρας δεν κάνει για πρωθυπουργός και δεν έχει να φέρει στην ελληνική πολιτική ζωή τίποτα καινούριο ή χρήσιμο για τον λαό.
Δεν πρόκειται περί ηθικής κατηγορίας παρότι μπορεί να αντλήσει κανείς χρήσιμα συμπεράσματα και ως προς την ηθική συγκρότηση του πρώην πρωθυπουργού. Πρόκειται περί πολιτικής αξιολόγησης. Ένας πρώην πρωθυπουργός ο οποίος στρέφεται με αυτόν τον τρόπο εναντίον των επιλογών του, των συνεργατών, χωρίς καμία ειλικρινή αυτοκριτική και χωρίς καμία βαθύτερη και νέα εκτίμηση ως προς το γιατί απέρριψε τον ίδιο και την πολιτική του ο λαός ο οποίος τον εξέλεξε, δεν έχει κατανοήσει ποια χαρίσματα απαιτούνται για τη θέση την οποία κατείχε και την οποία διεκδικεί ξανά.
Δεν κάνεις για πρωθυπουργός όταν δεν μπορείς να διαμορφώσεις δομή αποτελεσματική για τη λήψη των αποφάσεων.
Δεν κάνεις για πρωθυπουργός όταν δεν έχεις στρατηγική ανάλυση για το πού θέλεις να πάει ο λαός και η χώρα, ώστε εκεί να προσαρμόζεις τις τακτικές σου επιλογές.
Δεν κάνεις για πρωθυπουργός όταν οι συνεργάτες τους οποίους εσύ διαλέγεις αποδεικνύονται ανεπαρκείς ή ακατάλληλοι (αν υποθέσουμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει δίκιο στην ανάλυσή του).
Δεν κάνεις για πρωθυπουργός όταν μόνο για τους αντιπάλους ή για κάποιους εξ αυτών ή για τους προερχομένους από την παράταξη των αντιπάλων σου έχεις καλά λόγια.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει σημασία ως τύπος ανθρώπου και ως τύπος άσκησης της πολιτικής. Αφού αποστάτησε από το «Όχι» του λαού και προσχώρησε στην άλλη πλευρά, πείστηκε ότι μπορεί να κάνει rebranding αναγνωρίζοντας στην πραγματικότητα τον εαυτό του όχι πια ως πολιτικό πρόσωπο αλλά ως προϊόν της πολιτικής επικοινωνίας. Υπ’ αυτήν την έννοια ανήκει και μάλιστα το επιδιώκει να ανήκει, στην χορεία της ασημαντότητας. Προϊόντα πολιτικής επικοινωνίας, σε διατεταγμένη υπηρεσία από την ολιγαρχία, τα οποία ανακυκλώνονται με αποκαλύψεις επιπέδου κουτσομπολιού και παραπολιτικής. Δεν είναι ότι οι προσωπικές συμπεριφορές είναι αδιάφορες. Κάθε άλλο. Ωστόσο θα περίμενε κανείς να δει μια βαθιά στρατηγική τοποθέτηση για τον κόσμο σήμερα σε σχέση μάλιστα με 10 έτη πριν. Να μάθουμε τι πήγε στραβά με τις τότε κυβερνήσεις του και τι διαφορετικό θα ήθελε να κάνει τώρα σε σχέση με το τότε σε επίπεδο κομματικής, κυβερνητικής συγκρότησης όπως και στο επίπεδο της ανάλυσης και των θέσεων.
Τίποτε από όλα αυτά. Ο Αλέξης Τσίπρας αφού διέσωσε τη ΝΔ και έφερε τον Κυριάκο Μητσοτάκη σε θέση πρωθυπουργού, θέλει να τοποθετηθεί ή για να είμαστε ακριβέστεροι τοποθετείται ως ο Μητσοτάκης της «κεντροαριστεράς». Η υπόσχεση αλλαγής φρουράς στην κατεύθυνση της ίδιας πολιτικής δεν συγκινεί ιδιαιτέρως. Μπορεί ο νυν πρωθυπουργός να καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες να δούμε οποιονδήποτε πιθανό αντικαταστάτη ως σωτήρα αλλά η χώρα χρειάζεται αλλαγή πολιτικής, όχι αλλαγή φρουράς. Σε αυτό το επίπεδο ο Αλέξης Τσίπρας δεν φαίνεται να έχει κάτι να μας πει. Ίσως είναι καλύτερο να μείνει στο επίπεδο του κουτσομπολιού λοιπόν. Αλλά το μείζον δεν είναι καν αυτό. Δεν είναι θέμα Τσίπρα. Είναι πρόβλημα τύπου πολιτικού και πολιτικής. Η κοινωνία μας και ο λαός μας χρειάζονται βαθείς μετασχηματισμούς. Όχι ανακυκλωμένη πολιτική επικοινωνία.
