Η στάση της κυβέρνησης Τραμπ σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία είναι πραγματικό ρολλερκόστερ. Αρχικά, ο πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας θα τελείωνε «εντός 24 ωρών». Σύμφωνα με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο Πρόεδρος Ζελένσκι είναι «ένας δικτάτορας χωρίς εκλογές» που «τζογάρει με τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο» -τον Φεβρουάριο. Στη συνέχεια, «οι συνομιλίες προχωρούν πολύ καλά» και «έχουν συμφωνηθεί πολλά στοιχεία μιας τελικής συμφωνίας» -τον Μάρτιο του 2025. Τον Απρίλιο, «δεν είμαι ευχαριστημένος με τις ρωσικές επιθέσεις στο Κίεβο. Βλαντίμιρ, ΣΤΟΠ!»;
Οι συζητήσεις με τον πρόεδρο Πούτιν ήταν «εξαιρετικές» τον Μάιο, αλλά τον Ιούλιο ο Τραμπ ήταν «πολύ απογοητευμένος με τον πρόεδρο Πούτιν»: «είναι ντροπή». Στη συνέχεια, τον Αύγουστο, πραγματοποιήθηκε η σύνοδος κορυφής στην Αλάσκα. Και τον Σεπτέμβριο, ο Τραμπ σημείωσε ότι «η Ουκρανία, με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι σε θέση να πολεμήσει και να ανακτήσει ολόκληρη την Ουκρανία στην αρχική της μορφή»· η Ρωσία είναι μια «χάρτινη τίγρη» που «πολεμά ασκόπως εδώ και τρεισήμισι χρόνια»· «η Ουκρανία θα είναι σε θέση να ανακτήσει τη χώρα της στην αρχική της μορφή και, ποιος ξέρει, ίσως και να προχωρήσει ακόμη πιο μακριά!» Και στις 18 Νοεμβρίου, το Axios και οι Financial Times αναφέρουν το επικείμενο 28-σημείο σχέδιο ειρήνης του Τραμπ για την Ουκρανία. Όλα αυτά για να πούμε ότι ο αναγνώστης δεν πρέπει να αισθάνεται υποχρεωμένος να κρατάει την αναπνοή του σχετικά με την οριστικότητα της τρέχουσας τοποθέτησης των Ηνωμένων Πολιτειών στο θέμα.
Το γεγονός παραμένει, ωστόσο, ότι αυτό που διέρρευσε στον Τύπο -δεδομένου ότι, κατά τη στιγμή της σύνταξης του παρόντος άρθρου, δεν έχει δημοσιοποιηθεί κανένα σχέδιο ειρήνης 28 σημείων (ενημέρωση: εν τω μεταξύ, το Axios δημοσίευσε μια έκδοση, η οποία θα εξεταστεί στο υστερόγραφο παρακάτω) -βασίζεται στην αναγνώριση μιας σκληρής πραγματικότητας , δηλαδή ότι η Ρωσική Ομοσπονδία έχει ουσιαστικά κερδίσει αυτόν τον πόλεμο, ο οποίος, σύμφωνα με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, είναι ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων μεταξύ των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και της Ρωσίας, που τώρα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τους όρους για την ειρήνη. Εκτός από την παγκοσμιοποίηση της σύγκρουσης, καμία μαγική λύση δεν μπορεί να αλλάξει την τρέχουσα πορεία του πολέμου -ενός πολέμου που η Ρωσία, ακόμη και αν κερδίζει, δεν μπορεί να τερματίσει μόνη της χωρίς μια κατάλληλη ειρηνευτική συμφωνία και μια νέα ισορροπία ασφάλειας, καθώς αποστρέφεται το σενάριο της παγωμένης σύγκρουσης. Η εναλλακτική λύση σε μια ειρηνευτική συνθήκη περιλαμβάνει τη συνέχιση του ρωσικού πολέμου κατατριβής/φθοράς της Ουκρανίας με δύο πιθανά αποτελέσματα: είτε την παγκοσμιοποίηση της σύγκρουσης με την άμεση εμπλοκή των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ στον πόλεμο προκειμένου να ανατρέψουν την ισορροπία -δηλαδή αυτό που πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες επιθυμούν διακαώς, αλλά οι ΗΠΑ απορρίπτουν κατηγορηματικά και έχουν δεσμευτεί να καταβάλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να αποφύγουν -ή τη ρωσική κατοχή περαιτέρω τμημάτων της Ουκρανίας, ενδεχομένως μέχρι και την Οδησσό, αφήνοντας την Ουκρανία ως ένα απομεινάρι κράτους χωρίς πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, με τεράστιες απώλειες ανθρώπινου δυναμικού και έναν δυσλειτουργικό στρατό και πολιτικό σώμα.
Με άλλα λόγια, είναι μια φρικτή μεν πραγματικότητα δε ότι, σε καιρό πολέμου, η νικήτρια πλευρά θέτει τους όρους για μια διαπραγματευτική λύση, με τις εναλλακτικές επιλογές να είναι, για τη Δύση, η πλήρης κλιμάκωση και η άμεση εμπλοκή στη σύγκρουση (δηλαδή, ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος) και, για τη Ρωσία, η διεξαγωγή του πολέμου μέχρι τη στρατιωτική του κατάληξη και η εγκατάλειψη της Ουκρανίας σε μια κατάσταση απόλυτης εξαθλίωσης και δυσλειτουργίας. Όσον αφορά το αν η αλλαγή κρατικών συνόρων στην ευρωπαϊκή ήπειρο ως αποτέλεσμα στρατιωτικής επιθετικότητας μπορεί να γίνει δεκτή ως δεδικασμένο (δηλαδή, αν πρέπει να ξεκινήσει ένας ακόμη μεγαλύτερος και αιματηρότερος πόλεμος με την ελπίδα ότι ίσως, ενδεχομένως, θα μπορούσε αυτό θα αποτραπεί), αρκεί να ανατρέξει κανείς στο προηγούμενο της ίδρυσης του Κοσόβου. (Σημείωση: οι δε παραλληλισμοί με την Κύπρο είναι εν προκειμένω αγράμματοι και αχάμπαροι των καίριων συμφραζομένων, ως αρμόζει και αντιστοιχεί σε αυτούς που τους προωθούν προκειμένου να προτείνουν σχετικά με την Ουκρανία και την θέση της Ελλάδας… τι ακριβώς;)
Όπως έχουν τα πράγματα, οι διαρροές σχετικά με το ειρηνευτικό σχέδιο του Τραμπ υποδηλώνουν ότι σχεδόν όλες οι ρωσικές κόκκινες γραμμές έχουν γίνει σεβαστές, σχεδόν όλες οι ρωσικές προτάσεις έχουν ενσωματωθεί και οι περισσότερες ρωσικές προτάσεις έχουν ληφθεί υπόψη. Οι όροι είναι χειρότεροι από αυτούς που διατυπώθηκαν κατά τις διαπραγματεύσεις της Κωνσταντινούπολης 1.0 και της Κωνσταντινούπολης 2.0 -κάτι που συμβαίνει όταν ένας πόλεμος στο έδαφος βαίνει κάκιστα, μια πραγματικότητα που πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες φαίνεται να ξεχνούν. Η λογική φαίνεται να υπαγορεύει ότι η αποτυχία επίτευξης συμφωνίας τώρα θα επιδεινώσει μόνο τους όρους ειρήνης που θα ζητηθούν σε μελλοντικό γύρο διαπραγματεύσεων, αφού θα έχουν κατακτηθεί περισσότερα εδάφη και οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις θα έχουν φτάσει ή ξεπεράσει το σημείο θραύσης. Η αμερικανική πλευρά φαίνεται να έχει (προς το παρόν, καθώς αυτό μπορεί να αλλάξει…) επίγνωση αυτών των πραγματικοτήτων, ενώ φαίνεται να αντιμετωπίζει αυτόν τον πόλεμο ως έναν πόλεμο μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας που εκτυλίσσεται στο έδαφος της Ουκρανίας. Δεδομένης της φύσης και της εμφάνισης αυτών των δομών, δεν είναι υπερβολικό να υποθέσουμε ότι τα σκάνδαλα διαφθοράς που αποκαλύφθηκαν από το Εθνικό Γραφείο Καταπολέμησης της Διαφθοράς της Ουκρανίας (NABU) και την Εξειδικευμένη Εισαγγελία Καταπολέμησης της Διαφθοράς (SAPO) αποτελούν σημαντικό μέρος της επιρροής των ΗΠΑ στον Πρόεδρο Ζελένσκι, με στόχο να τον ωθήσουν στην αποδοχή του ετοιμαζόμενου πλαισίου ειρήνης.
Συνοψίζοντας το πλαίσιο ειρήνης που διέρρευσε, το οποίο σύμφωνα με πληροφορίες συντάχθηκε από τον Αμερικανό απεσταλμένο Στιβ Γουίτκοφ και τον επικεφαλής του ρωσικού επενδυτικού ταμείου Κίριλ Ντμιτρίεφ, πρόκειται για ένα έγγραφο 28 σημείων που ουσιαστικά απαιτεί από το Κίεβο να παραχωρήσει ολόκληρο το Ντονμπάς (συμπεριλαμβανομένων των περιοχών που εξακολουθούν να βρίσκονται υπό τον έλεγχο της Ουκρανίας), να αναγνωρίσει την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014 και τις επακόλουθες κατακτήσεις εδαφών στη Χερσώνα και τη Ζαπορίζια, να αναβαθμίσει τη ρωσική σε επίσημη κρατική γλώσσα (από νομικά απαγορευμένη γλώσσα), να αναγνωρίσει επίσημα την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο, η οποία πριν από τον πόλεμο ήταν ευθυγραμμισμένη με τη Μόσχα και σήμερα διώκεται, να περιορίσει σημαντικά τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις, να αποκηρύξει για πάντα την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ, να αποδεχθεί μια διμερή εγγύηση ασφάλειας μόνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, να αποκηρύξει τους δυτικούς πυραύλους μακράς εμβέλειας και να αποδεχθεί αυστηρούς περιορισμούς στις μελλοντικές προμήθειες αμερικανικών όπλων, να συμφωνήσει σε μια σταδιακή απόσυρση των ρωσικών στρατευμάτων μόνο αφού αυτές οι παραχωρήσεις έχουν οριστικοποιηθεί, και να συναινέσει στην άρση επιλεγμένων δυτικών κυρώσεων σε ρωσικούς πετρελαϊκούς γίγαντες όπως η Rosneft και η Lukoil, σε αντάλλαγμα για υποσχέσεις ευρύτερων ευρωπαϊκών ρυθμίσεων ασφάλειας και ανανεωμένης οικονομικής συνεργασίας μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας.
Εν ολίγοις, είναι μια συμφωνία που ακολουθεί τους βασικούς όρους της νικήτριας πλευράς, νομιμοποιεί σχεδόν όλα τα εδαφικά κέρδη της Ρωσίας, περιορίζει δραστικά την κυριαρχία και το στρατιωτικό δυναμικό της Ουκρανίας και παραγκωνίζει τόσο το Κίεβο όσο και τις μεγάλες πρωτεύουσες της Ευρώπης από τα αποφασιστικά στάδια των διαπραγματεύσεων. Αναρωτιέται κανείς για την τραγική ματαιότητα όλων όσων ακολούθησαν τις αποτυχημένες διαπραγματεύσεις της Κωνσταντινούπολης το 2022, οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν τερματίσει τον πόλεμο σε πολύ πιο ευνοϊκές συνθήκες και χωρίς τις τεράστιες απώλειες ζωών που ακολούθησαν.
Φαίνεται λογικό να συμπεράνουμε ότι η Ρωσική Ομοσπονδία θα βρει αυτό το πλαίσιο γενικά αποδεκτό ως βάση (όπως και η δήλωση του Ρώσου προέδρου επιβεβαίωσε), δεδομένου ότι ενσωματώνει τους θεμελιώδεις όρους της. Προτείνοντάς το, οι ΗΠΑ είναι προφανώς επίσης σύμφωνες. Τι γίνεται με την Ουκρανία, είτε υπό τον πρόεδρο Ζελένσκι είτε υπό έναν διάδοχό του; Αυτές οι θέσεις αποτελούν τον αντίποδα των δεδηλωμένων κόκκινων γραμμών της Ουκρανίας. Ωστόσο, για τους σκοπούς της παρούσας ανάλυσης, ας υποθέσει ο αναγνώστης για μια στιγμή ότι η επιρροή των ΗΠΑ έναντι της Ουκρανίας είναι απεριόριστη, άνευ ορίων -εν τέλει, είναι η ίδια η αμερικανική κυβέρνηση που χαρακτήρισε την Ουκρανία ως απλό αντιπρόσωπο/proxy, θα τα βρουν μεταξύ τους κατά το μέτρο της ισχύος του καθενός. (Σημείωση: αυτό είναι πολύτιμο μάθημα για όσους θεωρούν ότι το να είσαι περισσότερο σημαντικός για τις ΗΠΑ αυξάνει την ασφάλειά σου, επιδιώκοντας κάθετους και εγκάθετους διαδρόμους για έναν αμερικανικό ενεργειακό πόρο χωρίς σοβαρή ζήτηση μετά το τέλος του πολέμου).
Εκτός από τους Ουκρανούς, τους Αμερικανούς και τους Ρώσους, το γεγονός παραμένει ότι ο πόλεμος λαμβάνει χώρα στην ευρωπαϊκή ήπειρο -και το ζήτημα της ετοιμότητας των ηγεσιών της Ε.Ε. για μια ειρηνευτική συνθήκη είναι τόσο ουσιαστικό όσο και δυσεπίλυτο, καθώς οι περισσότεροι ηγέτες της Ε.Ε. είναι πράγματι τρομοκρατημένοι από την προοπτική της ειρήνης. Αυτό δεν οφείλεται απαραίτητα σε έναν πραγματικό κίνδυνο από μια ρεαλιστική ρωσική απειλή για την ευρύτερη Ευρώπη, αλλά κυρίως στις κρίσιμες επιπτώσεις μιας ρωσικής νίκης στην Ουκρανία για την ευρωπαϊκή ισορροπία. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι ηγέτες θα προτιμούσαν τον πόλεμο από την ειρήνη. Καθ’ όλη τη διάρκεια του Νοεμβρίου 2025, η ρητορική της Ευρώπης για την ασφάλεια έφτασε σε επίπεδα που δεν είχαν ακουστεί από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, με αρκετούς ηγέτες να εκδίδουν αδιαμφισβήτητα πολεμοχαρείς ή και πολεμοκάπηλες δηλώσεις. Ο πρώην γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Άντερς Φογκ Ράσμουσεν προειδοποίησε ότι η Ουκρανία θα αντιμετωπίσει έναν αέναο πόλεμο, εκτός αν αποσταλούν ευρωπαϊκά στρατεύματα στην Ουκρανία, ακόμη και πριν από οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία.
Ο Πολωνός πρωθυπουργός Ντόναλντ Τουσκ περιέγραψε τις πραγματικές ή φανταστικές ρωσικές «πέμπτες φάλαγγες» σε ολόκληρη την ήπειρο ως μια υπαρξιακή απειλή που θα μπορούσε να καταστρέψει την Ευρώπη ως πολιτισμικό φαινόμενο. Η επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε. Κάγια Κάλας είχε δηλώσει χωρίς περιστροφές στο παρελθόν ότι ο στρατηγικός στόχος της Ευρώπης παρέμενε η διάλυση της ίδιας της Ρωσικής Ομοσπονδίας -και τώρα δήλωσε πως η Ευρώπη «έχει ένα σχέδιο δύο σημείων: στήριξη στην Ουκρανία, ζημία στη Ρωσία», από πότε είν’ αυτή η εφημερίδα;-, ενώ η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δήλωσε τον Νοέμβριο ότι «η Ουκρανία δεν θα αντιμετωπίσει μόνη της αυτόν τον χειμώνα… Θα νικήσουμε τον ρωσικό τρόμο. Ο Πούτιν νομίζει ότι μπορεί να μας εξαντλήσει, αλλά η Ευρώπη θα ενισχύσει την ανθεκτικότητα της Ουκρανίας -αυτός ο χειμώνας θα καθορίσει την πορεία του πολέμου».
Στη συνάντησή του με τον Ουκρανό πρόεδρο, ο Έλληνας πρωθυπουργός Μητσότακης επανέλαβε την προ-Αλάσκας γραμμή, δηλαδή πρώτα η κατάπαυση του πυρός και μετά, αν χρειαστεί, οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις, ενώ παράλληλα θα συνεχιστεί ο εξοπλισμός της Ουκρανίας. Ο Γάλλος πρόεδρος Μακρόν επέμεινε ότι οι υβριδικές επιθέσεις της Ρωσίας ισοδυναμούν ήδη με πόλεμο σε ευρωπαϊκό έδαφος και συζήτησε το ενδεχόμενο αποστολής στρατευμάτων στην Ουκρανία. Ο Γερμανός υπουργός Άμυνας Μπόρις Πιστόριους δήλωσε στη Frankfurter Allgemeine Zeitung ότι η Ευρώπη μπορεί να «πέρασε το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι», υπονοώντας άμεση σύγκρουση ήδη από το 2028 ή και νωρίτερα. Τέλος, ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς -επικαλούμενος την προηγούμενη δέσμευσή του τον Μάιο ότι η Γερμανία θα δημιουργήσει με την Bundeswehr «τον ισχυρότερο στρατό της Ευρώπης», μια ενδιαφέρουσα ανακοίνωση από έναν Γερμανό καγκελάριο— ανακοίνωσε ένα μαζικό πρόγραμμα επανεξοπλισμού και προειδοποίησε ότι οποιαδήποτε ειρήνη με μεσολάβηση των ΗΠΑ που θα παραχωρούσε το έδαφος του Ντονμπάς θα επιβράβευε την επιθετικότητα, υποσχόμενος αντίθετα να οδηγήσει τη Ρωσία σε πλήρη οικονομική κατάρρευση πριν ξεκινήσουν σοβαρές διαπραγματεύσεις. Συνολικά, αυτές οι δηλώσεις δεν αποτελούν καλό οιωνό για την ευαισθησία της Ευρώπης σε μια ειρηνική επίλυση του πολέμου στην Ουκρανία, ακόμη και αν οι Ουκρανοί, οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι συμφωνήσουν.
Το να ξεσκαρφαλώσουν από ένα τόσο ψηλό δέντρο είναι πράγματι μια δύσκολη υπόθεση για τους Ευρωπαίους ηγέτες, ακόμη και ενόψει της πιθανότητας καθοριστικών εξελίξεων. Και η αναφερόμενη επικείμενη επιτάχυνση των διαπραγματεύσεων από τον Πρόεδρο Τραμπ στο πλαίσιο των 28 σημείων (υποθέτοντας ότι ο Τραμπ δεν θα κάνει άλλη μια στροφή 180 μοιρών) ενέχει τον οξύ κίνδυνο να ωθήσει εκείνους εντός του ευρωπαϊκού (και, ίσως, του αμερικανικού) μηχανισμού ασφάλειας και πληροφοριών που θεωρούν την ειρήνη στην Ουκρανία εντελώς απαράδεκτη να προσπαθήσουν να την εμποδίσουν μέσω ενός τετελεσμένου γεγονότος που θα επέβαλε την κλιμάκωση.
Συνολικά, όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι η ήπειρος δεν είναι έτοιμη για ειρήνη μετά το διαφαινόμενο αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία, ακόμη και αν οι δύο μεγάλες δυνάμεις που εμπλέκονται δεσμεύονται να μεσολαβήσουν μαζί με την παρούσα ή τη μελλοντική ηγεσία της Ουκρανίας. Η αποτυχία να επιτευχθεί ειρήνη θα εγγυηθεί περισσότερες τραγικές απώλειες ζωών στην Ουκρανία, περισσότερη απώλεια εδαφών και περισσότερο πολεμοχαρές αμόκ στις ευρωπαϊκές ηγεσίες. Ας ελπίσουμε για αυτό που φαίνεται προς το παρόν αδιανόητο: ότι ο Τραμπ θα επιτύχει και ότι θα επέλθει ειρήνη.
Υστερόγραφο: Μετά τη σύνταξη της παραπάνω ανάλυσης, το Axios δημοσίευσε το πλήρες 28-σημείο σχέδιο ειρήνης του Τραμπ για την Ουκρανία και τη Ρωσία, το οποίο περιγράφεται ως «ζωντανό έγγραφο» που υπόκειται σε περαιτέρω αναθεωρήσεις και διαπραγματεύσεις. Υπάρχουν πολλές διαφορές σε σχέση με προηγούμενες αναφορές, συμπεριλαμβανομένου του σημείου 6, δηλαδή ότι «ο αριθμός των μελών των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων θα περιοριστεί σε 600.000». Ορισμένα από τα σημεία αποτελούν ουσιαστικά αντιπροτάσεις στο σχέδιο συμφωνιών που έστειλε η Ρωσία στις ΗΠΑ και στις χώρες του ΝΑΤΟ τον Δεκέμβριο του 2021, καθιστώντας σαφές ότι αυτός ο πόλεμος και οι τραγικές συνέπειές του θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί εντελώς αν η διπλωματία που έλαβε χώρα το 2025 και το 2026 είχε πραγματοποιηθεί το 2021 και το 2022, όπως είχε ζητηθεί τότε.
Αν και ορισμένα σημεία πέπρωται να συναντήσουν έντονη αντίδραση από τη Ρωσική Ομοσπονδία -ιδίως το σημείο 14- αναρωτιέται κανείς αν η διάταξη του σημείου 21 ότι «η Χερσώνα και η Ζαπορίζια θα παραμείνουν παγωμένες κατά μήκος της γραμμής επαφής» είναι αδύνατη για τη νικήτρια πλευρά αυτού του πολέμου. Το σημείο 27 αναφέρει ένα «Συμβούλιο Ειρήνης με επικεφαλής τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ», το οποίο δεν είχε αναφερθεί προηγουμένως, σαν να είναι η σταθερότητα και η κανονικότητα της συμφωνίας εγγυημένες μόνο κατά τη διάρκεια της θητείας του. Μετά την εμπειρία του Μινσκ Ι και του Μινσκ ΙΙ, η Ρωσική Ομοσπονδία είναι βέβαιο ότι θα είναι εξαιρετικά προσεκτική ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα διατηρηθεί μακροπρόθεσμα ο δεσμευτικός χαρακτήρας οποιασδήποτε συμφωνίας. Το πιο σημαντικό συμπέρασμα από το πλήρες σχέδιο 28 σημείων, ωστόσο, είναι ότι οι διατάξεις του απαιτούν τις υπογραφές και τη νομική δέσμευση όχι μόνο της Ουκρανίας, της Ρωσικής Ομοσπονδίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά και του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.: επί του παρόντος είναι σχεδόν αδύνατο να φανταστεί κανείς ότι, ακόμη και αν η Ουκρανία και η Ρωσία συμφωνούσαν με το σχέδιο, οι χώρες της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ θα συναινούσαν, και μάλιστα εντός ενός χρονικά επιθετικού χρονοδιαγράμματος.
Κατά τη στιγμή της σύνταξης του παρόντος άρθρου, αναφέρεται ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αναμένουν από τον πρόεδρο Ζελένσκι να υπογράψει μια ειρηνευτική συμφωνία έως τις 27 Νοεμβρίου, την Ημέρα των Ευχαριστιών, μετά την οποία η συμφωνία θα υποβληθεί στη Ρωσική Ομοσπονδία, έτσι ώστε η διαδικασία να ολοκληρωθεί έως τις αρχές Δεκεμβρίου. Αυτό φαίνεται να είναι ένα απολύτως αδύνατο χρονοδιάγραμμα. Εν τω μεταξύ, η αναπληρώτρια μόνιμη αντιπρόσωπος της Ουκρανίας στα Ηνωμένα Έθνη, Κριστίνα Χαγιόβισιν, επιβεβαίωσε ότι η Ουκρανία έλαβε επίσημα από την αμερικανική πλευρά ένα σχέδιο, το οποίο στη συνέχεια αποδόμησε. Ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες φέρονται να προετοιμάζουν τη δική τους αντιπρόταση ειρήνης, η οποία αναμφίβολα θα βασίζεται στην μάλλον αμφίβολη υπόθεση ότι η Ουκρανία κερδίζει τον πόλεμο, η Ρωσία βρίσκεται σε κατάρρευση και ο Βλαντιμίρ Πούτιν επιζητεί εναγωνίως μιαν έξοδο διαφυγής. Ενδείξεις σχετικά με τα παραπάνω περιλαμβάνουν τη δήλωση του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών Γιόχαν Βάντεφουλ: «θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι η Ουκρανία θα μπορεί να συζητήσει αυτά τα θέματα από θέση ισχύος». Πώς μοιάζει αυτή η θέση ισχύος σήμερα, ή πώς θα μπορούσε να μοιάζει στο εγγύς μέλλον μετά από ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες που δεν θα πυροδοτήσουν τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι άγνωστο.
– – – – –
Τον παρόν άρθρο του Σωτη. Μητραλέξη είναι μτφρ. από το αγγλικό πρωτότυπο στο GeoTrends
