Στη ροή ενός live streaming, εκεί όπου η είδηση διασταυρώνεται με την ακατέργαστη αντίδραση του πλήθους, οι λέξεις συχνά χάνουν το βάρος τους και γίνονται βλήματα.
Την 25η & 26η Φεβρουαρίου 2026, κατά την διάρκεια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του Open TV που το παρακολουθούσα και τις δύο βραδιές σε live streaming στο youtube με το live chat στο πλάϊ ανοιχτό, όσο αναμεταδίδονταν αποσπάσματα του 1ου και του 2ου μέρους της τηλεοπτικής συνέντευξης της κας Μαρίας Καρυστιανού στον δημ/φο κ. Σπύρο Χαριτάτο, παρατήρησα (στο live chat) μια κυριολεκτική καταιγίδα ακραία εριστικών και χυδαίων σχολίων, υποστηρικτικών προς την ίδια, από έναν ή μία χρήστη ονόματι «Tenoch–p1d». Το όνομα και πιο πολύ ο τρόπος λειτουργίας του/της δε, απαιτεί κάτι περισσότερο από μια απλή ανάγνωση διότι δεν είναι κάτι μεμονωμένο, αλλά πρόκειται για υπαρκτή και διαδεδομένη επικοινωνιακή μεθοδολογία και τακτική που περνάει στα «ψιλά».
Για τον ανυποψίαστο θεατή το «Tenoch–p1d», είναι ένας τυχαίος συνδυασμός χαρακτήρων.
Για τον ερευνητή όμως σύγχρονων πολιτικών ρευμάτων και του ρόλου των τρόπων επικοινωνίας στους ψηφιακούς μας καιρούς, είναι το τέλειο σύμπτωμα μιας εποχής όπου η ακροδεξιά δεν αναζητά πλέον επιχειρήματα, αλλά «μεταμφιέσεις». Άλλωστε, επιχειρήματα δεν αναζήτησε ποτέ…
Η μάσκα του «αρχαίου» στο ψηφιακό χάος
Ο Tenoch ήταν ο θρυλικός ιδρυτής της Tenochtitlan, δηλαδή της σημερινής Πόλης του Μεξικού.
Ήταν ο ηγέτης που οδήγησε τους Αζτέκους στην οικοδόμηση ενός πολιτισμού.
Τι δουλειά έχει όμως ένας Αζτέκος ηγεμόνας στο live chat ενός ελληνικού δελτίου ειδήσεων, υποστηρίζοντας μάλιστα μέσω ύβρεων προς τους πάντες και τα πάντα,μια εκκολαπτόμενη πολιτικό όπως η Καρυστιανού; (σ.σ. τα σχόλιά του/της, ήταν υποστηρικτικά και για Λατινοπούλου & Κασιδιάρη!…)
Εδώ συναντάμε το φαινόμενο της σημειολογικής πειρατείας (η σκόπιμη οικειοποίηση και διαστρέβλωση συμβόλων ενός πολιτισμού για την εξυπηρέτηση ξένων προς αυτόν σκοπών, κυρίως ιδεολογικών).
Η σύγχρονη ακροδεξιά, έχοντας εξαντλήσει προ πολλού τα εγχώρια κλισέ, ονόματα και σύμβολα, στρέφεται πλέον σε… πιο «εξωτικούς αυταρχισμούς»…
Ο Tenoch δεν επιλέγεται για την ιστορία του, αλλά για την εικόνα της απόλυτης, ιεραρχικής ισχύος που εκπέμπει.
Είναι η ανάγκη του ψηφιακού όχλου να ντυθεί με το κύρος ενός «πολεμιστή-ιερέα» για να νομιμοποιήσει έναν λόγο που, στην πραγματικότητα, είναι κενός περιεχομένου και γεμάτος μίσος.
Γενικότερα, παρατηρείται το φαινόμενο όπου η ακροδεξιά παγκοσμίως, «δανείζεται» στοιχεία από παντού!
● Βίκινγκς και Ρούνοι: Για την έννοια της φυλετικής καθαρότητας και του ηρωικού θανάτου.
● Σπαρτιάτες: Για την απολυταρχική πειθαρχία.
● Αζτέκοι / Ίνκας / Μάγιας: Για την εικόνα μιας «θεοκρατικής αυτοκρατορίας» που δεν γνωρίζει δημοκρατικούς δισταγμούς.
Αυτός ο «συγκρητισμός» επιτρέπει στον κάθε χρήστη να χτίσει μια ταυτότητα που, είτε είναι προγονική (Σπαρτιάτες) είτε όχι, την αισθάνεται για «αρχαία» και «ιερή», αρνούμενος φυσικά ο ίδιος ότι έτσι, τελεί υπό το «νταούλι» και το «ζουρνά» της ίδιας ακριβώς παρακμής που γέννησε τον τρόπο σκέψης και δράσης του και που, συν τοις άλλοις, καμώνεται κιόλας ότι μάχεται εναντίον της!
Και εδώ είναι που επιβάλλεται να τονιστεί ότι αυτό το είδος χρήσης, είναι βαθιά προσβλητικό για τους ίδιους τους πολιτισμούς, αφού η ακροδεξιά αφαιρεί εσκεμμένα από την ιστορία την τέχνη, την κοινωνική οργάνωση και την φιλοσοφία κρατώντας, εξίσου εσκεμμένα, μόνο τη βία του «ξίφους»…
Το επίθεμα (suffix) «-p1d»: Ο τεχνολογικός αρχαϊσμός
Η λεπτομέρεια που προδίδει τη φύση της επίθεσης είναι το επίθεμα «-p1d».
Αυτός ο αλφαριθμητικός κώδικας μετατρέπει το μυθικό όνομα σε «μονάδα κρούσης».
Είναι ο Αρχαιοφουτουρισμός στην πράξη, δηλαδή η χρήση της σύγχρονης τεχνολογίας (bots, αλγόριθμοι, flooding) για την προώθηση σκοταδιστικών αντιλήψεων.
Επιθέματα όπως το «-p1d» [εκ του «paid» (πληρωμένος)], ή τα «-v1» [εκ του «version1» (εκδοχή1)], «-rw» [εκ του «right wing» (δεξιά)], «-sol» (ο «ήλιος» στα Λατινικά) και άλλα, διακρίνουμε πως σε καμία περίπτωση δεν είναι απλώς τυχαίοι αριθμοί και γράμματα για την αποφυγή διπλότυπων ονομάτων.
Στην ψηφιακή κουλτούρα της… «εναλλακτικής δεξιάς» (Alt–Right), αυτά τα επιθέματα υποδηλώνουν συχνά έναν «ψηφιακό στρατιώτη» που λειτουργεί ως μονάδα κρούσης.
Είναι ο συνδυασμός του «αρχέγονου αίματος» (όπως συμβολίζει και το όνομα Tenoch) με το «ψηφιακό ατσάλι» της τεχνολογίας.
Και φυσικά, ο/η «Tenoch του πληκτρολογίου» δεν ενδιαφέρεται για διάλογο. Η παρουσία του/της, είναι μια «βροχή» από ύβρεις προς πάσα κατεύθυνση και για κάθε τι (flooding), που στοχεύουν μονάχα στην κατάληψη του ψηφιακού χώρου. Είναι μέθοδος!
Όπως οι Αζτέκοι έχτιζαν πυραμίδες που επιβάλλονταν στο τοπίο, έτσι και οι υποστηρικτές αυτού του τύπου χτίζουν τείχη από σχόλια για να πνίξουν κάθε αντίδραση και κάθε ορθολογική φωνή.
Astroturfing: Η κατασκευασμένη «λαϊκή» οργή
Εδώ ακριβώς αναδύεται ο ηλεκτρονικός μηχανισμός του «Astroturfing» – ένας όρος που δανείζεται το όνομά του από το AstroTurf, γνωστό εμπορικό σήμα συνθετικού (πλαστικού) χλοοτάπητα.
Η σημειολογία είναι ξεκάθαρη, μα και εξοργιστική!
Πρόκειται για την απόπειρα να παρουσιαστεί μια τεχνητή, επίπλαστη οργή ως δήθεν αυθόρμητο, δήθεν λαϊκό κίνημα «απ’ τα κάτω».
Όταν βλέπεις εκατοντάδες σχόλια με την ίδια τοξική αισθητική και κωδικοποιημένα ονόματα με επιθέματα όπως το «-p1d», δεν παρακολουθείς έναν διάλογο πολιτών, αλλά έναν κατασκευασμένο «πλαστικό τάπητα» που στρώνεται βίαια πάνω στην αλήθεια.
Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι δομικό για την κατανόηση του ψηφιακού εκφασισμού και αποκαλύπτει τη δειλία του.
Είναι ο/η «Tenoch–p1d» ένας αληθινός άνθρωπος που υποβιβάζει τη συνείδησή του μιμούμενος την ψυχρή επαναληπτικότητα της μηχανής, ή είναι μια άψυχη γραμμή ηλεκτρονικού κώδικα (bot), προγραμματισμένη να δηλητηριάζει το θυμικό των ανυποψίαστων;
Αυτή η σκόπιμη σύγχυση μεταξύ ανθρώπινης οντότητας και αλγοριθμικής βίας είναι το «κλειδί» της απάτης.
Η ακροδεξιά, στερημένη από πραγματικά επιχειρήματα που να αντέχουν στην κριτική σκέψη, δεν επενδύει στην πειθώ, αλλά στον ψηφιακό κατακλυσμό.
Το Astroturfing, είναι μια αισχρή επιχείρηση ψυχολογικού εκφοβισμού. Μέσω αυτού, ο στόχος των φασιστών δεν είναι να σε πείσουν, αλλά να σε πνίξουν! Θέλουν να σε εξαναγκάσουν να πιστέψεις ότι η λογική σου φωνή είναι μια «θλιβερή», «απομονωμένη μειοψηφία» μέσα σε έναν ωκεανό από «ψηφιακούς λεγεωνάριους» που στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν παρά μόνο ως «καναπεδάτα» πίξελ και μονοδιάστατα, ως ηλεκτρονικός κώδικας.
Είναι η ύστατη ύβρις απέναντι στην ίδια τη Δημοκρατία, έστω και υπό την Αστική επίφασή της στην οποία ζούμε! Η προσπάθεια να αντικατασταθεί ο λαός από μια στρατιά από είδωλα το ίδιο πλαστικά με τον χλοοτάπητα του εμπορίου. Ρωτήστε και την «Ομάδα Αλήθειας» που ξέρει απ’ αυτά…
Η «Σαρανταποδαρούσα» του χθες και τα συγκοινωνούντα δοχεία του αυταρχισμού
Η σημειολογική πειρατεία που βιώνουμε σήμερα δεν γεννήθηκε στο κενό. Έχει βαθιές ρίζες σε ένα παρελθόν που πολλοί πασχίζουν να ξεχάσουν!…
Η εκτενής έρευνα του Inside Story από ερευνητές όπως ο Νίκος Σμυρναίος (καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τουλούζης) και μετέπειτα του MIIR για την περίοδο 2015–2019, αποκάλυψε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τη λειτουργία ενός «ψηφιακού παρακράτους» που υπηρετούσε την τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ήταν η εποχή της περιβόητης «Σαρανταποδαρούσας των τρολ», όπου έμμισθοι και «μιλημένοι» λογαριασμοί εξαπέλυαν «ειδήσεις», μαζικές επιθέσεις (mass reporting) και δολοφονίες χαρακτήρων, προλειαίνοντας το έδαφος για τον σημερινό εκφασισμό.
Εδώ συναντάμε δυστυχώς, μια αδιαμφισβήτητη ιστορική αλήθεια. Το γεγονός ότι η Σοσιαλδημοκρατία και ο Φασισμός λειτουργούν διαχρονικά ως συγκοινωνούντα δοχεία…
Όταν η πρώτη αποτυγχάνει να διαχειριστεί την κρίση του Συστήματος που έχει απ’ τη φτιάξη της ταχθεί να υπηρετεί, δανείζεται απροκάλυπτα τις μεθόδους του δεύτερου για να διατηρηθεί στην εξουσία.
Οι «ψηφιακοί στρατιώτες» του ΣΥΡΙΖΑ ήταν οι πρόδρομοι όλων των «Tenoch» του σήμερα. Χρησιμοποίησαν την ίδια ακριβώς τεχνολογία και μεθόδευση του Astroturfing για να κατασκευάσουν μια επίπλαστη λαϊκή στήριξη όταν αυτή έφθινε, αποδεικνύοντας ότι ο στόχος του πολιτικού αμοραλισμού των πρόθυμων διαχειριστών του Καπιταλιστικού Συστήματος, είναι ο έλεγχος της κοινής γνώμης διά του ελέγχου της ενημέρωσης. «Καλή ώρα» όπως και σήμερα…
Υπήρξαν δηλαδή, οι ψηφιακοί απόγονοι της «Αυριανής» και της εφημερίδας «Το Καρφί» απ’ τον καιρό του «παλιού καλού» ΠΑΣΟΚ, του «ορθόδοξου»… Γιατί ο «ψηφιακός στρατιώτης» δεν είναι παρθενογένητος, αλλά η εξέλιξη του παραδοσιακού κομματικού «τραμπούκου» της ενημέρωσης.
Αυτή η οργανική σύνδεση αποκαλύπτει ότι το «νήμα» της τοξικότητας ξεκινά από εκείνους τους διαχειριστές του Συστήματος που καμώνονταν τους προοδευτικούς, για να καταλήξει σήμερα στα χέρια της άκρας δεξιάς που επίσης αποτελεί Συστημικό κατασκεύασμα και πρόθυμο διαχειριστή.
Η χρήση bots και «μονάδων κρούσης» από την τότε κυβέρνηση δεν ήταν μια «ατυχής στιγμή», αλλά η εφαρμογή μιας αυταρχικής μεθοδολογίας που αποτελεί το κοινό DNA κάθε μορφής αυταρχισμού.
Ο/Η «Tenoch–p1d» του 2026, είναι ο πολιτικός απόγονος των ανώνυμων υβριστών του 2015, απόγονοι κι αυτοί των προ διαδικτύου Αυριανιστών, επιβεβαιώνοντας ότι η Σοσιαλδημοκρατία συχνά αποτελεί τον προθάλαμο και τον καλύτερο μιμητή του φασισμού, όταν πρόκειται για την καταστολή του ελεύθερου στοχασμού και την εξαφάνιση της ελευθερίας του λόγου.
Το «μωσαϊκό» της Καρυστιανού (και όχι μόνον αυτής…)
Η ταύτιση των σκοτεινών ακροδεξιών ψηφιακών οντοτήτων με την Μαρία Καρυστιανού, αλλά ενίοτε και με άλλες πολιτικές φιγούρες της ακροδεξιάς όπως η Λατινοπούλου, ο Νατσιός, ο Βελόπουλος, η Κωνσταντοπούλου ή ο Κασιδιάρης δεν είναι τυχαία.
Αν μη τι άλλο, επιβεβαιώνει όλα όσα έχω θίξει σε δύο κείμενά μου εδώ, στο Κοσμοδρόμιο,για το κόμμα Καρυστιανού και για το πως σκέφτεται η ακροδεξιά.
Ότι δυστυχώς, μεταξύ άλλων, η ρητορική και της Καρυστιανού, αν και ενδεδυμένη τον μανδύα του «δικαίου», λειτουργεί ως μαγνήτης για ό,τι πιο αναχρονιστικό και ακραίο διαθέτει η κοινωνία μας και η πολιτική σκηνή!…
Και να θυμίσω εδώ ξανά το επιμελές image–making που της έχει γίνει επικοινωνιολογικά, κυρίως απ’ τα ΜΜΕ και στα social media. Διότι, το να διατείνεται η ίδια πως «απείχε από τις εκλογές τα τελευταία 15 χρόνια τουλάχιστον», δηλαδή τους καιρούς με τα Μνημόνια και που ανδρώνονταν η ακροδεξιά κι ο φασισμός μέσω της Χρυσής Αυγής,του Βελόπουλου, των ΑΝΕΛ και πολλών της ΝΔ, την «απαλλάσσει» πολύ βολικά απ’ την ερώτηση του τι η ίδια ψήφιζε ή έστω του τι προτιμούσε ιδεολογικά, ώστε να μπορεί σήμερα να καμώνεται με ευκολία την δήθεν «ακομμάτιστη» και την δήθεν «πέρα από ιδεολογίες» πολιτικό που «απευθύνεται σε όλους», ενώ έχει μαζέψει γύρω της όλον σχεδόν τον φαινομενικά… «μετριοπαθή» φασίζοντα μικροαστισμό, προς άγραν εκείνων των ψηφοφόρων που αποζητάνε πάντα τον «μπροστάρη» και «σωτήρα» γιατ’ είν’ «βαριόκωλοι» και αρνούνται να «ξεκολλήσουν» τον εγκέφαλό τους απ’ τον καναπέ!…
Αυτές όλες οι προσωπικότητες της ακροδεξιάς που την πλαισιώνουν και που τις έχω απαριθμήσει ονομαστικά στο άρθρο μου για το υπό σχηματισμό κόμμα της, βρίσκουν στους «Tenoch» των social media το ιδανικό πεζικό. Έναν στρατό πρόθυμων ανώνυμων χρηστών που, όπως έκαναν και οι Σοσιαλδημοκράτες πρόγονοί τους, εργαλειοποιούν την οργή, όχι για να αποδώσουν δικαιοσύνη, αλλά για να επιβάλουν μια νέα μορφή «ιερού» αυταρχισμού.
Που θα πάει όμως… κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσουμε πιο μαζικά ότι όλο αυτό το «μωσαϊκό» δεν είναι τυχαίο, αλλά ένα κατασκευασμένο προϊόν που σερβίρεται σε ένα κοινό έτοιμο να καταναλώσει τον επόμενο «μεσσία» και θα αποφασίσουμε συνειδητά να τοποθετήσουμε όλες τους και όλους τους εκεί όπου πραγματικά ανήκουν:
Στο «ράφι» της επικοινωνιακής αγοράς που εκμεταλλεύεται το συναίσθημα!
Συμπέρασμα
Πίσω από τα μεγαλόσχημα ονόματα και τους κωδικοποιημένους λογαριασμούς δεν κρύβεται κανένας «αρχέγονος ηρωισμός», αλλά μια θλιβερή πνευματική γύμνια και η απόλυτη δειλία της ανωνυμίας.
Ο Tenoch του 14ου μ.Χ. αιώνα ήταν ένας ιδρυτής που έχτισε μια πόλη απ’ το μηδέν.
Ο/Η “Tenoch-p1d” του 2026 είναι ένας ψηφιακός βάνδαλος που πασχίζει να εμποδίσει ή και να γκρεμίσει τον οποιονδήποτε διάλογο, μετατρέποντας τον δημόσιο χώρο σε οχετό.
Ας μην γελιόμαστε… Αυτή η σημειολογική πειρατεία είναι η ύστατη ομολογία ήττας της ακροδεξιάς!
Καθώς δεν έχουν να προτείνουν κανένα μέλλον, αναγκάζονται να «σκυλεύουν» το παρελθόν του Ελληνικού και των άλλων πολιτισμών, ελπίζοντας ότι οι μάσκες των Αζτέκων ή οι περικεφαλαίες των Σπαρτιατών θα καλύψουν το αποκρουστικό πρόσωπο του φασισμού.
Η ταύτιση αυτών των «μονάδων κρούσης» με πρόσωπα όπως η Καρυστιανού, η Λατινοπούλου, η Κωνσταντοπούλου ή ο Κασιδιάρης, αποκαλύπτει το πραγματικό τους σχέδιο:
Μια νέα βαρβαρότητα που εργαλειοποιεί την τεχνολογία για να μας επιστρέψει στον σκοταδισμό και μάλιστα με ταχύτητες Starlink και βάλε!…
Η δική μας απάντηση σε αυτούς τους «Tenoch του πληκτρολογίου» είναι η άρνηση να συνηθίσουμε το τέρας.
Καταγγέλλουμε τη μεταμφίεσή τους, ξεσκεπάζουμε το μίσος τους και τους παραδίδουμε στην περιφρόνηση που αξίζει σε κάθε θρασύδειλο που νομίζει ότι ένα ψευδώνυμο αρκεί για να υπονομεύσει ό,τι κινείται, ό,τι ομιλεί και ό,τι στοχάζεται.
Άλλωστε, το «νήμα» της ιστορίας ανήκει σε εκείνους που δημιουργούν, όχι σε αυτούς που «ξερνούν» φασισμό.
