Η «τρέλα του Γεωργίου του Γ’» είναι ένα θεατρικό και κινηματογραφικό έργο. Αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα και ειδικότερα στη σωματική και ψυχική υγεία του Γεωργίου του Γ’, ο οποίος έζησε την περίοδο 1738–1820. Τα σύγχρονα πολιτειακά συστήματα υποτίθεται ότι διαθέτουν επαρκείς εγγυήσεις ώστε οι ηγέτες των κρατών (και προφανώς και των πολύ μεγάλων δυνάμεων) υφίστανται ορισμένους περιορισμούς μέσα από μια σειρά ελέγχων ώστε όταν ηγούνται να βρίσκονται σε (σχετικώς έστω) σταθερή και επαρκή ψυχό-διανοητική κατάσταση. Αυτό το πλαίσιο επιβολής της γραφειοκρατίας εν μέρει, στους επικεφαλής κυβερνήσεων και κρατών, από τη μια συνιστά έναν περιορισμό των εκλεγμένων ηγεσιών, από την άλλη (υποτίθεται ότι) προσφέρει έναν βαθμό μεγαλύτερης σταθερότητας στην άσκηση κρατικής πολιτικής, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τυχόν προσωπικές περιπέτειες υγείας του όποιου επικεφαλής. Ωστόσο στις ΗΠΑ των υποτιθεμένων checks ‘n’ balances τα πράγματα κινούνται πολύ διαφορετικά.
Ο προηγούμενος πρόεδρος των ΗΠΑ φαίνεται ότι έπασχε από άνοια ή κάτι συναφές όσο ασκούσε τα καθήκοντά του. Και ο σημερινός; Ο σημερινός ας πούμε ότι τουλάχιστον γεννά σοβαρούς προβληματισμούς για την εν γένει ψυχό-διανοητική κατάστασή του. Όχι, ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν δεν προέκυψε μόνο λόγω Τραμπ. Ούτε ο Τραμπ έλαβε την απόφασή του, μόνο λόγω κάποιας ψυχικής και διανοητικής ανισορροπίας. Το πρόσωπο του Τραμπ ωστόσο έχει πολύ μεγάλη σημασία όχι μόνο επειδή επιδρά εκ του ρόλου του στα γεγονότα και στην εξέλιξή τους με καταλυτικό τρόπο αλλά και επειδή προσωποποιεί τον τεράστιο βαθμό κρίσης (πολιτειακής και πολιτικής) μέσα στις ΗΠΑ. Το γεγονός ότι μέλη και μάλιστα επιφανή, του MAGA βγαίνουν ευθαρσώς και καταγγέλλουν ότι οι ΗΠΑ ελέγχονται από το Ισραήλ, είναι από μόνο του μια τεράστια εξέλιξη. Δεν έχει να κάνει μόνο με την ισχύ του ίδιου του Τραμπ αλλά με την πολιτική και πολιτειακή σταθερότητα των ΗΠΑ ως τέτοιων.
Το αδιέξοδο της πολιτικής του Τραμπ είναι τέτοιο ώστε τρεις εβδομάδες μόνο (πετυχημένου υποτίθεται) πολέμου αποδείχτηκαν αρκετές ώστε το Ιράν να πετύχει την αναίρεση έστω προσωρινώς των κυρώσεων εις βάρος του πετρελαίου του, μετά από περίπου τέσσερις δεκαετίες και χρόνια διαπραγματεύσεων που δεν οδηγούσαν πουθενά.
Μέρα με τη μέρα δε, οι κομπασμοί και η αλαζονεία του Τραμπ (συμπύκνωση της μακρόχρονης, φασίζουσας «δυτικής» ρατσιστικής αλαζονείας και λατρείας της ισχύος) εξευτελίζονται στο πεδίο. Πρώτα οι ΗΠΑ με το Ισραήλ βομβάρδισαν κοιτάσματα πετρελαίου του Ιράν και έπειτα, μετά την ιρανική απάντηση στο Κατάρ, υποκρίθηκαν οι ΗΠΑ ότι δεν γνώριζαν τίποτα. Έπειτα βομβάρδισαν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν στη Νατάνζ και κατόπιν, το υποτίθεται κατεστραμμένο Ιράν χτύπησε τις εγκαταστάσεις του Ισραήλ στην Ντιμόνα, με ελάχιστη ενόχληση από τον «Σιδερένιο Θόλο» και τους Patriot των ΗΠΑ. Κατόπιν για άλλη μια φορά, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ υποσχέθηκαν «κόλαση» στο Ιράν κλπ.
Εν τω μεταξύ ακόμα οι ΗΠΑ αναρωτιούνται πώς η ιρανική αντιαεροπορική άμυνα όχι μόνο δεν έχει καταστραφεί αλλά πετυχαίνει να προκαλεί ζημιές ακόμα και σε F-35. Μια απάντηση συνίσταται στο ότι κάποια συστήματα έχουν δοθεί από Ρωσία και Κίνα τα οποία δεν γνωρίζουμε, μαζί με ιρανικές προόδους οι οποίες επίσης είναι άγνωστες σε εμάς. Μπορεί όμως να υπάρχει και κάτι πιο απλό αλλά και πολύ πιο «έξυπνο». Μια δικαίωση της φτηνής τεχνολογίας και της προσαρμοστικότητας στο πεδίο.
Ο αμερικανικός τύπος δημοσίευσε πλάνα από το χτύπημα του συστήματος αεράμυνας Majid. Πρόκειται για ένα αντιαεροπορικό σύστημα τοποθετημένο σε φορτηγό με εμβέλεια μόλις 8 χιλιόμετρα. Ωστόσο είναι κινητό αντιαεροπορικό σύστημα ενώ το σύστημα ανίχνευσης είναι παθητικό, που σημαίνει ότι είναι πιο δύσκολο να εντοπιστεί. Οι Ιρανοί επιχειρούν ενεργώντας ενέδρα, που σημαίνει ότι το σύστημα αεράμυνας μαζί με το ραντάρ είναι συνεχώς απενεργοποιημένα.
Αυτό καθιστά δυνατή την αποφυγή εντοπισμού από τα μέσα αναγνώρισης των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Ενδεχομένως, τα περισσότερα σταθερά συστήματα αποσύρθηκαν από την αρχή και το Ιράν βασίζεται στην κινητή αεράμυνα, η οποία ενεργοποιείται μόνο την κατάλληλη στιγμή. Τα συστήματα αεράμυνας, κατά κανόνα με πυραύλους υπέρυθρων (θερμικής απεικόνισης), χτυπούν τον ανιχνευμένο στόχο. Αμέσως μετά, είτε πρόκειται για σύστημα αεράμυνας είτε για ραντάρ, σβήνει και αλλάζει θέση.
Πρόκειται για μια απλή αλλά αποτελεσματική ενέδρα. Οι Ρώσοι το βίωσαν αυτό όταν ιδίως λίγο χρόνο μετά την έναρξη τις ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης στην Ουκρανία έπεφταν θύματα από ουκρανικά συστήματα αεράμυνας Buk και Osa. Φυσικά, το ζήτημα συνίσταται στο ότι για να πυροβολήσει κανείς κάπου, πρέπει να ξέρει περίπου πού να περιμένει και να ψάξει για το αεροσκάφος. Ως εκ τούτου, οι Ιρανοί πρέπει να αποδεικνύονται πολυμήχανοι και ίσως και λίγο τυχεροί, εκτός και αν με τρόπους που δεν γνωρίζουμε, Ρώσοι και Κινέζοι τους βοηθούν και σε αυτό το επίπεδο.
Ωστόσο και πάλι το αποτέλεσμα είναι ότι ΗΠΑ και Ισραήλ δεν μπορούν να δρουν με πλήρη ασφάλεια και επομένως, αν οι Ιρανοί αντέξουν και σε αυτό το πεδίο του αγώνα, θα το σκέφτονται ξανά και ξανά να δοκιμάζουν την ασφάλεια πανάκριβων πλατφορμών.
Πάμε τώρα στο προκείμενο του πολέμου: ο πρόεδρος των ΗΠΑ έδωσε και πάλι ανάμεικτα μηνύματα ως προς τις σχιζοφρενικές προθέσεις του για τον πόλεμο. Από τη μία πλευρά, ακόμη περισσότερα αμερικανικά στρατεύματα με «εσωτερικούς» ψιθύρους που υποδηλώνουν χερσαία εισβολή, ενώ από την άλλη πλευρά, σε ένα άλλο παραλήρημα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ο Τραμπ υπονόησε έντονα μια επερχόμενη έξοδο, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ είναι κοντά στην ολοκλήρωση του «επιτυχημένου» κατά τον ίδιο, πολέμου. Μέσα στην ίδια ημέρα (20/03) πρέπει να έκανε άλλες 3-4 δηλώσεις περί της νίκης των ΗΠΑ στον πόλεμο και του αν, πότε, πώς θα τερματιστεί ή και όχι. Και φυσικά το ίδιο μοτίβο συνεχίζεται κάθε μέρα που περνάει.
Είναι προφανές ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα ήθελε απελπισμένως μια φαντασμαγορική έξοδο από τον πόλεμο. Ή τουλάχιστον μια ολιγοήμερη ιρανική «σιωπή» στο πεδίο, ικανή να υποστηρίξει την προπαγάνδα περί ιρανικής ήττας. Το πρόβλημά του είναι ότι δεν κατανοεί την κατάσταση. Το Ιράν δεν έχει κανένα λόγο αυτήν τη στιγμή να επιτρέψει να ανασυγκροτηθούν οι εχθροί του προκειμένου σε λίγους μήνες να του επιτεθούν ξανά. Αυτό θα συμβεί μόνο αν υπάρξει εξάντληση.
Υποστηρίζουμε λοιπόν το εξής: αν ο πόλεμος και η επακόλουθη διεθνοπολιτική και οικονομική κρίση συνεχιστούν, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ έχουν μπροστά τους από πολύ κακές έως καταστροφικές επιλογές. Πέρα από τις συνέπειες στη διεθνή παρουσία των ΗΠΑ, τέτοιες εξελίξεις είναι πιθανό να μας φέρουν μπροστά στο ενδεχόμενο να δούμε είτε μια εσωτερική αυταρχικοποίηση στις ΗΠΑ μέχρι του σημείου μιας πραξικοπηματικού -σαφώς εκφασισμένου χαρακτήρα διακυβέρνησης από τον πρόεδρο Τραμπ ή μια πραξικοπηματική ή θεσμική διαδικασία ανατροπής του. Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ και ο κύκλος του, πράττουν ό,τι μπορούν προς αυτήν την κατεύθυνση.
