Η Μέση Ανατολή συνεχίζει να προσελκύει την παγκόσμια προσοχή καθώς εξελίσσονται τα γεγονότα, αντανακλώντας ένα μακροπρόθεσμο έργο που στοχεύει στην εκ νέου σχεδίαση του γεωπολιτικού χάρτη της περιοχής, ειδικά στο Ιντλίμπ και το Χαλέπι. Αυτό επιδεινώνεται από τις φρικαλεότητες στη Γάζα και τις πρόσφατες εξελίξεις στον Λίβανο, που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Αυτό το έργο, που έχει τις ρίζες του στη διατήρηση του χάους, στην αποσταθεροποίηση των εθνικών κρατών και στην εκκαθάριση της παλαιστινιακής υπόθεσης, αποκτά νέα δυναμική εν μέσω κλιμάκωσης γεγονότων στην Παλαιστίνη, τον Λίβανο, τη Συρία και το Ιράκ, θέτοντας άμεσες απειλές σε άλλες χώρες όπως η Ιορδανία.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν είναι μια απλή παροδική κλιμάκωση ή μια συλλογή μεμονωμένων περιστατικών. Είναι μέρος ενός στρατηγικού αμερικανο-ισραηλινού οράματος που έχει σχεδιαστεί για τη δημιουργία μιας νέας Μέσης Ανατολής. Αυτό το όραμα επιδιώκει να κατακερματίσει τα κράτη σε αδύναμες οντότητες ανίκανες να αντισταθούν στην ηγεμονία. Δεν είναι καινούργιο. Έχει παγιωθεί μέσω προηγούμενων πρωτοβουλιών, συμπεριλαμβανομένης της λεγόμενης Αραβικής Άνοιξης, ιδέα της (πρώην υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ) Κοντολίζα Ράις για μια «Νέα Μέση Ανατολή», της «Συμφωνίας του αιώνα», του σχεδίου για το λεγόμενο Αραβικό ΝΑΤΟ και, πιο πρόσφατα, μέσω της επιθετικότητας κατά του Λιβάνου και των συνεχιζόμενων εγκλημάτων στην κατεχόμενη Παλαιστίνη. Όλες αυτές οι πρωτοβουλίες στοχεύουν στην εξάλειψη της παλαιστινιακής εθνικής υπόθεσης προς όφελος της ισραηλινής ηγεμονίας και του σιωνιστικού σχεδίου, ενώ εξομαλύνουν τις σχέσεις με τα αραβικά κράτη σε βάρος του παλαιστινιακού ζητήματος – ένα κρίσιμο βήμα για την αναμόρφωση της περιφερειακής ισορροπίας ισχύος.

Γενοκτονία στη Γάζα: Ένα εργαλείο για την ηγεμονία

Οι φρικαλεότητες στη Γάζα απεικονίζουν έντονα αυτό το όραμα. Οι εκστρατείες γενοκτονίας και η εκτεταμένη καταστροφή των υποδομών δεν είναι απλές στρατιωτικές αντιδράσεις σε γεγονότα όπως αυτά της 7ης Οκτωβρίου πέρυσι. Αντίθετα, αντικατοπτρίζουν μια υπολογισμένη στρατηγική για την εξάντληση και την υπονόμευση της Παλαιστινιακής αντίστασης, μετατρέποντας τη Γάζα σε μια απομονωμένη, ακατοίκητη περιοχή.

Το Ισραήλ στοχεύει να επιτύχει πολλούς στρατηγικούς στόχους μέσω της επιθετικότητάς του. Από τη μία πλευρά, επιδιώκει να διαιωνίσει την εσωτερική παλαιστινιακή σύγκρουση. Από την άλλη, φιλοδοξεί να αποκαταστήσει την άμεση κατοχή ή να επιβάλει αυστηρό έλεγχο που καταστέλλει κάθε αντίσταση στη Γάζα, διχάζοντας και απομονώνοντάς την. Αυτή η επιθετικότητα είναι μέρος της ευρύτερης προσπάθειας του Ισραήλ να χρησιμοποιήσει τη Γάζα ως μοχλό, είτε πιέζοντας για την πλήρη εκκαθάριση της παλαιστινιακής υπόθεσης είτε εξαναγκάζοντας τους κατοίκους της σε εξορία, πιθανώς στο Σινά ή σε αυτό που το Ισραήλ αναφέρει ως «εναλλακτική πατρίδα» στην Ιορδανία.

Ενορχηστρωμένο χάος σε Συρία και Λίβανο: Εξυπηρέτηση ισραηλινο-αμερικανικών στόχων

Στη Συρία και τον Λίβανο, τα χαρακτηριστικά του ενορχηστρωμένου χάους, που τροφοδοτείται ενεργά από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, είναι εμφανή. Η ανανεωμένη υποστήριξη για εξτρεμιστικές και τρομοκρατικές ομάδες στο Ιντλίμπ, το Χαλέπι και τη βόρεια Συρία, παράλληλα με τις σχεδόν καθημερινές επιθέσεις του Ισραήλ, στοχεύει να κόψει τις ιρανικές γραμμές ανεφοδιασμού προς τη Συρία και τον Λίβανο, κρατώντας το συριακό κράτος σε κατάσταση διαρκούς αδυναμίας. Αυτό εμποδίζει τη Συρία να ανακτήσει την πλήρη κυριαρχία της ή να παίξει τον αναμενόμενο περιφερειακό της ρόλο μετά την επανένταξή της στον Αραβικό Σύνδεσμο.

Στον Λίβανο, η πρόσφατη επιθετικότητα του Ισραήλ αντανακλά την προσπάθειά του να υπονομεύσει τη λιβανική αντίσταση, υπό την ηγεσία της Χεζμπολάχ, μια σημαντική στρατηγική πρόκληση για το Ισραήλ. Αναγνωρίζοντας ότι η σταθερότητα στον Λίβανο θα μπορούσε να ενισχύσει την αντίσταση και να ενοποιήσει την εθνική στάση, το Ισραήλ επιδιώκει να διατηρήσει την πολιτική και οικονομική ένταση στη χώρα. Εκμεταλλεύεται τις σεχταριστικές διαιρέσεις και την εσωτερική διχόνοια, ιδιαίτερα αφού δεν κατάφερε να επιτύχει τους δεδηλωμένους στόχους της και υπέστη σημαντικές στρατιωτικές και οικονομικές απώλειες.

Η Ιορδανία υπό απειλή: Ο επόμενος στόχος του χάους

Εν μέσω κλιμάκωσης του περιφερειακού χάους, η Ιορδανία αναδεικνύεται ως πιθανός στόχος στο αμερικανο-ισραηλινό σχέδιο. Η γεωγραφική θέση και ο στρατηγικός ρόλος της Ιορδανίας στην υποστήριξη της παλαιστινιακής υπόθεσης την καθιστούν κρίσιμο σημείο εστίασης.

Οι οικονομικές και πολιτικές πιέσεις στην Ιορδανία, σε συνδυασμό με προσπάθειες πρόκλησης εξτρεμιστικών ομάδων που απειλούν την εσωτερική της ασφάλεια, αποτελούν μέρος αυτού του ευρύτερου σχεδίου. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κατανοούν ότι η αποσταθεροποίηση της Ιορδανίας εξυπηρετεί πολλαπλούς στόχους, συμπεριλαμβανομένης της πίεσης των Παλαιστινίων για πολιτικές παραχωρήσεις που ευθυγραμμίζονται με το ισραηλινό όραμα, όπως το πρόσφατα συζητημένο «κράτος» στη βορειοανατολική Ιορδανία και τμήματα του Ιράκ, όπως προτείνεται από εξτρεμιστές Σιωνιστές.

Ο Τραμπ και το αμερικανο-ισραηλινό όραμα

Αυτό το πλαίσιο εγείρει ερωτήματα σχετικά με τον ρόλο των διαδοχικών κυβερνήσεων των ΗΠΑ στην προώθηση αυτού του οράματος. Η κυβέρνηση Τραμπ, ειδικότερα, επέδειξε απροκάλυπτη προκατάληψη προς το Ισραήλ και επιτάχυνε την εφαρμογή του νέου σχεδίου για τη Μέση Ανατολή. Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ, η πίεση για εξομάλυνση των αραβο-ισραηλινών σχέσεων και η προώθηση της «Συμφωνίας του Αιώνα» σηματοδότησε άνευ προηγουμένου υποστήριξη για τις περιφερειακές φιλοδοξίες του Ισραήλ.

Είναι πιθανό ότι ο Τραμπ θα ακολουθούσε αυτές τις πολιτικές ακόμη πιο επιθετικά σε μια δεύτερη θητεία, πιέζοντας για την ομαλοποίηση της Σαουδικής Αραβίας-Ισραήλ ως μέρος της «Συμφωνίας του Αιώνα 2». Η πεποίθησή του ότι το χάος και η άνευ όρων υποστήριξη για το Ισραήλ διασφαλίζουν την αμερικανική κυριαρχία στην περιοχή αντικατοπτρίζει μια στρατηγική για την αντιμετώπιση της αυξανόμενης κινεζικής και ρωσικής επιρροής συγκρατώντας ταυτόχρονα το Ιράν απουσία ενός ενοποιημένου αραβικού σχεδίου.

Το Ισραήλ, με τη σειρά του, εκμεταλλεύεται αυτό το χάος για να επιτύχει μακροπρόθεσμα στρατηγικά κέρδη, όπως η δημιουργία μόνιμων ερεισμάτων σε περιοχές όπως το Ιρακινό Κουρδιστάν και το Αζερμπαϊτζάν. Αυτή η στρατηγική βασίζεται στη μετατροπή των περιφερειακών κρατών σε αδύναμες, διχασμένες οντότητες, επιτρέποντας στο Ισραήλ να εδραιώσει την κυριαρχία του με ελάχιστη αντίσταση.

Ωστόσο, αυτή η προσέγγιση εγκυμονεί σημαντικούς κινδύνους, όχι μόνο για την περιφερειακή σταθερότητα αλλά και για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Το συστηματικό χάος θα μπορούσε να κλιμακώσει τις συγκρούσεις σε ανεξέλεγκτους, εκτεταμένους πολέμους, ειδικά με τις συνεχιζόμενες συγκρούσεις κατά της Ρωσίας μέσω της Ουκρανίας.

Το ενιαίο περιφερειακό όραμα

Αυτό το στάδιο απαιτεί ένα ενιαίο περιφερειακό όραμα και ισχυρή παλαιστινιακή και αραβική πολιτική βούληση για να αντιμετωπίσουν αυτό το σχέδιο και να επιβάλουν τον τερματισμό της επιθετικότητας στη Γάζα ως μέρος της ενοποιημένης παλαιστινιακής πατρίδας.

Τα περιφερειακά κράτη πρέπει να υιοθετήσουν μια στρατηγική αντιμετώπιση που θα βασίζεται στην αντίσταση σε αυτές τις πρωτοβουλίες, στην ενίσχυση των αραβο-ισλαμικών συμμαχιών και στη συνεργασία με φιλικά έθνη όπως η Κίνα και η Ρωσία. Πρέπει επίσης να υποστηρίξουν τα αραβικά κράτη που στοχοποιούνται από αυτούς τους πολέμους και το χάος, ενώ αντιτίθενται στα σχέδια του Ισραήλ να προσαρτήσει το μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Όχθης.

Μόνο μέσω αυτής της προσέγγισης μπορεί να σπάσει ο κύκλος του χάους και να ματαιωθούν τα σχέδια που στοχεύουν στην εκ νέου σχεδίαση του πολιτικού και γεωγραφικού χάρτη της Μέσης Ανατολής.