^{On this lower level faint and far off I could just barely see some of the old wooden derricks of the oilfield from which the Sternwoods had made their money. Most of the field was public park now, cleaned up and donated to the city by General Sternwood. But a little of it was still producing in groups of wells pumping five or six barrels a day. The Sternwoods, having moved up the hill, could no longer smell the stale sump water or the oil, but they could still look out of their front windows and see what had made them rich. If they wanted to. I didn’t suppose they would want to.}

Ο «Μεγάλος Ύπνος» είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Τσάντλερ. Ο πελάτης του ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου είναι ο Στέρνγουντ, ένας  γέρος στρατηγός και πετρελαιάς που κατοικεί σε μία βίλα στο Λος Άντζελες. Σε κάποια απόσταση, πιο χαμηλά από τον λόφο όπου είναι χτισμένη η βίλα του, βρίσκονται οι πετρελαιοπηγές του. Αξίζει να κάνετε ένα γκουγκλάρισμα για να δείτε το είδος του τοπίου για το οποίο μιλάμε. Ο ήρωας αμφιβάλλει ότι οι Στέρνγουντ θέλουν να απολαμβάνουν τη θέα του πεδίου με τις πετρελαιοπηγές στις οποίες οφείλουν τα λεφτά τους. Είναι δεδομένο ότι ο τόπος όπου βγαίνουν τα λεφτά είναι ένα μέρος άσχημο και λεηλατημένο, ένα μέρος που το ανέχεται κανείς μόνο επειδή του δίνει λεφτά. Η πόλη που διαδραματίζεται η ιστορία είναι προφανώς το Λος Άντζελες, όπως το Λος Άντζελες είναι η πόλη που γράφεται η ιστορία από τον Ρέιμοντ Τσάντλερ και στην ίδια πόλη θα φτιαχτεί η ταινία από τον Χάουαρντ Χοκς με τον Χάμφρει Μπόγκαρτ και την Λορίν Μπακόλ.

Η κατεξοχήν μορφή άσκησης εξουσίας -κατά τον Φουκό- προκύπτει μέσα από την παραγωγή γνώσης/κατηγοριών για τα υποκείμενα. Εγώ λέω και αφηγήσεων. Το Λος Άντζελες είναι ο κατεξοχήν τόπος παραγωγής αφηγήσεων, γνώσης και κατηγοριών. Είναι και ο τόπος γέννησης του stardom, αυτό που στα ελληνικά θα το λέγαμε εύκολα σταριλίκι, αλλά είναι μάλλον αδόκιμο. Κατά τον Loewenthal, αυτό αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου φαινομένου, εκείνου της μετάβασης από τους ήρωες που κατασκευάζουν τον κόσμο στους ήρωες που απολαμβάνουν, που καρπώνονται τα αγαθά του κόσμου. Η εικόνα που μας δίνει ο Τσάντλερ, του γέρου πετρελαιά και της χομπίστικα ενταγμένης στην πορνοβιομηχανία κόρης του, είναι ακριβώς μια γλαφυρή απεικόνιση αυτής της μετάβασης.

Στον Τσάντλερ δεν βρήκα ποτέ τον όγκο, το βάθος, την παρουσία του Χάμετ. Δεν ήταν hustler, ήταν ένας άνθρωπος που ταλαιπωρήθηκε για να βρει τον δρόμο του, πράγμα που στο τέλος δεν ξέρω πόσο απέχει από κάθε hustler. Ξεκίνησε να γράφει όταν βρέθηκε απολυμένος τα χρόνια της μεγάλης κρίσης. Περιπλανώμενος με το αυτοκίνητό του και διαβάζοντας παλπ μυθιστορήματα, συνειδητοποίησε ότι μπορεί να γράψει και να βγάλει λεφτά από αυτό. O Τσάντλερ δεν φαίνεται να έχει ιδεολογία, περισσότερο από αυτήν που του έδινε έτοιμη η εποχή του. Ούτε ο Χάμετ θα μπορούσε να έχει, ήταν άλλωστε ένας άνθρωπος που είχε δει πολλά που δεν θα μπορούσε να τα χωρέσει στο αφηρημένο σχήμα της θεωρίας. Για τον Τσάντλερ, ο κόσμος είναι αυτός που είναι, δεν προβληματοποιείται, δεν είναι ερώτημα όπως για τον Χάμετ.

Η κατασκευή αφηγήσεων όμως είναι παραγωγή ιδεολογίας και μια μορφή εξουσίας. Έχουμε το παράδοξο ο προβληματικός και φτωχός και σε μόνιμη επισφάλεια Τσάντλερ να μιλάει για τον κόσμο των πολύ πλούσιων, στο συγκεκριμένο βιβλίο βλέποντάς τον με authority, μια και δεν έχω πρόχειρη την ελληνική λέξη που να εμπεριέχει ταυτόχρονα αυθεντία και εξουσία. Αντανακλάται στο πρόσωπο του Φίλιπ Μάρλοου, την στα ίσα αντιμετώπιση του παρακμάζοντος πλουσίου για τον οποίο δουλεύει, την περιφρόνηση με την οποία ως συγγραφέας αντιμετωπίζει τα βίτσια της πλούσιας κόρης: «ο χώρος είχε κάτι από τη βρωμιά ενός πάρτι ομοφυλόφιλων», λέει σε κάποια στιγμή, κάτι που δεν θα έβρισκε ποτέ κανείς σε βιβλίο του κοινωνικά σαφώς πιο ευαίσθητου -όχι ευαίσθητου, οι κεραίες του Τσάντλερ δεν μπορούν να αμφισβητηθούν, αλλά μάλλον πολιτικά πιο συνειδητού, Χάμετ.

Εδώ και χρόνια έχω ένα κόλλημα με το τοπίο με τις πετρελαιοπηγές στο πίσω μέρος της βίλας. Ο πλούσιος γέρος στρατηγός διατηρεί τη ζωή του μέσα σε ένα θερμοκήπιο τροπικών φυτών. Ο Φίλιπ Μάρλοου που τον βλέπει με συμπάθεια, τον βρίσκει τόσο νεκρό που χρειάζεται τη ζέστη του θερμοκηπίου για να διατηρηθεί στη ζωή. Ένα θερμοκήπιο τροπικών φυτών, μια βίλα που γυρίζει την πλάτη της στο πεδίο με τις πετρελαιοπηγές, ταυτόχρονα ο παραγωγός φυτοζωεί, οι απόγονοι και διάδοχοί του εμπλέκονται σε μια καινούρια βιομηχανία, μια βιομηχανία επιθυμιών. Το χομπίστικο σεξ της κόρης γίνεται αντικείμενο οικονομικής δραστηριότητας, από αυτές που δεν ρυθμίζονται ακόμα από ένα νομικό πλαίσιο, μιας βιομηχανίας πορνό, ακόμα εμβρυακής, και εκβιασμών. Το αρρύθμιστο της αγοράς φέρνει σε μια ιστορία Άγριας Δύσης, όπου το αντικείμενο δεν είναι οι φυσικοί πόροι, ούτε καν η βιομηχανία αλλά οι άνθρωποι και οι επιθυμίες τους. Αυτό το πλέγμα, σεξ-λεφτά-έγκλημα, είναι κάτι που θα βρούμε και αργότερα ρητά εκφρασμένο στον Λοσαντζελίτη Έλροϊ· μάλλον αναπόφευκτο σε μια βιομηχανία χειραγώγησης της ανθρώπινης επιθυμίας.

Το Χόλιγουντ ήταν ήδη ακμαίο όταν γράφτηκε το βιβλίο, και δεν υπήρξε καλύτερος τόπος για να δει κανείς εν τη γενέσει του αυτό που περιγράφτηκε ως η μετάβαση από τους ήρωες που κατασκευάζουν τον κόσμο, στους ήρωες της κατανάλωσης. Το κοντράστ ανάμεσα στον γέρο στρατηγό και στην κόρη του είναι μια νοσταλγική οπτική του συντηρητικού Τσάντλερ σε κάτι μεγάλο που συντελούνταν μπροστά του. Ακόμα, σε κάτι που συντελούνταν στην πόλη του, την πόλη που αφού πλούτισε από τη βιομηχανία πετρελαίου, τελικά έγινε γνωστή μέσα από τις αφηγήσεις του εαυτού της και τη βιομηχανία των επιθυμιών. Τόσο, που οι λίγες πετρελαιοπηγές που απομένουν εκεί είναι περισσότερο ένα τουριστικό αξιοθέατο. Εγώ, πάντα θα κατεβάζω καντήλια που δεν έβγαλα καλύτερη φωτογραφία εκείνη τη στιγμή σκεπτόμενος ότι θα ξαναπεράσω μια από τις επόμενες μέρες. Ε, δεν ξαναπέρασα.