Γεννήθηκα το 1978, μεγάλωσα στη Θήβα και σπούδασα στο τμήμα Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής, Πάτρα. Μου αρέσει να φτιάχνω αφηγήσεις και εικόνες και ακόμα περισσότερο, αφηγήσεις που γίνονται εικόνες.
Ευχαρίστως θα έμενα στην αγαπημένη μου Canon XM1, αν ήταν να έχω πάλι πίσω τις ερημικές παραλίες του 2003 και τις βουνοκορφές χωρίς ανεμογεννήτριες.
Ποια εικόνα μπορείς να χτίσεις και με ποιον τρόπο όταν το φόντο της ζωής σου υπογραμμίζει και μαρτυρά την απώλεια της αυτενέργειας;
Στον συρφετό που βγάζει τον Κουστουρίτσα βλαχοβαλκάνιο βλέπω την ίδια δήλωση προσχώρησης σε μια κυρίαρχη ιδεολογία.
Eκείνος που αγοράζει την ψευδαίσθηση την αγοράζει με πλήρη γνώση ότι πρόκειται για ψευδαίσθηση. Eίναι ζωτική ανάγκη για να συνεχίσει να επιβιώνει και να προσπαθεί.
Σε πείσμα εκείνων που λένε ότι «είναι απλά ένας αριθμός» η ηλικία επιμένει να είναι πολλοί αριθμοί που όλοι τους σημαίνουν κάτι.
Οι σπείρες των ιεραρχημένων δρόμων υπαγορεύουν την κίνησή σου στην πόλη.
Είναι αδύνατο να μην διεκδικήσουν όλοι ένα επίπεδο άνεσης και κατανάλωσης που γνωρίζουν ότι υπάρχει και που μέχρι χθες ήταν προσιτό μόνο σε λίγους.
Φωτογραφίζοντας το σχεδόν 30 χρόνων Citroën μπροστά στο εγκαταλειμμένο Μοτέλ Μιμόζα, σκέφτομαι ότι η χειρονομία από μπετόν αρμέ υπήρξε πιο βραχύβια από το καταναλωτικό προϊόν-αυτοκίνητο.
Άνθρωποι απωθητικοί έχουν το ίδιο ντράιβ για αναπαραγωγή, το να βγάζει κανείς λεφτά ή να έχει εξουσία είναι μια διέξοδος για να γίνεται αξιαγάπητος.
