Δεν ξέρω πώς έγινε και ξεκινώντας το κείμενο για τον Ντέιβιντ Λιντς μπήκε μέσα ο Τζιμ Μόρισον, αλλά δεν πρέπει να πάω κόντρα, θα τον αφήσω να υπάρχει εδώ. Για κάποιον λόγο έγινε, και πιστεύω όχι μόνο επειδή είναι ανάμεσα στα πράγματα της πρώιμης εφηβείας μου.
Ήταν η high school μυθολογία και τα προάστια, οι έγχρωμες εικόνες και η τεχνολογία και οι ανέσεις οι πιο ποθητές και προβεβλημένες και ζηλευτές στον κόσμο· η Americana ξεκινούσε με τη δοκιμή της ατομικής βόμβας στη Jornada del Muerto ή με έναν νεκρό σαμάνο, χτυπημένο από αυτοκίνητο σε έναν δρόμο στην Αριζόνα, αν πιστέψουμε τον Τζιμ Μόρισον.
Το «Twin Peaks» στην Ελλάδα έφτανε στις τηλεοράσεις καθοδικού σωλήνα από τη δημόσια τηλεόραση, νομίζω βράδια Παρασκευής. Μου φαίνεται τόσο απίστευτο πια, όσο απίστευτο μου φαινόταν τα τελευταία χρόνια που συχνά ανέτρεχα ότι το 1990 του «Twin Peaks» έδειχνε τόσο μια άλλη εποχή: τα σπίτια δεν είχαν υπολογιστές, τα αυτοκίνητα στην Αμερική ήταν αμερικάνικα, οι 51.201 (5.120 στο σενάριο) κατοίκοι του Twin Peaks ήταν όλοι ασυνήθιστα ωραίοι και ωραίες, όπως συνειδητοποίησα ξαναβλέποντάς το πρόσφατα.
Αντιστάθηκα πολύ στην τρίτη σεζόν, αυτήν που γυρίστηκε 27 χρόνια μετά, και διαδραματιζόταν 27 χρόνια μετά: Όλα ήταν πια παλιά, οι ίδιοι πρωταγωνιστές πιο γερασμένοι, δεν ξέρω τι συνέβη με την υπόσχεση της νιότης τους, μάλλον το ίδιο με την αμερικάνικη υπόσχεση. Ήταν όλοι εκεί, ένα diner δεν ήταν ίδιο όπως ήταν το ‘90, η Αμερική δεν ήταν η υγρή και σαπισμένη Ουάσιγκτον των πρώτων σεζόν, ήταν μια σκονισμένη και γερασμένη και σκληρή Νεβάδα και Αριζόνα.
Συνηθίζουμε να βλέπουμε τα πράγματα να παλιώνουν μαζί μας, σταδιακά και αδιόρατα. Ήταν ένα σοκ αυτό το κενό των 27 χρόνων. Ήταν η εκπλήρωση του κακού που υπήρχε κάτω από τη γη του «Twin Peaks», η εκτόνωση εκείνης της ατομικής βόμβας που ήταν από την αρχή στα θεμέλια της Americana, αν δεν ήταν από πιο πριν εκεί, από το φάντασμα του νεκρού σαμάνου στις αναμνήσεις του Τζιμ Μόρισον.
Το «Mulholland Drive» είναι εφιάλτης, το «Twin Peaks» είναι τρόμος. Είναι τρόμος όπως μόνο ένας εφιάλτης μπορεί να σε τρομάξει. Ο τρόμος του Λιντς είναι βαθιά εφιαλτικός και γοτθικά αμερικάνικος, είναι σαν όλοι οι αρχαίοι φόβοι να ξεγλίστρησαν από τις άμυνες, την τεχνολογία και τον ορθολογισμό που υψώσαμε για να τους ξορκίσουμε και έγιναν ο περιπλανώμενος αλήτης στην Αμερική του αυτοκινήτου και των roadhouse, τα φαντάσματα των πυρηνικών δοκιμών στη Νεβάδα ‘got a light?’, ο άστεγος στο πάρκινγκ ενός λοσαντζελίτικου diner, ένας απλός Μπομπ που κουρνιάζει δίπλα στον καναπέ του οικογενειακού λίβινγκ ρουμ.
