Μάνα μου μάνα στο δρόμο μου σπείρανε πέτρα κι αψιθιά. Μάνα μου μάνα τα νιάτα μου γείρανε κάτω απ’ τα σπαθιά.
Μάνα μου μάνα
ηλιόλουστη μέρα μου
πότε θα σε βρω…
Μάνα μου μάνα
τον ήλιο σου φέρε μου
πάνω στο σταυρό
*
Τη Μεγάλη Παρασκευή οι Ορθόδοξες καμπάνες χτυπούν με τον πλέον όμορφο, γλυκό και συνάμα κατανυκτικό μελαγχολικό, τρόπο. Είναι η ομορφότερη Ορθόδοξη κωδωνοκρουσία.
Οι εκκλησιαστικές καμπάνες ή κώδωνες έλκουν την καταγωγή τους από την Καμπανία της Ιταλίας και εμφανίστηκαν κατά τον 6ο μ.Χ αιώνα. Ευρεία χρήση τους προϋπήρχε στις εθνικές λατρείες (Ρώμη, Ναός του Διός κ.λπ). Οι αρχαιότερες καμπάνες έχουν βρεθεί στην Κίνα. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία, οι καμπάνες εισήχθησαν κατά τον 9ο μ.Χ αιώνα, όταν ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Μιχαήλ τίμησε τον Δούκα της Ενετίας Ούρσο με το αξίωμα του Πρωτοσπαθάριου του Ρωμαϊκού-Βυζαντινού Θρόνου. Ανταποδίδοντας την τιμή, ο Ούρσος πρόσφερε στον Αυτοκράτορα δώδεκα καμπάνες που κρεμάστηκαν σε πύργο, στην αυλή του Ναού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Σταδιακά καθιερώθηκαν στην Ορθόδοξη λατρεία.
Η μεγαλύτερη καμπάνα του κόσμου βρίσκεται στη Μόσχα (παλαιότερα βρισκόταν στην Ινδία).
Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;
Ἡ ζωή, πῶς θνήσκεις; πῶς καί τάφω οἰκεῖς; τοῦ θανάτου τό βασίλειον λύεις δέ καί τοῦ Ἅδου τούς νεκρούς ἑξανιστᾶς
Ὁ ὡραῖος κάλλει
παρά πάντας βροτούς
ὡς ἀνείδεος νεκρός καταφαίνεται
ὁ τήν φύσιν ὠραΐσας τοῦ παντός
.~`~.
Είναι χρεία να υπάρξ(χ)ει ομορφιά και κόσμος ώστε να μην υπάρξ(χ)ει ακοσμία, αμορφία και ασχήμια.
