Η αυλαία της 89ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης έπεσε την Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου με τη συμμετοχή 1.100 εκθετών αλλά και με εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες. Εν αναμονή των ανακοινώσεων για τη σημειολογική επέτειο των 100 χρόνων από την ίδρυσή της αλλά και των εξελίξεων για την ανάπλαση στο χώρο που σήμερα στεγάζεται ψηλαφίζουμε την ιστορία της, ανασύρουμε από το συρτάρι τις αναμνήσεις που έχουμε από τη ΔΕΘ, και συμμετέχουμε και εμείς στη συζήτηση για το μέλλον της. Μία συζήτηση που ξεκινά από την κεντρική πολιτική σκηνή, συνεχίζεται στις αίθουσες συνεδριάσεων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και τελειώνει στις καθημερινές συζητήσεις των κατοίκων της πόλης.
Πριν από αυτό όμως ας δούμε το πώς ξεκίνησε η ΔΕΘ και το ποιά ήταν η πορεία της μέσα στα χρόνια. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Η ίδρυση της ΔΕΘ και η προπολεμική της ιστορία
Ήταν η επιμονή του, μεταξύ άλλων, βουλευτή, ζωολόγου και καθηγητή του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Νικόλαου Γερμανού που, όχι εύκολα, κατάφερε να πείσει τοπικές και κεντρικές αρχές για την καθιέρωση, τη θεσμοθέτηση και τη φυσιογνωμία της Έκθεσης.
Η αρχική ιδέα υποστηρίχθηκε τελικά από τοπικούς φορείς και επιχειρηματίες ενώ ήταν στις 30 Απριλίου 1925 που η κυβέρνηση Σοφούλη έκανε αποδεκτό το αίτημα, θέλοντας να ενθαρρύνει τις αναπτυξιακές δραστηριότητες στη Βόρεια Ελλάδα και ειδικά στη Θεσσαλονίκη, η οποία ανέκαθεν υπήρξε -λόγω της θέσης της- σημαντικό κέντρο εμπορίου. Με τον νόμο 5184 η ΔΕΘ ιδρύθηκε ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, με πρόεδρο τον Δημήτρη Βαρλαμίδη και γενικό διευθυντή τον Νικόλαο Γερμανό.
Το πρωί της Κυριακής 3 Οκτωβρίου 1926 πραγματοποιούνται τα εγκαίνια της πρώτης Διεθνούς Έκθεσης, η οποία λαμβάνει χώρα στο Πεδίο του Άρεως που βρίσκεται στις παρυφές του ιστορικού κέντρου της πόλης. Σε αυτήν συμμετείχαν περισσότεροι από 600 εκθέτες και 100.000 επισκέπτες, καλύπτοντας επιφάνεια περίπου 7.000 τετραγωνικών μέτρων.
Αξιοσημείωτα στοιχεία από την πρώτη διοργάνωση ήταν οι 310 εκθέτες από το εξωτερικό, η συμμετοχή της νεαρής, τότε, ΕΣΣΔ με περίπτερο, αλλά και η παρουσίαση του πρώτου ραδιοφωνικού σταθμού στην Ελλάδα, δημιούργημα του πρόσφυγα Χρήστου Τσιγγιρίδη.
Η 2η ΔΕΘ διοργανώνεται από τις 18/9 έως τις 3/10/1927, οι επίσημες κρατικές συμμετοχές γίνονται πέντε, από δύο την πρώτη χρονιά, ενώ οι εκθέτες και οι επισκέπτες πολλαπλασιάζονται. Η ΔΕΘ έχει πλέον καθιερωθεί στη συνείδηση των κατοίκων της πόλης, που την αγκαλιάζουν αμέσως, ως ένα σημείο όπου μπορούν να απολαύσουν μπίρα και φαγητό, να δουν με τα μάτια τους προϊόντα από άλλες χώρες καθώς και να θαυμάσουν καινοτόμες ιδέες από όλο τον κόσμο. Έχει όμως ταυτόχρονα καθιερωθεί και ως σημείο συνάντησης εμπόρων και εταιριών.
Η διαρκώς αυξανόμενη συμμετοχή εκθετών που αντιστοίχως γιγάντωνε και τον αριθμό των επισκεπτών, γέννησε την αναγκαιότητα για τη μετεγκατάσταση της ΔΕΘ. Έτσι, από τα μέσα της δεκαετίας του ‘30 ξεκινούν οι πρώτες συζητήσεις για τη μεταφορά της σε έκταση στο κέντρο της πόλης που μέχρι τότε λειτουργούσε ως γήπεδο από την ποδοσφαιρική ομάδα του Άρη, μέρος στο οποίο στεγάζεται μέχρι σήμερα.
Η πρώτη ΔΕΘ στον νέο χώρο, θα πραγματοποιηθεί, επί των ημερών του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, το 1940 με ημερομηνία λήξης την 22 Οκτωβρίου του 1940, λίγες ημέρες πριν την επίσημη εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, ενώ άξιο αναφοράς είναι το ότι σε εκείνη τη διοργάνωση συμμετείχαν μόνο 4 χώρες, μεταξύ των οποίων και η ναζιστική Γερμανία. Μάλιστα, σε δεξίωση προς τους εκθεσιακούς παράγοντες ο πρόξενος της Γερμανίας στη Θεσσαλονίκη σημείωνε πως «η ΔΕΘ είναι ένα εις μεγάλην απόστασιν ορατόν σύμβολον της ειρηνικής θελήσεως της ελληνικής κυβερνήσεως…».
Λίγους μήνες αργότερα, οι εξελίξεις θα τον διαψεύσουν. Την 9η Απριλίου του 1941 η κατάληψη της πόλης από τους ναζί, θα φέρει την επίταξη του χώρου αλλά και των περιπτέρων της ΔΕΘ. Τα περίπτερα που είχαν φτιαχτεί για να φιλοξενούν προϊόντα από όλο τον κόσμο, είχαν πλέον γεμίσει με ασυρμάτους, πυρομαχικά, οπλισμό και εξαρτήματα αεροπλάνων. Ενώ τρία χρόνια μετά, κατά την αποχώρησή τους, οι Γερμανοί θα φροντίσουν πρώτα να ανατινάξουν αρκετά από τα περίπτερα.
Η μεταπολεμική επανεκκίνηση, το Παλέ Ντε Σπορ και η συμβολή της ΔΕΘ στον Πολιτισμό
Η κατοχή αλλά και τα ασταθή χρόνια που την ακολούθησαν με κορύφωση τον εμφύλιο πόλεμο του 1946-1949 δεν άφησαν περιθώρια για τη διοργάνωση της ΔΕΘ για 10 συναπτά έτη και αυτό εξηγεί και την απόκλιση στην αρίθμηση, καθώς στα 100 χρόνια από την ίδρυση της ΔΕΘ το 2026, θα πραγματοποιείται η 90η Έκθεση.
Η πρώτη μεταπολεμική παρουσία της ΔΕΘ θα πραγματοποιηθεί στις 16 Σεπτεμβρίου του 1951 με τα εγκαίνια της 16ης ΔΕΘ. Στην πρώτη μεταπολεμική έκθεση πήραν μέρος 370 ελληνικές βιομηχανίες και 300 εκθέτες χειροτεχνίας και λαϊκής τέχνης, ενώ αν και η μόνη επίσημη κρατική συμμετοχή ήταν αυτή την Γιουγκοσλαβίας, συμμετείχαν στην Έκθεση 460 εκθέτες από 16 χώρες. Οι επισκέπτες έφτασαν τους 543.000, ενώ την επόμενη χρονιά η αύξηση των επισκεπτών είναι θεαματική με 773.000 χιλιάδες ανθρώπους να βρίσκονται στους εκθεσιακούς χώρους. Το 1954 οι επισκέπτες φτάνουν τους 1.236.671 και το 1966 τους 1.634.542.
Το 1959 θα κατασκευαστεί η χαρακτηριστική «πύλη του τόξου» που βρίσκεται στην νότια είσοδο της έκθεσης από την πλευρά της ΧΑΝΘ, ενώ σταδιακά από το 1973 στους χώρους της θα φιλοξενούνται και κλαδικές εκθέσεις σε άλλες ημερομηνίες, πέραν αυτών της ΔΕΘ.
Η ΔΕΘ δικαιώνει το πρώτο μέρος του αρκτικόλεξού της, εκθέτες φτάνουν πλέον από όλο τον πλανήτη (από τις ΗΠΑ μέχρι την Κίνα), ενώ στους χώρους της, τα χρόνια του ψυχρού πολέμου θα εκδηλωθεί με ιδιαίτερο τρόπο η αντιπαράθεση της ΕΣΣΔ με τις ΗΠΑ που αντιμετώπισαν την ΔΕΘ ως ευκαιρία για να επιδείξουν τα επιτεύγματα τους σε διαφορετικούς κλάδους και τομείς μεταξύ των οποίων και η διαστημική τεχνολογία. Εκτός όμως από εμπορικές συναντήσεις, συμφωνίες και συναλλαγές, παρουσιάσεις νέων προϊόντων και καινοτόμων επιστημονικών επιτευγμάτων που άφηναν τους επισκέπτες με το στόμα ανοιχτό, λαμβάνουν χώρα ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Η ΔΕΘ ξεφεύγει πλέον από τα στενά όρια του εμπορίου και κερδίζει έδαφος όχι μόνο στον τομέα της επιστήμης αλλά και του πολιτισμού ή ακόμα παραπέρα, του αθλητισμού.
Δεν είναι μόνο οι συναυλίες που πραγματοποιούνται τις ημέρες της Έκθεσης. Το 1962, η ΔΕΘ σε συνεργασία με την Ελληνική Μουσική Εταιρία, διοργάνωσε ένα γεγονός που έμελλε να γίνει θεσμός της Θεσσαλονίκης. Το «Ελληνικό Φεστιβάλ Τραγουδιού» μετακομίζει στη Θεσσαλονίκη όπου πραγματοποιείται αδιάλειπτα μέχρι το 1997, ενώ γίνεται γνωστό ως Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Καλλιτεχνικός θεσμός που γεννήθηκε μέσα από τα σπλάχνα της ΔΕΘ, αν και πλέον φιλοξενείται σε διαφορετικές πόλεις της περιφέρειας, είναι και οι «Διεθνείς Μουσικές Ημέρες» που ξεκίνησαν το 1969 και από το 1978 ο θεσμός γίνεται διεθνής με τις περισσότερες εκδηλώσεις να φιλοξενούνται στην ειδική αίθουσα συναυλιών «Αιμίλιος Ριάδης» που δημιούργησε γι’ αυτόν το σκοπό η HELEXPO-ΔΕΘ.
Η διοργάνωση της ΔΕΘ συνδυαζόταν όμως και με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1960 πραγματοποιήθηκε η «Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου», ενώ από το 1964 άρχισε να καθιερώνεται παράλληλα με τον όρο «Εβδομάδα» και ο όρος «Φεστιβάλ». Το 1966 έχουμε την επίσημη μετονομασία του σε «Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου» και παράλληλα την πρώτη διοργάνωση που ξεπερνά τα ελληνικά σύνορα, έχουμε δηλαδή το πρώτο «Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου», θεσμός που θα καθιερωθεί από τη δεκαετία του 1970.
Στους χώρους της ΔΕΘ αποφασίζεται το 1959 να χτιστεί το Αλεξάνδρειον Μέλαθρον (γνωστό και ως Παλαί ντε Σπορ) που θα αποτελέσει έδρα των ομάδων μπάσκετ της Θεσσαλονίκης, αλλά και γήπεδο όπου θα ζήσει μεγάλες στιγμές τη δεκαετία του 1980, φιλοξενώντας ομάδες-μεγαθήρια από όλη την Ευρώπη στα πλαίσια των ευρωπαϊκών αναμετρήσεων του Άρη και του ΠΑΟΚ.
Η Έκθεση εξελίσσεται σε σημείο αναφοράς για όλο και μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού, ενώ την ίδια περίοδο θα πάρει και την μορφή με την οποία μας συστήνεται ακόμα και σήμερα. Εμβληματικά και χαρακτηριστικά έργα που έχουν συνδυαστεί με τη ΔΕΘ θα είναι το γλυπτό Cor–ten του Έλληνα γλύπτη Γιώργου Ζογγολόπουλου, ο Πύργος τηλεπικοινωνιών του ΟΤΕ που εγκαινιάστηκε το 1970 αλλά και το «Βελλίδειο», το μεγαλύτερο συνεδριακό κέντρο της χώρας.
Η σύγχρονη ιστορία της ΔΕΘ και τα εγκαίνιά της ως βήμα εξαγγελίας κυβερνητικών μέτρων
Από τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της η ΔΕΘ εξέφρασε και συνδύασε εμπορικές, οικονομικές αλλά και πολιτικές επιδιώξεις. Τόσο λόγω της παρουσίας ντόπιων και ξένων βιομηχανιών και επιχειρήσεων όσο όμως και λόγω της μαζικής συμμετοχής των επισκεπτών αλλά και της παρουσίας δημοσιογράφων τις ημέρες που η προσοχή της χώρας στρεφόταν στη Θεσσαλονίκη, η ΔΕΘ αποτέλεσε ένα εύφορο έδαφος έτσι ώστε η εκάστοτε κυβέρνηση να εξαγγείλει μέτρα τα οποία θα προσπαθούσε να ψηφίσει την επόμενη περίοδο. Άλλωστε το γυαλιστερό περιτύλιγμα μίας διεθνούς έκθεσης ήταν απαραίτητο είτε για νέα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα, είτε για πιθανά μέτρα ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων σε περιόδους που ο κόμπος έφτανε στο χτένι.
Με την πάροδο των δεκαετιών η ΔΕΘ έδωσε τον απαραίτητο χρόνο και στις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις να ασκήσουν την κριτική τους στις κυβερνητικές πολιτικές και έτσι, εκτός της αντιπαράθεσης ΕΣΣΔ-ΗΠΑ σε επίπεδο επιστημονικών ανακαλύψεων και επιτευγμάτων αλλά και της πολιτικής προπαγάνδας ξένων κρατών που συμμετείχαν σε αυτήν, η ΔΕΘ αποτέλεσε έναν ακόμη χώρο πολιτικής διαπάλης και για τις εγχώριες πολιτικές δυνάμεις.
Τον χαρακτήρα αυτό φαίνεται να θεσμοθετεί ουσιαστικά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στη δεύτερη μεταπολιτευτική ΔΕΘ και στην πρώτη του εμφάνιση ως εκλεγμένος πρωθυπουργός. Από το βήμα της ανακοινώνει το Α’ Πενταετές Πρόγραμμα, τονίζοντας πως στόχος του «είναι η προοδευτική διόρθωση της ανισοκατανομής του εθνικού εισοδήματος και του πλούτου πρώτον μεταξύ των διαφόρων περιφερειών και δεύτερον μεταξύ των διαφόρων τάξεων των εργαζομένων».
Αντίστοιχα, ο Ανδρέας Παπανδρέου από τη ΔΕΘ του 1984 θα εισάγει την έννοια του εκσυγχρονισμού στην πολιτική συζήτηση σημειώνοντας πως «το τρίπτυχο της αναπτυξιακής μας πολιτικής είναι εκσυγχρονισμός, συμμετοχή και αποκέντρωση σε μια πορεία προς τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό».
Οι ομιλίες και οι εξαγγελίες κάθε χρονιάς θα έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον μόνο που κάποιες άφησαν το ιδιαίτερο αποτύπωμά τους στις μνήμες μας αλλά και στη συλλογική μνήμη του λαού και του τόπου μας.
Δύσκολα λοιπόν θα ξεχαστεί η, ουσιαστικά πρώτη, παράνομη διαδήλωση των απεργών της ΕΑΣ τον Σεπτέμβρη του 1992. Τότε που ναυλώνοντας δεκάδες λεωφορεία ταξίδεψαν από την Αθήνα και με τη στήριξη εργατικών σωματείων της πόλης αλλά και κομμάτων και οργανώσεων της Αριστεράς, παρά το μπλόκο της αστυνομίας που ανάγκασε πολλούς να γυρίσουν, έσπασαν στην πράξη την απαγόρευση και διαδήλωσαν στο κέντρο της πόλης.
Κι όλα αυτά την ίδια στιγμή που ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τους χαρακτήριζε μαζί με το σύνολο των εργαζομένων που εκείνη την περίοδο βρίσκονταν σε κινητοποιήσεις «ακραίους και αυταρχικούς συνδικαλιστές που προσφεύγουν στη βία και καταπατούν τους νόμους, που ληστεύουν, ευτελίζουν και κακοποιούν πολίτες και αστυνομικούς».
Το «ΕΑΣ-ΕΑΣ να φύγει ο κερατάς» δονεί τους δρόμους της Θεσσαλονίκης που από εκείνη τη χρονιά και έπειτα μαζί με εκθέτες θα υποδέχεται χιλιάδες διαδηλωτές από όλη τη χώρα και ταυτόχρονα χιλιάδες αστυνομικούς για τη φύλαξη των πολιτικών και των εγκαταστάσεων της ΔΕΘ.
Δύσκολα όμως θα ξεχαστεί και η πρώτη ουσιαστικά ομιλία με αφορμή την παγκόσμια οικονομική κρίση και το αντίκτυπο που αυτή θα είχε στην ελληνική οικονομία. Έτσι, κατά τη διάρκεια της 74ης ΔΕΘ το 2009 ο Κώστας Καραμανλής θα αναφέρει πως η «θωρακισμένη ελληνική οικονομία δεν θα υποστεί τις συνέπειες της διεθνούς κρίσης».
Από την πλευρά του, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Παπανδρέου θα σημειώσει το χαρακτηριστικό: «Λεφτά υπάρχουν, το θέμα είναι πού πάνε;».
Αφήνοντας ασχολίαστο σε αυτό το άρθρο το ποιες ήταν οι φετινές εξαγγελίες της κυβέρνηση αλλά και ποιο είναι το ποσοστό του πληθυσμού της χώρας που τελικά αφορούν, θα σταματήσουμε το ταξίδι στον χρόνο στην 79η ΔΕΘ, όπου η τότε αντιπολίτευση ήταν εκείνη η οποία έδωσε το στίγμα της κερδίζοντας τα φώτα της δημοσιότητας, λίγους μήνες πριν τις εκλογές και την επερχόμενη νίκη της. Τότε ήταν που ο Αλέξης Τσίπρας στα πλαίσια της συνέντευξης τύπου που έδωσε τις ημέρες της ΔΕΘ, παρουσίαζε το «Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης», με το οποίο το κόμμα του «θα αντικαταστήσει το Μνημόνιο από τις πρώτες κιόλας μέρες της νέας διακυβέρνησης», λέγοντας ότι είναι «συγκεκριμένο, ρεαλιστικό και κοστολογημένο». Έκτοτε το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», το οποίο περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, παρεμβάσεις για τα ευάλωτα κοινωνικά στρώματα (13ος μισθός), μέτρα για την επανεκκίνηση της οικονομίας (κατάργηση ΕΝΦΙΑ), άμεση επαναφορά της εργατικής νομοθεσίας (επαναφορά του κατώτατου μισθού, πρόγραμμα 300.000 νέων θέσεων εργασίας) και παρεμβάσεις για τη θεσμική και δημοκρατική ανασυγκρότηση του κράτους, θα αποτελέσει τη σημαία της επερχόμενης εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ θα αφήσουμε επίσης ασχολίαστο το τί τελικά εφαρμόστηκε από το πρόγραμμα αυτό αλλά και το τι θα μπορούσε να εφαρμοστεί μέσα στο ασφυκτικό δημοσιονομικό πλαίσιο που επέβαλλαν στη χώρα η ΕΕ, το ΔΝΤ αλλά και εγχώριες αστικές δυνάμεις.
Μία ανάσα πριν τα 100 χρόνια: Η επόμενη ημέρα της ΔΕΘ
Στην τελευταία στροφή πριν τα 100 χρόνια από την έναρξη της λειτουργίας της, το μέλλον της ΔΕΘ, της μεγαλύτερης Έκθεσης της χώρας που έχει με τόσο ιδιαίτερο τρόπο σημαδέψει την πόλη της Θεσσαλονίκης, είναι άγνωστο.
Τα ενδεχόμενα είναι πολλά και οι αποφάσεις αλλάζουν διαρκώς καθώς η βαρύτητά της είναι τέτοια που έχει καταφέρει να διαρρήξει τη συνοχή της κυβέρνησης, του περιφερειακού και του δημοτικού συμβουλίου αλλά και των δημοτικών και περιφερειακών δυνάμεων που έχουν την πλειοψηφία.
Το αρχικό σχέδιο ανάπλασης της κυβέρνησης για τους χώρους και τις εκτάσεις της ΔΕΘ (ανήκουν στο περιβόητο Υπερταμείο) που περιείχε ξενοδοχεία, εμπορικά κέντρα και ιδιωτικά κεφάλαια συνάντησε απέναντί του σφοδρές αντιδράσεις από πρωτοβουλίες, συλλογικότητες, δημοτικές παρατάξεις και κατοίκους της πόλης οι οποίες έχουν καταφέρει να συλλέξουν τους τελευταίους μήνες περισσότερες από 20.000 υπογραφές, έχοντας φτάσει κοντά στον στόχο των 23.000 που απαιτούνται έτσι ώστε να πραγματοποιηθεί τοπικό δημοψήφισμα.
Αυτό που ζητούν είναι απλό. Στην έκταση της ΔΕΘ να δημιουργηθεί ένα μητροπολιτικό πάρκο που η Θεσσαλονίκη και οι κάτοικοί της έχουν ανάγκη, να αποκατασταθούν τα ιστορικά της κτίρια εντός του πάρκου έτσι ώστε να γίνονται ήπιες εκθέσεις και η ΔΕΘ να μεταφερθεί εκτός του κέντρου της πόλης, με δημόσιες δαπάνες, κάτι που θα εξασφαλίζει και τον δημόσιο χαρακτήρα του έργου αλλά και της μετέπειτα χρήσης του.
Μαζί τους έχουν συνταχθεί «πράσινοι» και «γαλάζιοι» δήμαρχοι αλλά και σύσσωμα δημοτικά συμβούλια άλλων δήμων της περιοχής, στελέχη της διοίκησης της περιφέρειας, ακόμα και μέλη της κυβέρνησης διεκδικώντας τη μεταφορά της έκθεσης εκτός του πολεοδομικού ιστού και κοντά στους Δήμους τους έτσι ώστε να αποκομίσουν και τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη για τις τοπικές επιχειρήσεις.
Οι αντιδράσεις αυτές ανάγκασαν τόσο τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, όσο και τον ίδιο τον πρωθυπουργό να αντιπροτείνουν νέα πλάνα υπό την ταυτόχρονη πίεση στο εσωτερικό των πολιτικών τους σχηματισμών αλλά και μίας ολοένα και πιο έντονης κινητοποίησης των κατοίκων της πόλης.
Το πλάνο που υπήρχε μέχρι τον Ιούνιο αποσύρθηκε, το ξενοδοχείο και το εμπορικό κέντρο έφυγαν, δεν θα υπάρξει συμμετοχή ιδιωτικών κεφαλαίων και η πρώτη ενημέρωση εκ μέρους κυβέρνησης και Δήμου είναι το ότι θα χτιστεί ένα θηριώδες κτίριο 30.000 και πλέον τ.μ. και πάλι στον ίδιο χώρο.
Κάτοικοι και φορείς της πόλης έχουν πάρει ήδη την πρώτη «νίκη» αναγκάζοντας τοπικές και κεντρικές αρχές να κάνουν αρκετά βήματα πίσω, αλλά επιμένουν μέχρι να κερδίσουν τη δημιουργία ενός σύγχρονου μητροπολιτικού πάρκου στο κέντρο της «τσιμεντένιας Βαβυλώνας» με ένα από τα πιο χαμηλά ποσοστά πρασίνου ανά κάτοικο στην Ευρώπη.
Το ιστορικό στίγμα της ΔΕΘ άλλωστε δεν πρόκειται να αλλάξει με μία μετεγκατάσταση που θα γίνει προς όφελος της ποιότητας ζωής των κατοίκων της Θεσσαλονίκης.
Από το Πεδίον του Άρεως τα πρώτα 14 χρόνια της ύπαρξής της μέχρι τον χώρο που βρίσκεται σήμερα κι από εκεί σε μία έκταση εκτός του κέντρου της πόλης, η σημασία αυτού του θεσμού είναι θα είναι η ίδια για τους ενδιαφερόμενους, και θα είναι ακόμα μεγαλύτερη αν μπορέσει να συνδυαστεί με την -προς το καλύτερο- ποιοτική μεταβολή των όρων ζωής και της καθημερινότητας των ανθρώπων που ζουν στη Θεσσαλονίκη.
Ας βάλουμε έναν αστερίσκο για το ποιες θα είναι οι τελικές αποφάσεις. Στην αρένα που εισέρχονται με αξιώσεις η κερδοφορία του κεφαλαίου, οι κυβερνητικές πολιτικές αλλά και ο λαϊκός παράγοντας, κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα.
