Το Τορίνο πάντοτε ήταν μία «άβολη» και μισητή πόλη για τους συντηρητικούς και τους νεοφασίστες της Ιταλίας. Τους θυμίζει την ηρωική της Αντίσταση στους ναζιφασίστες, το θρυλικό για τους εργατικούς αγώνες τριήμερο του Ιουλίου του 1962, που συνόδευσε μία από τις μαζικότερες απεργίες και πάνδημες κινητοποιήσεις ολάκερης της πόλης στην ιστορία της χώρας, τις μαθητικές και σπουδαστικές καταλήψεις και διαδηλώσεις του 1968 και δώθε, τους αδιάκοπους κοινωνικούς αγώνες και τις καταλήψεις. Όπως αυτής της Askatasuna, του ομώνυμου κοινωνικού κέντρου με τη μεγάλη προσφορά στην τοπική κοινότητα και τους διάφορους αγώνες της, που πάντοτε ενοχλούσε με τις παρεμβάσεις της, τα διάφορα «καθεστωτικά» και επιχειρηματικά σχέδια (τοπικά και εθνικά) για τη μεταμόρφωση της πόλης και του κράτους σε μία απάνθρωπη μηχανή κέρδους. Και τούτην την κατάληψη και το κοινωνικό κέντρο ήλθε η ώρα -μετά το Μιλάνο και το Leoncavallo- να την εκκενώσουν, όπως κι έγινε το πρωί της Πέμπτης 18 Δεκεμβρίου.
Οι εκκενώσεις των καταλήψεων και το κλείσιμο των κοινωνικών κέντρων πλέον αποτελούν κατά κοινή ομολογία το νέο «εργαστήριο της καταστολής» για τη νεοφασιστική κυβέρνηση της Τζόρτζιας Μελόνι. Τα κοινωνικά κέντρα είναι το τελευταίο προπύργιο της «πυρηνικής αντίστασης» στα επιχειρηματικά σχέδια και την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών, ακόμη και από την τοπική αυτοδιοίκηση, την υποβάθμιση της κουλτούρας, την καταστροφή του περιβάλλοντος και κυρίως την κυβερνητική προπαγάνδα.
Η κοινωνική προσφορά της Askatasuna σε διωγμό
Η έξωση του κοινωνικού κέντρου του Τορίνο και οι συλλήψεις έξι ακτιβιστών, που βρέθηκαν να κοιμούνται στο κτίριο του Corso Regina Margherita ήταν διακαής πόθος εδώ και χρόνια της νεοφασιστικής κυβέρνησης της Μελόνι. Ιδίως επειδή τα τελευταία χρόνια ενσαρκώνει την επιθυμία της να ποινικοποιήσει κάθε πηγή διαμαρτυρίας και τα κέντρα κοινωνικής αυτοοργάνωσης και πολιτιστικής αναβάθμισης σε κάθε γειτονιά, που συνήθως εναντιώνονται στα όποια σχέδια (συχνά με την παρακίνηση της Μαφίας και του καρτέλ των κατασκευών) «εξευγενισμού» των πόλεων και κερδοσκοπίας στα ακίνητα και τις κατασκευές.
Οι εναλλακτικές και συμπληρωματικές υπηρεσίες που προσφέρει το κοινωνικό κέντρο της Askatasuna, από το γυμναστήριο της κοινότητας μέχρι τη συνεργασία με σχολεία, τις συζητήσεις και συναυλίες και οι κοινωνικές κουζίνες, που τροφοδοτούν και ενισχύουν τη συνεργασία και την αλληλεγγύη και καταπολεμούν την παραίτηση στα σχέδια των διαφόρων συμφερόντων, είναι επικίνδυνα για τους κυρίαρχους μηχανισμούς και το κεφάλαιο.
Η Askatasuna είχε πρωταγωνιστήσει και στον αγώνα των κατοίκων του Τορίνου ενάντια στην κατασκευή της (αχρείαστης ουσιαστικά) νέας γραμμής σιδηροδρόμου Τορίνου-Λιόν στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας No Tav, ενώ εξακολουθούσε να είναι πρωτοπόρα και στον αγώνα υπέρ των δικαίων της Παλαιστίνης. Στην περίοδο της πανδημίας είχε υποκαταστήσει τις ανύπαρκτες δημοτικές και κρατικές υπηρεσίες, μοιράζοντας μάσκες και οργανώνοντας κοινωνικές κουζίνες για όσους είχαν μείνει άνεργοι λόγω του λόκνταουν.
Είναι αξιοσημείωτη η συμπαράσταση που όλη η γειτονιά, ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων, εκφράζει σχεδόν σε όλες τις αναφορές των μέσων ενημέρωσης. Αποδεικνύοντας το σημαντικό κοινωνικό έργο που προσέφερε η Askatasuna και το οποίο αναγνωρίζεται από όλους ανεξαιρέτως, καταρρίπτοντας τα επιχειρήματα για έκνομες συμπεριφορές και βία (επιθέσεις σε Srampa, Leonardo, Ogr, που προηγήθηκαν τους τελευταίους μήνες) που επικαλέστηκαν οι κρατικές κατασταλτικές αρχές για να επέμβουν, συνδέοντας αυθαίρετα την κοινωνική αγανάκτηση με τις δομές της κοινωνικής αλληλεγγύης, στιγματίζοντας τες αδικαιολόγητα ως «φωλιές βίας και καταφύγια τρομοκρατών».
Η κλιμάκωση και τα προσχήματα της κυβέρνησης Μελόνι
Το γεγονός ότι για την εκκένωση, την οποία ανακοίνωσαν προσωπικά με θριαμβολογίες τους ο υπουργός Εσωτερικών Ματέο Πιατεντόζι και ο «αριστερός» δήμαρχος Στέφανο Λο Ρούσο, ανάμεσα στις αιτίες προβλήθηκε ιδιαίτερα από την πλευρά της κυβέρνησης η επίθεση που οργανώθηκε από νεαρούς Τορινέζους στη σύνταξη της εφημερίδας La Stampa, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη μονομερή κάλυψη των γεγονότων στη Γάζα -κι εξ ου και το δηλητήριο που χαιρέκακα χύνει απ’ τις σελίδες της η ίδια εφημερίδα- όργανο των εργοδοτών της πόλης -φανερώνει πως η επέμβαση στην Askatasuna λειτουργεί ως προειδοποίηση για παρόμοιες πρωτοβουλίες. Σε μια στιγμή όπου τόσο από τη ρατσιστική Λέγκα, όσο κι από τη δεξιά πτέρυγα του σοσιαλφιλελεύθερου Pd προωθείται ο κατασταλτικό «Νόμος κατά του Αντισημιτισμού», που εξισώνει τη διαμαρτυρία κατά των ωμοτήτων στη Γάζα και του ακροδεξιού Σιωνισμού με την Άρνηση του Ολοκαυτώματος κλπ .
O τρόπος που εκτελέσθηκε η επιχείρηση, χωρίς να υπάρχει δικαστική διαταγή κι ενώ ακόμη εκκρεμεί -για χρόνια- η διαδικασία νομιμοποίησης της Askatasuna ως κοινωνικού κέντρου κι ως Α.Ε., θυμίζει τις μέρες του 1920 και τις επιθέσεις των φασιστών του Μουσολίνι στο Τορίνο, πότε στην έδρα της σοσιαλιστικής εφημερίδας Avanti!, πότε σε κατοικίες Αριστερών, τόσο κατά τη διάρκεια της «Κόκκινης Διετίας», όσο και μετά την κατάληψη της εξουσίας. Η διακήρυξη του Πιετεντόζι πως «δεν υπάρχει χώρος για βία» ή τα θριαμβικά σχόλια του γνωστού «αντι-κομμουνιστή» ΥΠΕΞ Αντόνιο Ταγιάνι, αμέσως μετά, ηχούν σαν επανάληψη των ιαχών που οι μελανοχίτωνες κραύγαζαν στις καταδρομικές τους εκείνες επιχειρήσεις.
Η υποχώρηση του Δήμου του Τορίνου στις νεοφασιστικές πιέσεις
Προξενεί μεγάλη απορία που ο Δήμος (υποτίθεται κι υπό «αριστερή» διακυβέρνηση) υπαναχώρησε από το σχέδιο για νομιμοποίηση της Askatasuna και μάλιστα κατά παράβαση της συμφωνίας και της νομιμότητας των διαδικασιών. Ένα σχέδιο για να χαρακτηρισθεί το κτήριο και η λειτουργία του κέντρου ως κοινό αγαθό, ως μία λεπτομερώς καθορισμένη στις υπηρεσίες που θα πρόσφερε εναλλακτική λύση και μια θαρραλέα στους καιρούς μας πρόταση ανεξάρτητης λειτουργίας και παροχής κοινωνικού έργου, με βάση την αλληλεγγύη και τα δημοκρατικά δικαιώματα.
Ως αιτία προβλήθηκε ότι οι έξι ακτιβιστές, που πιάστηκαν κυριολεκτικά «στον ύπνο», δεν είχαν δικαίωμα να κοιμούνται μέσα στο κτίριο, γιατί η συμφωνία δεν το προέβλεπε. Όπως κι ούτε να χρησιμοποιούνται εκείνοι οι όροφοι, όπου βρέθηκαν -γιατί το κτίριο έπρεπε να παραμείνει άδειο στους επάνω ορόφους. Πλέον, ο «αριστερός» Δήμος έχει κόψει το ηλεκτρικό ρεύμα και το νερό και έχουν ανεγερθεί τοιχία για να κλείσουν οι πόρτες. Ήδη οι δυνάμεις καταστολής έχουν κατεβάσει και τη φωτογραφία σύμβολο της κατάληψης, του Γραφείο Ντάντε Ντι Νάνι. Με την ενέργεια του ο Δήμος αποδεικνύει ότι δεν ενδιαφέρεται και διακόπτει τον διάλογο με την κοινωνία και συντάσσεται με τα μεγάλα συμφέροντα και την κυβέρνηση, αδιαφορώντας για τις ανάγκες και τα συμφέροντα των πολιτών.
Η σχεδόν αυτόματη αντίδραση του κόσμου, όχι μόνο από τη γειτονιά, αλλά και χιλιάδων ανθρώπων που έσπευσαν από όλο το Τορίνο για να διαδηλώσουν έξω από το κτίριο, αλλά και η διαδήλωση που έχει οργανωθεί για το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου, αποδεικνύει πως η τοπική κοινωνία είναι αποφασισμένη να μην αφήσει χωρίς απάντηση τη νέα προσπάθεια να ποινικοποιηθεί η εναλλακτική δράση της κοινωνίας των πολιτών και να επεκταθεί το μοντέλο καταστολής όχι μόνον ενάντια στην ίδια την πόλη, αλλά κυρίως και στην υπόλοιπη χώρα και τις αυτόνομες δομές. Και η συγκέντρωση του περασμένου Σαββάτου ήταν εντυπωσιακή σε όγκο. Πάνω από 10.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν και αψήφησαν τις βολές από τις αντλίες και τα δακρυγόνα και για αρκετές ώρες δεν σταμάτησαν να φωνάζουν πως η κυβέρνηση αυτή δεν θα τους κάμψει. «Αυτή η στρατιωτική κυβέρνηση μας φοβάται», φώναζαν οι διαδηλωτές, ενώ ο Ταγιάνι επιμένει πως το κράτος δε θα καμφθεί από τους ταραξίες.
Το κυβερνητικό σχέδιο για τη γενικευμένη καταστολή
Η επίκληση της ασφάλειας γι’ άλλη μία φορά προβάλλεται ως πρόφαση για την καταστολή. Τα «ευρήματα» (ένα καπνογόνο και «ύποπτος» ρουχισμός) που επικαλούνται οι δυνάμεις καταστολής ότι δικαιολογούν την επέμβαση και την έξωση, είναι τόσο προσχηματικά, που δεν μπορούν να κρύψουν την κυβερνητική αντίληψη για την καταστολή κάθε πολιτικής απόκλισης. Το δόγμα της δημόσιας τάξης, που όμως αφήνει απ’ έξω τη μαφιόζικη δράση θεωρείται απλή αντανάκλαση μιας αρχής εξουσίας, αποδεικνύεται ο ακρογωνιαίος λίθος ενός αυταρχικού κράτους στα προχωρημένα στάδια της οικοδόμησης: στο όνομά της δημόσιας ασφάλειας, μια ολάκερη γειτονιά έχει στρατιωτικοποιηθεί, σχολεία έχουν κλείσει, η ελευθερία κυκλοφορίας απαγορεύεται και τα δικαιώματα των πολιτών καταπατούνται. Είναι εμβληματικό το πώς το δικαίωμα στην εκπαίδευση, ακρογωνιαίος λίθος της ανθρώπινης χειραφέτησης, έχει θυσιαστεί, χωρίς δισταγμό, στην επίδειξη του κράτους ως αστυνομική δύναμη, μάλιστα ενάντια σε μια δομή που δεν απειλεί τη λειτουργία των σχολείων ή ακόμη ακόμη και της εμπορικής δραστηριότητας.
Η αστυνομοκρατία στους δρόμους γύρω από την Askatasuna αναπαράγει έντονα τη στρατιωτικοποίηση της δημοκρατίας, την οποία επιδιώκουν οι δεξιές κυβερνήσεις στο πνεύμα του πολεμικού κι αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού που προωθείται στην Ευρώπη. Ενός πνεύματος γενικευμένης καταστολής που συγχωνεύεται με το πολεμοχαρές κλίμα του επανεξοπλισμού και της νομιμοποίησης του πολέμου, της επαναφοράς της στρατιωτικής θητείας ως ακόμη ενός κοινωνικού πειθαρχικού μέτρου, της δαιμονοποίησης του ξένου, του μετανάστη, του Ισλάμ, του …Ρώσου. Το κράτος εξαίρεσης και συναγερμού, που όπως ορθά παρατηρεί ο Τζόρτζιο Ανγκαμπέν έχει γίνει πλέον κανόνας στην Ε.Ε., ερμηνεύει και επιβάλλει τα όρια του νόμου, του ελέγχου και της νομιμότητας με απόλυτο βολονταρισμό και αυταρχικότητα, μη επιτρέποντας διαφωνίες και διάλογο.
Την ίδια στιγμή που ναζιστικές καταλήψεις όπως η κραυγαλέα της Casa Pound σε δημοτικό ( sic!) κτίριο στη Ρώμη, όταν σιωνιστικές οργανώσεις πραγματοποιούν επιθέσεις ενάντια σε φιλειρηνικό της διαδηλωτές για τη Γάζα, όταν επιβάλλονται ακραιφνώς ρατσιστικού τύπου νόμοι (γιατί απαγορεύεται να μιλάς για Παλαιστίνιους ή να αναφέρεσαι σε Ρώσους), η έξωση στην Askatasuna, αποδίδοντάς της επεισόδια που δεν έχουν καμία σχέση με τις υπηρεσίες που παρέχει στη γειτονιά και το κοινωνικό σύνολο, βάζει ξανά στο προσκήνιο το θέμα της φίμωσης κάθε αυτόνομης πρωτοβουλίας, της οποιασδήποτε διαφωνίας με την κρατούσα άποψη, σε όποιον τολμά να αντιδράσει σε μία κυβέρνηση που όλο και περισσότερο γίνεται αυταρχική και θέλει να υπερασπισθεί τον δημόσιο χώρο, τα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια των απλών ανθρώπων.
