Ο Βασίλης Μακρίδης είναι δημοσιογράφος και μεταφραστής ρωσικής γλώσσας, απόφοιτος του Κρατικού Πανεπιστημίου του Ροστόβ-να-Ντονού (νυν Νότιο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο) της Ρωσίας. Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1967 και εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα. Στον ελεύθερο χρόνο του γράφει για ό,τι του κάνει «κλικ» στον κόσμο μας, με έμφαση στα διεθνή πολιτικά και τα - αγαπημένα του από την παιδική ηλικία - αθλητικά θέματα.
Μόσχα, Μαριούπολη, Μελιτόπολη, Μπερντιάνσκ, Τοκμάκ, Ενεργκοντάρ-ΑΗΣ Ζαπορόζιε.
Ο θάνατος του Ναβάλνι οδηγεί αβίαστα κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο στο να θέσει το ερώτημα «Cui bono?», δηλαδή ποιος ωφελείται από αυτήν την κατάσταση.
Οι καταγγελίες του υποστράτηγου Ίγκορ Κιρίλοφ, επικεφαλής των ρωσικών μονάδων Πυρηνικής, Βιολογικής και Χημικής Άμυνας.
Όχι σε βάρος των υπολοίπων εθνών, αλλά δίπλα τους και με σεβασμό σε όλες τις ιστορικές, πολιτιστικές και γλωσσικές ταυτότητες του πολυεθνικού λαού της περιοχής.
Ο πόλεμος στην περιοχή αυτή κρατά «γεμάτα», πλέον, εννέα χρόνια.
Έχουν βαλθεί να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι «τα ουκρανικά αδέλφια νικάνε» και έχει μείνει τόσο δα μέχρι να πετάξουν τον «αιμοσταγή δικτάτορα» Πούτιν.
Το Κίεβο πραγματοποιεί κινήσεις στον διεθνή χώρο που, για να το πούμε κομψά, είναι περίεργες και με στοχεύσεις που προκαλούν το λιγότερο απορίες.
Ένα ανελέητο κυνηγητό πολιτικών αντιπάλων, τουλάχιστον αυτών που του ασκούν κριτική από θέσεις δημιουργικές, φιλειρηνικές και με βάση την κοινή λογική.
Η ιστορία πηγαίνει περίπου 75 με 80 χρόνια πίσω, όταν ο Καναδάς άνοιξε τις πύλες του για την υποδοχή μεταναστών από τη σοβιετική, τότε, Ουκρανία.
