Εδώ και κάτι δεκαετίες κάνει ταξίδια με λέξεις γύρω από τη μουσική, με αφορμή ή χωρίς, από την απόλυτη σιωπή ως τον απόλυτο θόρυβο. Έχει γράψει κυρίως στον παλιό, καλό “Ήχο”, στο “Αθηνόραμα” και στο δικό του “Jazz & Τζαζ” αλλά και σε άλλα έντυπα ή διαδικτυακούς τόπους. Θεωρείται ειδικός στην τζαζ αλλά αυτό είναι μια χοντρή παρεξήγηση. Παραμένει πιστός στις διδαχές του πνευματικού του πατέρα, του Ennio Morricone.
Στην εποχή του ψυχρού πολέμου η τζαζ ερχόταν να τονίσει τον εφιάλτη και να υπογραμμίσει την αξία της δημιουργικής ζωής.
Πριν από έξι χρόνια, στις 7 Φεβρουαρίου του 2017, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης μας άφησε για να ταξιδέψει πιο πέρα.
Δύο συναυλίες του Stavros Lantsias Quartet με μουσικές Morricone και ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο στα ελληνικά είναι η αφορμή για μιαν ακόμα αναφορά στον μεγάλο συνθέτη.
Ο θάνατος είναι πάντα άδικος και η στιγμή είναι πάντα απρόβλεπτη.
Δημιούργησε – και πιθανόν άφησε πίσω του – έναν μύθο που δένει με τη σύγχρονη τάση της spiritual jazz. Ίσως να μην είναι έτσι, όμως.
Μέσα σε όλες τις καταστροφές που επέφερε η πυρκαϊά στην Πεντέλη, είναι και το ότι έκαψε και το στούντιο / σπίτι του συνθέτη Βαγγέλη Κατσούλη.
Δύο χρόνια σήμερα από τον θάνατο του σπουδαίου Ennio Morricone και είναι μάλλον η καταλληλότερη ευκαιρία να γράψουμε για την ταινία/ντοκιμαντέρ «Ennio» του Giuseppe Tornatore.
Το καινούριο βιβλίο του Γιώργου Ι. Αλλαμανή αναλύει το ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό και, κυρίως, πολιτισμικό κλίμα μιας εποχής που συνδέετει άρρηκτα με τον Μάνο Χατζιδάκι.
O Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο Vangelis που όλοι αγαπάμε, άνοιξε απλώς την πόρτα του μαγικού του στούντιο και ακολούθησε τη Μουσική του.
