O διωγμός κατά της ΟΟΕ είναι η έκφραση ενός ιδιότυπου εμφυλίου πολέμου μεταξύ δύο διαφορετικών «εθνικών ταυτοτήτων» εντός του σύγχρονου Ουκρανικού έθνους.
Οι Ρώσοι θα φτάσουν στο Ντνιπροπετρόφσκ και ο Σίρσκι ασχολείται με το Κουρσκ. Ίσως όμως διακυβεύεται κάτι σημαντικότερο;
Μπορούμε εν έτει 2024 να έχουμε θρησκευτικούς διωγμούς και πολίτες με δημοκρατική και φιλελεύθερη συνείδηση να ανέχονται διώξεις της θρησκευτικής ελευθερίας;
Εκτός από τις τεράστιες διαφορές των δύο πολέμων, υπάρχουν όντως και κάποιοι παραλληλισμοί.
Αυτό που σήμερα περιγράφεται ως αριστερά, κεντροαριστερά, προοδευτικός χώρος, επαναστατική αριστερά βρίσκεται στο χειρότερο σημείο του συνολικώς.
Με σύμμαχο την κλιματική αλλαγή και την αδιαφορία των κρατικών επιλογών, ο πόλεμος κάθε καλοκαίρι γίνεται δριμύτερος και πάντοτε εκείνος που κερδίζει είναι η φωτιά.
Δεν κλάψαμε και δεν κλαίμε μόνο τον Μίκη. Τον εαυτό μας κλαίμε, τη χώρα μας, τον πολιτισμό μας που χάνεται.
Ο πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Ρεθύμνου Κώστας Βαρδιάμπασης και ο πρόεδρος φαρμακοποιών Θεσ/νίκης Διονύσης Ευγενίδης εξηγούν πώς φτάσαμε σε αυτές τις αυξήσεις.
Τι θα γινόταν αν στη θέση της τότε ΕΣΣΔ του Στάλιν ήταν η σημερινή Ρωσία του Πούτιν;
