Η εμβέλεια και η παρεμβατικότητα του αμερικανικού κράτους, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης, είναι πρωτοφανής.
Κάποια γρήγορα συμπεράσματα από το λιγότερο προς το περισσότερο σημαντικό.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι έχει ανοίξει μια σφοδρή αντιπαράθεση ανάμεσα σε δύο παρατάξεις στο στρατόπεδο του τσαβισμού.
Κυρίαρχος στην ιστοριογραφία είναι ο νικητής των μεγάλων γεγονότων και τη συγγράφει όπως αυτός επιθυμεί ή πάντα υπάρχει μία βάση σε όσα διαβάζουμε;
Το σίγουρο είναι ότι μπαίνουμε στην πιο επικίνδυνη περίοδο σε όλη την ιστορία του ανθρώπου.
Ο πόλεμος δεν είναι πρόσκαιρο «ελάττωμα» του συστήματος αλλά ένα από τα δομικά του εργαλεία για την αναπαραγωγή ελέγχου και την αναβολή βαθιών κρίσεων.
Το χειρότερο σενάριο για τις ΗΠΑ είναι ότι αυτό θα μπορούσε να καταλήξει να είναι η δική τους, τραμπική «Ουκρανία», «Ιράκ», «Αφγανιστάν» ή «Βιετνάμ».
H κίνηση Τραμπ αποτελεί μια έμπρακτη επιβεβαίωση του «Δόγματος Μονρόε» σε νέα εκδοχή, ένα μήνυμα με πολλούς αποδέκτες, μια χειρονομία ρηχή με ασαφή αποτελέσματα.
Δύο βιβλία που αξίζει να διαβαστούν μαζί αφού εν τέλει μιλούν την ίδια γλώσσα, για την ίδια ιστορία.
