Ο «πόλεμος της οθόνης» έχει μόλις αρχίσει, με αφορμή τις Κάννες. Το αποτέλεσμά του θα καθορίσει το πνευματικό πρόσωπο της Ευρώπης για τις επόμενες δεκαετίες.
Στον συρφετό που βγάζει τον Κουστουρίτσα βλαχοβαλκάνιο βλέπω την ίδια δήλωση προσχώρησης σε μια κυρίαρχη ιδεολογία.
Έτσι πιστεύουν οι παγκόσμιοι οργανισμοί, φτάνει να γίνουν σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ό,τι πιο woke μπορεί να ακούσει κανείς για μια παγκόσμια ημέρα.
Κάθε μέρα κι ένα τραγούδι χωρίς επικαιρότητα…
Αν η woke ατζέντα αποτελεί τη μια όψη του σύγχρονου κίβδηλου αντισυστημισμού, η δήθεν αντισυστημική (ακρο)δεξιά αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου ακριβώς νομίσματος.
Η δυνατότητά του να μπαινοβγαίνει στον κόσμο της ελίτ μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτήν που βλέπουμε σε υπερήρωες των κόμικς.
Σε εποχές κρίσης, είναι αυτονόητο αλλά θα το ξαναπώ, δεν υπάρχει «κέντρο» αλλά μόνο άκρα.
Ελίτ οι οποίες είναι φαινομενικώς πανίσχυρες, αλλά και εντελώς έωλες. Όσο η φούσκα τους μεγαλώνει, τόσο πιο ευάλωτες καθίστανται.
Dignitas Infinita, το κείμενο που θίγει μια σειρά από απολύτως φλέγοντα έμφυλα ζητήματα. Συντηρητική στροφή ή ιδιότυπη σύνθεση;
