O Ιμπραήμ κοιτάει την οθόνη του κινητού του και κατ’ επέκταση εμένα στη βίντεο συνομιλία μας, με αγνή, ανόθευτη λύπη. Το απόγευμα που συζητάμε τη δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει, συμπληρώνεται ακριβώς ένας χρόνος παραμονής του στην Ελλάδα. Στις 22 Σεπτεμβρίου του 2023 η βάρκα στην οποία επέβαινε μαζί με άλλα 40 περίπου άτομα, έφτασε στη Χίο, από τα παράλια της Τουρκίας που είχε ξεκινήσει.
«Πλήρωσα τον διακινητή με έναν smart watch και τοiphone μου. Ήταν νύχτα και η πρώτη μου εμπειρία με τη θάλασσα. Έμεινα στη Χίο για έναν μήνα και 17 ημέρες» λέει περιγράφοντας τις πρώτες στιγμές στη χώρα μας.
Ο 19χρονος Ιμπραήμ γεννήθηκε στο χωριό Μακένι της Σιέρα Λεόνε. Έχει δύο ακόμη αδέλφια και μία αδελφή. Η ζωή του έχει ήδη προλάβει να χωρέσει πολλά, τα περισσότερα πολύ δύσκολα και σκληρά, αδιανόητα για τον μέσο δυτικό άνθρωπο.
Ο πατέρας του, γιατρός στο επάγγελμα, έχασε τη ζωή του το 2012 όταν κατά την άσκηση του ιστορικού του καθήκοντος μολύνθηκε από τον ιό Έμπολα.
Ο Ιμπραήμ βρισκόταν στην ηλικία των επτά ετών και παρά τις δύσκολες συνθήκες που δημιούργησε η απώλεια του πατέρα του, συνέχισε να πηγαίνει σχολείο, μαθαίνοντας με επάρκεια τέσσερις διαλέκτους του πληθυσμού της χώρας του (κρίο, λόκο, φουλάι, τέμνε) καθώς και αγγλικά (επίσημη γλώσσα της Σιέρα Λεόνε) αλλά και λίγα γαλλικά.
Μόλις έγινε 14 ετών ξεκίνησε να αναπτύσσει εθελοντικά σημαντική κοινωνική, αλλά και πολιτική δράση. Η γνώση των τεσσάρων διαλέκτων της περιοχής του, τον έφερε να συνεργάζεται εθελοντικά με οργανώσεις, ως διερμηνέας, συνοδεύοντας τα μέλη τους σε τοπικές κοινότητες για την καταγραφή των προβλημάτων και την παροχή βοήθειας στους τοπικούς πληθυσμούς.
Το 2020 ο 15χρονος τότε Ιμπραήμ συμμετείχε ενεργά στις συνεχείς, συχνά αιματηρές, διαμαρτυρίες κατά της αυθαιρεσίας και της αυταρχικότητας του καθεστώτος τη Σιέρα Λεόνε, το οποίο έχει βυθίσει τους πολίτες της χώρας στην εξαθλίωση.
Ως υποστηρικτής του αντιπολιτευόμενου κόμματος APC (All People Congress) απέκτησε σημαντική και αναγνωρίσιμη δράση. Συμμετείχε ενεργά στις διαμαρτυρίες και λόγω τις προαναφερθείσης γλωσσομάθειάς του ανέλαβε τη συγγραφή μεγάλου όγκου των αντικαθεστωτικών προκηρύξεων και την προώθησή τους στους τοπικούς πληθυσμούς.
Τo αποτέλεσμα ήταν να στοχοποιηθεί από το καθεστώς.
Στις αρχές του 2020 συνελήφθη κατά τη διάρκεια ειρηνικής διαμαρτυρίας και αφού κακοποιήθηκε βάναυσα από τις αστυνομικές δυνάμεις, φυλακίσθηκε υπό άθλιες συνθήκες. Κατά τη διάρκεια εξέγερσης των συγκρατουμένων του, δραπέτευσε από τη φυλακή.
Σε συνθήκες παρανομίας πλέον, συνέχισε την αντικαθεστωτική δράση του, παρά τις εντεινόμενες, όλο και πιο ασφυκτικές διώξεις του ιδίου και των συγγενών του. Εκδόθηκε σε βάρος του ένταλμα σύλληψης και η φωτογραφία του, ως επικηρυγμένου, δημοσιευόταν σε όλα τα μέσα επικοινωνίας. Ξεκίνησε να κρύβεται με τη βοήθεια συναγωνιστών και συγγενικών του προσώπων.
Αδυνατώντας να τον συλλάβουν, οι Αρχές έστρεψαν το μένος τους κατά των συγγενικών του προσώπων με εντεινόμενους ελέγχους στις κατοικίες τους, κακοποιήσεις, απειλές, προσωρινές συλλήψεις. Δεν δίστασαν να βασανίσουν μέχρι θανάτου τη θεία του και να πυρπολήσουν την κατοικία της, να συλλάβουν αναίτια τη μητέρα του, την οποία όπως πληροφορήθηκε στη συνέχεια, εκτέλεσαν. Ο Ιμπραήμ αγνοεί την τύχη των αδελφών του, με τα ο οποία έχει χάσει κάθε επικοινωνία.
Τελικά, στις 15/8/2022, διέφυγε αεροπορικώς στην Τουρκία με πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα που του προμήθευσε ξάδελφός του. Έζησε σε συνθήκες παρανομίας για έναν χρόνο, αρχικά στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια στη Σμύρνη. Στη συνέχεια, συνελήφθη από τις τουρκικές Αρχές και φυλακίσθηκε επί τέσσερις και πλέον μήνες.
Μετά την είσοδό του στην Ελλάδα και όταν έφυγε από τη Χίο, φιλοξενήθηκε σε κέντρο φιλοξενίας ανήλικων ασυνόδευτων προσφύγων (ΚΦΑΑΑ) του Κοινωνικού ΕΚΑΒ στον Πειραιά (Ρέντη). Όταν ενηλικιώθηκε, εγκαταστάθηκε σε ημιαυτόνομο διαμέρισμα.
«Τώρα δουλεύω σε ένα πεντάστερο ξενοδοχείο στη Γλυφάδα, καθαρίζω δωμάτια» μου λέει περήφανος για αυτό το βήμα. Βήμα που το νιώθει όμως πια πολύ μετέωρο μιας και σε λίγες μόλις ημέρες, μπορεί όχι απλώς να μην έχει αυτή τη δουλειά αλλά να κοπεί τελείως το νήμα της καθημερινότητάς του στην Αθήνα.
«Όσο καιρό διέμενε στο Κοινωνικό ΕΚΑΒ Πειραιά, υπήρξε υποδειγματικός» μας λέει με τη σειρά του εργαζόμενος στη δομή που φιλοξενούνταν ο Ιμπραήμ προσθέτοντας πως: «Υπέδειξε άριστο χαρακτήρα και πνευματική συγκρότηση, υπήρξε απολύτως συνεπής στους κανόνες λειτουργίας του Κέντρου Φιλοξενίας, ανέπτυξε στενούς και ειλικρινείς δεσμούς με τους υπολοίπους ωφελούμενους και το προσωπικό του κέντρου, υπήρξε δημιουργικός και υποστηρικτικός προς τους σύνοικούς του».
Μια ανεξήγητη απόρριψη
Στην αίτηση που έκανε για άσυλο, η ελληνική Πολιτεία απάντησε με απορριπτική απόφαση κι ας ανέδειξε με επάρκεια ο νεαρός άντρας από τη Σιέρα Λεόνε, τους λόγους που είναι αναγκαία η προστασία του και η παραμονή του στη χώρα μας. Μάλιστα, προς απόδειξη των ισχυρισμών του προσκόμισε, παρά τις προφανείς δυσκολίες συλλογής τους, σειρά αποδεικτικών εγγράφων (δημοσιεύματα, φωτογραφίες, αναρτήσεις επικηρύξεώς του, εκθέσεις έγκριτων παρατηρητών και διεθνών οργανισμών).
Όπως όμως εξηγεί, εισέπραξε μια ασυγχώρητη προχειρότητα στον έλεγχο των ισχυρισμών του. Για παράδειγμα, στο αιτιολογικό της απόφασης αναφέρεται αδυναμία να εντοπιστεί το χωριό της μητέρας του αιτούντος (Καbonka), όταν μία απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο αρκεί για τον εντοπισμό του. Επίσης, η επιτροπή των εξεταστών δεν έλαβε υπόψη, ούτε καν αναφέρθηκε, στα έγγραφα που παραδεκτά προσκομίσθηκαν και αποδεικνύουν τους ισχυρισμούς του.
Σε λίγες ημέρες, στις 14 Οκτωβρίου, ο Ιμπραήμ θα σταθεί ξανά μπροστά από τους εξεταστές για να ακούσει την απόφαση στην έφεση που έχει ασκήσει.
«Η ζωή μου θα είναι ασφαλής μόνο στην Ελλάδα. Έχασα τη μητέρα μου, σκότωσαν την θεία και τον ξάδερφό μου. Δεν έχω πουθενά να πάω, δεν θέλω να επιστέψω ποτέ ξανά στη χώρα μου» μας λέει ο Ιμπραήμ σε μια τελευταία προσπάθεια να εξηγήσει μέσα από εμάς αυτά που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα.
