Αν είσαι πολύ οριακά millennial, με το ένα μάτι να πεταρίζει προς τη Generation X, θα είσαι 42 ετών. 40άρηδες: Η γενιά της μεγάλης χλαπάτσας. Το απόλυτα καθρέφτισμα της κρίσης, οι Σίσυφοι, αυτοί που διέλυσαν τα μνημόνια. Τι λέξη και αυτή, πού τη θυμήθηκες! Τη μισή γλυκιά δεκαετία των 30 την πέρασες στην αγκαλιά των μνημονίων.
Τι ωραία που διέσχισες όμως, ρε millennial τις δεκαετίες. Με την ωραία σου την παιδική ηλικία στα ‘80’s, με τους τρισευτυχισμένους γονείς σου, τρισευτυχισμένος κι εσύ. Και τα ‘90’s τι ωραία, πλουσιοπάραχα, σε ετοίμαζαν όλοι για σπουδάρες, επαγγελματάρες, μισθάρες.
Και μπήκες με φόρα στο Millennial, τι τρελή Πρωτοχρονιά κι εκείνη! Και μετά τις σπουδές τι γρήγορα που ξεκίνησες να δουλεύεις. Πρόλαβες για πέντε χρόνια να ζήσεις το όνειρο με το οποίο διαπλάστηκε η γενιά σου. Η γενιά των φροντιστηρίων, των ιδιαιτέρων, των Erasmus, των πολλών διπλωμάτων -εσύ θα ήσουν αυτός που θα κεφαλαιοποιούσες όλη αυτή τη μόρφωση, σε μια εύρωστη, μοντέρνα πια, ευρωπαϊκή χώρα.
Έξι χρόνια μετά την έναρξη της επαγγελματικής σου ζωής, ανέβηκες κι εσύ στο τρενάκι του τρόμου. Σχεδόν αμέσως μόλις απέκτησες έναν μισθό της προκοπής άρχισες να τον βλέπεις να τσεκουρώνεται και να τσεκουρώνεται και να τσεκουρώνεται, επέστρεψες σχεδόν στα χρήματα με τα οποία ξεκίνησες. Η δεκαετία της ωραίας νιότης πήγε στα σκουπίδια.
Αλλά μέσα στο μεγάλο Κραχ έβλεπες και τη γενιά Χ πάνω από εσένα και τους boomers ακόμα πιο πάνω και τους λυπόταν η ψυχή σου καθώς τους έβλεπες να γκρεμοτσακίζονται και ειδικά τους 50άρηδες που θεωρήθηκαν γηραλέοι και όχι τόσο ανθεκτικοί στη γαλέρα που επιβλήθηκε στους εργασιακούς χώρους.
Εσύ τουλάχιστον δεν είχες συνηθίσει για μεγάλο διάστημα στην κανονική ζωή. Αυτοί ως ανελαστικοί, βγήκαν τελείως εκτός. Τους έβλεπες και σκεφτόσουν «Χριστέ μου κάνε να μην είμαι έτσι στα 50».
Τώρα οδεύεις ολοταχώς προς τα εκεί. Δεν είσαι όπως εκείνοι τότε, εντάξει, είσαι πολύ καλύτερα, αλλά γενικά είσαι χαμηλά, κακά τα ψέματα. Ο μπαμπάς σου ήταν Μίδας μπροστά σου.
Αν έχεις καριέρα είναι μόνο στο όνομα και στους τίτλους. Το μισθολογικό σου κοντέρ κινείται πιο αργά και από κουτσή χελώνα. Αν έχεις δικό σου σπίτι, που πολύ πιθανό να έχεις γιατί οι γονείς σου περνούσαν πολύ καλά τα χρόνια της ΠΑΣΟΚΑΡΑΣ νιώθεις σαν κατέχεις το Άγιο Δισκοπότηρο.
Αν οι γονείς σου, πάλι, δεν ήταν τόσο ΠΑΣΟΚΟευτυχισμένοι και ΠΑΣΟΚΟπορωμένοι και για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο μένεις στο νοίκι, το στεγαστικό σου πρόβλημα σε κάνει να νιώθεις πολύ χειρότερα και από τα μνημόνια. Μένεις σε σπίτι αλλά έχεις αυτή τη μόνιμη αίσθηση ότι μένεις σε παγκάκι στην πλατεία Βάθης.
Σε αυτό το ζήτημα ταυτίζεσαι με τους GENZs, έτσι νιώθουν κι αυτοί. Αλλά αυτοί ντιλάρουν καλύτερα με την αποτυχία που κληρονόμησαν, ίσως γιατί όταν την κληρονόμησαν η μπίλια είχε κάτσει. Τα απόνερα από το τσουνάμι τρώνε, όχι σαν και εσένα που επιβίωσες του Τιτανικού.
Τώρα παίρνεις μαθήματα από τους GENZs για να υιοθετείς το νέο coolness, αφού είναι σίγουρο, είσαι πολύ πιο ενοχικός από αυτούς. Αυτοί άλλωστε δεν κουβάλησαν οικογενειακό όραμα-ογκόλιθο, σαν το δικό σου. Αν δεν είσαι συνεπής στη δουλειά, φρικάρεις. Η προσπάθεια για ανέλιξη με την οποία σε μεγάλωσαν, δεν σου έχει φύγει. Ούτε ο ρομαντισμός στον τρόπο που προσεγγίζεις τον έρωτα και τις σχέσεις. Με τα dating apps κάπως σε πιάνει μια αμηχανία, σκέφτεσαι πως αν στο έλεγαν αυτό στα 20, θα σκεφτόσουν ότι κάποιος σου κάνει χοντρή πλάκα σαν να είσαι Στο Ραντεβού στα Τυφλά της Βάσιας Τριφύλλη ή παρατράγουδο της Πάνια. Βλέπεις όμως τους GENΖsκαι παίρνεις μαθήματα και ας σε μαλώνουν από μπροστά σου οι Χs και οι Boomers ότι αποανθρωποιείσαι. Άλλωστε, ούτε αυτοί μένουν ανεπηρέαστοι.
Και ναι, το ζηλεύεις το coolness των GENZs. Το λιγότερο άγχος τους, το ότι άμα λάχει τα βροντάνε και φεύγουν από τη δουλειά στην οποία δεν μπορούν να πάρουν ανάσα. Ότι γκοστάρουν με άνεση και χέστηκαν. Βασικά εντάξει αυτό δεν το ζηλεύεις, αλλά αφού οι GENZs λένε ότι είναι legit, θα είναι. Την άνεση τους να κινούνται σαν μελισσούλες από social media σε social media.
Σου αρέσει που δεν τους πειράζει να μην υπάρχει και πολλή προοπτική- στη δουλειά τους, στη σχέση τους, στην κοινότητα τους, στη χώρα τους. Εδώ είδαν τους γονείς τους να ζουν σκηνές ροκ, θα μου πεις. Κάπως έπεσαν σε αφασία.
Αποφασίζεις να πέσεις και εσύ σε αμνησία. Λες, όπως και οι GENZs: πάμε να ζήσουμε με ό,τι έχουμε, όσο καλύτερα μπορούμε.
Προσπαθείς να ξεχάσεις την προοπτική που στριμώχτηκε σε ένα γελοία πανάκριβο διαμέρισμα του 1980, σε γειτονιά που κάποτε θεωρούνταν μίζερη αλλά τώρα τα έφερε η ζωή να θεωρείται απόλυτα φασέικη. Προσπάθησες κι εσύ να ανέβεις σε διάφορα κουλ άρματα για να ξεχάσεις την καθήλωση και τη φτώχεια.
Και new age μαμά έγινες, και τα παιδιά σου μέχρι να βγάλουν δόντια θήλασες, και κουλουράκια χωρίς ζάχαρη, μόνο με μέλι, έψησες, και με σύστημα Μοντεσόρι προσπάθησες να μεγαλώσεις τα παιδιά σου, και στην αστική οικολογία εντρύφησες και μαρούλι στο μπαλκόνι φύτεψες. Και διακοπές καλοκαιρινές στα βουνά, με σκηνές, πήγες. Και ποδήλατο στην πόλη έκανες, κουβαλώντας στο πίσω καθισματάκι το μωρό σου. Και ηθική μόδα στήριξες και ρούχα από τα πανέρια πήρες -και συνεχίζεις να παίρνεις- γιατί «δεν θα μας καταπιέζει πια η μόδα με τα επώνυμα ρούχα όπως στα 90’sκαι 00’s» και ανακύκλωση έκανες, μόνο σε μαραθώνιο δεν έχεις τρέξει ακόμα.
Μέχρι και με τη σκέψη να ψηφίσεις ΠΑΣΟΚΑΡΑ φλέρταρες, επειδή έγινε ξανά της μόδας αλλά και επειδή η αριστερά που ψήφιζες σε συνέθλιψε. Αλλά κάπου εκεί, σαν κάποιος να σου έχει ρίξει ένα πολύ γερό χαστούκι, ξυπνάς. «Ε όχι και ΠΑΣΟΚΑΡΑ» λες στον εαυτό σου. Δεν έφτασες ακόμα σε τέτοιο επίπεδο Αλτσχάιμερ και λοβοτομής. Είπαμε, προσπαθείς πολύ, αλλά όχι και έτσι.
Ας βάλεις λίγο να χορέψεις την Ανισόπεδη Ντίσκο την οποία λατρεύουν όχι μόνο οι GenZs αλλά και τα πολύ πιτσιρίκια Gen Alpha. Millennial το έγραψε το κομμάτι! Έτσι, δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη.
