Φυσικοποίηση της αναπαραγωγής. Βιολογικοποίηση του φύλου. Βιολογισμός. Βιολογικός ντεντερμινισμός. ΤΕΡΦισμός. Στερεοτυπική αρρενωπότητα. Λευκή κυριαρχία. Κοινοτισμός. Διαθεματικότητα. ALOK (They/Them). Alt-right. Τραμπισμός.
Αυτές είναι μερικές από τις λέξεις που εμπεριέχουν τα λυσσαλέα ποστ ενάντια στη Σίσσυ Βωβού, την πιο παλιά ίσως οργανωμένη φεμινίστρια στη χώρα μας. Αιτία της συντονισμένης επίθεσης, το κείμενο που έγραψε πριν από λίγες μέρες στο blog Μωβ (από το όνομα της οργάνωσης) με τίτλο «Γένους θηλυκού, ή παπάκια@?», με αφορμή την ανακοίνωση της Νεολαίας Νέας Αριστεράς για την κατάργηση του φόρου στις σερβιέτες για την περίοδο.
Η Σίσσυ Βωβού, η οποία έχει σπάσει όλα τα κοντέρ πάνω από τέσσερις δεκαετίες στον μάχιμο φεμινιστικό αγώνα, εναντιώθηκε στη χρήση της φράσης «άτομα με μήτρα», αντί της λέξης «γυναίκες».
Στο σκεπτικό του κειμένου της, η Βωβού κάνει λόγο για «εξαφάνιση της έννοιας της γυναίκας από τη σκέψη, την κοινωνία, τα κινήματα» ενώ προσθέτει πως: «όσο για τα δύο φύλα, ναι, τα αναπαραγωγικά βιολογικά φύλα είναι δύο, αυτό καθορίζεται από τη φύση».
«Είναι ντροπή να μας αποκαλούν ‘άτομα με μήτρα’ εν ονόματι μιας απειροελάχιστης μειοψηφίας γυναικών που απέκτησαν ταυτότητα φύλου ανδρική αλλά η βιολογική τους φύση είναι γυναικεία. {…} Και αν θέλουμε να το ξεφτιλίσουμε ακόμα περισσότερο, γιατί ‘άνθρωπος με μήτρα’ και όχι ‘άνθρωπος με ωοθήκες’ , ‘άνθρωπος που παράγει ωάρια’. Γιατί όχι ‘άνθρωπος με περίοδο’;» έγραψε ανάμεσα στα άλλα η Βωβού.
Ας παραδεχτούμε πως το παραπάνω κείμενο έχει πολλά προβλήματα, ειδικά για τα τρανς άτομα. Ας παραδεχτούμε επίσης πως από το 1980 που η Βωβού υπερασπιζόταν μαζί με τις συναγωνίστριες της, γυναίκες που περνούσαν δίκες με την κατηγορία της μιχαλίδας, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι, ενώ βαριά καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες έγιναν ορατές και απαίτησαν να εκφραστούν κι αυτές μέσα από τα κινήματα.
Οφείλουμε να ακολουθήσουμε αυτές τις αλλαγές και να παρακολουθήσουμε στενά τα αιτήματα όλων. Και να μάθουμε και όλες τις άγνωστες λέξεις -μη διαδυακός-, cis γυναίκες, intersex, ό,τι απαιτείται. Να έχουμε κεραίες ορθάνοιχτες. Αλλά από την άλλη, οφείλουν και όλοι οι μεταγενέστεροι της Σίσσυς να αντιληφθούν τον μακρύ, μοναχικό, στιβαρό αγώνα της, σε χρόνια πέτρινα, σε χρόνια που όλα αυτά που συζητάμε σήμερα για woke κουλτούρα και «άτομα με μήτρα», φάνταζαν σενάρια επιστημονικής φαντασίας.
Κάτω από τα λυσσασμένα ποστ εναντίον της, στα οποία η Σίσσυ εμφανίζεται ως alt-right person και «η Ελληνίδα Rowling» ένας γνωστός Έλληνας ιστορικός απάντησε: «όταν εσείς τρώγατε φρουτόκρεμα, η Σίσσυ τα έβαζε με τις τίγρεις».
Δεν είναι ιερή αγελάδα φυσικά η Σίσσυ, αλλά οφείλουμε να έχουμε μνήμη, και αν δεν έχουμε γιατί όταν εκείνη δρούσε εμείς δεν ήμασταν καν στη μήτρα της μαμάς μας, να γκρεμοτσακιστούμε να μάθουμε. Οφείλουμε σεβασμό. Όχι έτσι, «τιμής ένεκεν». Σεβασμό για αυτά που έκανε και πολύ πιθανό να μην κάνουμε εμείς ποτέ, για τις πράξεις που έριξαν το λίπασμα και καλλιέργησαν τον σπόρο, για όλη τη μοναξιά του κόσμου που βίωσε, μαζί με μια χούφτα άτομα, έξω από εκατοντάδες δίκες.
Δίκες στις οποίες πολύ πιθανό να μην έχει πάει ποτέ, ούτε και να πάει, μια από τις νεόκοπες εκφράστριες του νέου φεμινιστικού (αν υπάρχει τέτοιο πράγμα)/ ΛΟΑΤΚΙ κινήματος οι οποίες μας «πυροβολούν» από το σαλόνι του σπιτιού τους με άγνωστες, ελιτίστικες, κούφιες, εφετζίδικες λέξεις. Κάθε γραμμή κάθε πύρινου ποστ και 5 άγνωστες λέξεις. Λεξιλόγιο για λοβοτομημένες αμοιβάδες.
Αν τις πουν μαζεμένες στους φίλους τους/τις τρανς που σεξεργάζονται, όχι ακριβώς από επιλογή αλλά επειδή η ζωή τους έσπρωξε εκεί, δεν θα καταλάβουν τίποτα απολύτως. Ούτε το κορίτσι στο Περιστέρι και στο Πέραμα, θα τις καταλάβει. Σε ποιον απευθύνονται λοιπόν; Στην ατζέντα τους, στον μικρό κύκλο τους, στην έπαρσή τους, αρχίζει να διαφαίνεται μια πιθανή απάντηση.
Αν η κάθε Σίσσυ πει κάτι λάθος, κάτι που επιδέχεται κριτικής, θα εισπράξει τον χαρακτηρισμό «Τραμπικιά». Η δική τους ρητορική τη δέχεται την κριτική; Δεν φάνηκε αυτό όλες αυτές τις προηγούμενες μέρες. Όποιος έχει αντίρρηση ή εκφράζει σκεπτικισμό είναι alt-right. Έχουμε ακούσει πιο αστείο χαρακτηρισμό για μια γυναίκα που την προσήγαγαν τα ΜΑΤ του Χρυσοχοΐδη για τη διαδήλωσή της εν μέσω κορονοϊού;
Κατά τα άλλα, σιγή ιχθύος από όλα αυτά τα πύρινα πληκτρολόγια, απέναντι στα πραγματικά χαστούκια της καθημερινής ζωής, για τις μητέρες εργαζόμενες στον ιδιωτικό τομέα για παράδειγμα, για το μισθολογικό χάσμα, τη βοήθεια στις γυναίκες μονογονείς. Όλα αυτά φαίνονται μωρέ πολύ λαϊκά, τριτοτέταρτα αιτήματα, πασέ. Απόλυτη αμηχανία απέναντι τους. Ίσως και απαξίωση. Μερικές σου φορές απαντούν «τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για το φύλο».
Να κάτι όμως στο οποίο θα συμφωνήσω με τη Σίσσυ: η σεξεργασία λανσάρεται λανθασμένα ως κάτι λαμπερό. Επιλογή αυτοδιάθεσης. Το ότι τα τρανς άτομα, ακόμα δεν έχουν πρόσβαση στους εργασιακούς χώρους δεν είναι μέρος του προβληματισμού. Η σεξεργασία εμφανίζεται μόνο με το γκλίτερ του onlyfans, του υπέροχου dragshow, τους υψηλόβαθμου escort.
Ναι φυσικά και να θεωρήσουμε τη σεξεργασία ως εργασία. Να προστατεύονται οι εργάζομενοι/ες/@. Να μην στιγματίζονται. Αλλά δεν θα έπρεπε να μας καίει πάνω από όλα το να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες πρόσβασης σε όλους τους επαγγελματικούς, κατά βάση ανδροκρατούμενους, χώρους;
Υπάρχει γενικώς μια πολύ επικίνδυνη γραμμή με την οποία φλερτάρει ο ΛΟΑΤΚΙ/ νεοφεμινιστικός κινηματικός λόγος όταν μιλά για την αυτοδιάθεση του σώματος των θηλυκοτήτων. Όταν μιλά για «κλωτσιές με 12ποντα» και για εμπορική χρήση του θηλυκού σώματος, αν αυτό επιθυμεί η θηλυκότητα. Γιατί 12ποντα ρε παιδιά; Κάναμε αμάν να αποτινάξουμε την τακούνα που σπάει πόδια και αστραγάλους ως το απόλυτο σύμβολο της (στερεοτυπικής) θηλυκότητας που επιθυμούν οι άντρες.
Σαν να λέμε σε όλα τα κορίτσια εφηβάκια ‘ναι αγάπη μου, go sell your body ή φτιάξε ένα insta account να πουλάς βυζιά και εικόνα’ χωρίς να σκέφτονται ότι αυτό διαιωνίζει την αντιμετώπιση του θηλυκού σώματος αποκλειστικά ως σκεύους ηδονής. Ενώ εμείς πρέπει να λέμε σε όλα αυτά τα παιδιά ‘go build and sell your mind’.
Τείνω να πιστεύω πως αφενός το πρόβλημα είναι φύσης generation gap και το τι αντιλαμβάνονται οι νεότερης γενιάς άνθρωποι ως αγώνα και μάχη και διεκδίκηση, πόσο εύκολα είναι τα πράγματα για αυτούς στο διαδίκτυο και πόσο δύσκολος και κακοτράχαλος τους φαίνεται ο δρόμος, και αφετέρου πως αυτός ο διασπασμένος κινηματισμός, είναι ένα καθρέφτισμα της συμπεριφοράς της Αριστεράς.
Όσο για τους πρωταγωνιστές του, ξαναβλέπουμε κι εδώ μια τάση που γιγαντώθηκε στα μνημόνια -αρθρογράφοι, συγγραφείς, δημοσιογράφοι, αποψάκηδες από όλους τους χώρους γενικώς, να γράφουν όσο πιο ερειστικά και αλά Σώτη Τριανταφύλλου μπορούν, για να σηκώνεται χώμα και να πέφτουν τα φώτα πάνω τους.
Σοσιαλμιντιακό dust. Δεδομένης της ούτως ή άλλως λειψής εκπροσώπησης στον δημόσιο λόγο όλων των πληττόμενων ομάδων, μήπως απλώς να αρχίσουμε να αγνοούμε αυτόν τον ακατάσχετο και ακαταλαβίστικο βερμπαλισμό;
