H κλαγγή των όπλων ηχεί ξανά στη Συρία, όμως αυτό δεν πρέπει να παραξενεύει κανέναν. Ορισμένως μάλιστα να είχε κάπως αργήσει τούτη η αδελφοκτόνος και συνάμα πολυεθνική σύρραξη, από την αρχή της οποίας έχουμε δει να ξεδιπλώνονται όλα τα είδη κι οι τακτικές του πολέμου. Από τον ανταρτοπόλεμο και τη σύρραξη δια μεσολαβητών, ίσαμε τον ολοκληρωτικό πόλεμο -εάν συναθροίσουμε στους εμπλεκόμενους και το Ισραήλ. Κυρίως όμως οι καινούργιες εξελίξεις αφορούν τη σύγκλιση των γενικότερων βλέψεων που έχουν οι υπόλοιπες εμπλεκόμενες δυνάμεις, τόσο για την ίδια τη Συρία, όσο για τον γεωστρατηγικό ανταγωνισμό μεταξύ τους.

Δεν είναι τυχαίο, που οι υποστηριζόμενες από την Τουρκία άμεσα κι έμμεσα από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και το ΝΑΤΟ, επέλεξαν να επιτεθούν στη δεδομένη χρονική στιγμή. Η, έστω κι εύθραυστη ανακωχή ανάμεσα στο Ισραήλ και την, αποδυναμωμένη πλέον, Χεζμπολάχ και η προοπτική για την αρνητική για τη Δύση εξέλιξη του Ουκρανικού, έπειτα από τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ, ξαφνικά ανέβασε το Συριακό σε σημαντική περιωπή στα στρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ, ενάντια στη Ρωσία. Παράλληλα, η εργαλειοποίηση των αμείωτων επιδιώξεων της Τουρκίας για τα συριακά εδάφη και την έξοδο του Άσαντ -απαίτηση που πάντα υπήρξε σημείο τριβής στις σχέσεις Άγκυρας και Ρωσίας-ταίριαξε απόλυτα με τους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ.

Και είναι ακριβώς πολύ σημαντικό για τους Αμερικανούς και το Ισραήλ να δημιουργήσουν ένα νέο μέτωπο για τη Ρωσία, αλλά και για τον σύμμαχό της Ιράν. Ιδίως τη στιγμή που οι εξελίξεις στην Ουκρανία έχουν αναγκάσει τη Μόσχα να αποσύρει προηγμένα οπλικά συστήματα και μαχητικά αεροσκάφη από τη βάση της Λαττάκειας, ενώ η Τεχεράνη και ο σιιτικός της βραχίονας της Χεζμπολάχ βρίσκονται σε σημείο καμπής στην περιοχή. Άλλωστε, η αποτυχία των Ρώσων να ανακόψουν την επέλαση των σχηματισμών της Hayat Tahrir As-Sham και των λοιπών τζιχαντιστικών ομάδων προς το Χαλέπι, οφείλεται ακριβώς στο ότι πλέον διαθέτουν συμβατικά βομβαρδιστικά στην περιοχή. Αλλά και στο γεγονός ότι οι τζιχαντιστές πλέον είναι εξοπλισμένοι με drones και μάλιστα έχουν, όπως αποδεικνύεται, εκπαιδευτεί από Ουκρανούς στον χειρισμό τους. Πολλές πηγές μάλιστα κάνουν λόγο και για παρουσία Ουκρανών στις γραμμές των πολεμιστών αυτών.

Συνεπώς, η αναδιανομή αυτή της επιρροής και των ισορροπιών στο συριακό έδαφος σχετίζεται πρωτίστως με την παρουσία της Ρωσίας σε συνδυασμό με την κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ. Άλλωστε, η επέμβαση των ρωσικών δυνάμεων και η παρουσία της -ενοχλητικής για το ΝΑΤΟ και τον ΣΤ΄στόλο των ΗΠΑ- ρωσικής βάσης στη Λαττάκεια, στάθηκε αποφασιστικός παράγοντας για να ηττηθούν οι δυνάμεις του Ισλαμικού Κράτους το 2015. Η αλλαγή του ρου των γεγονότων αυτή, εδραίωσε τη θέση της Ρωσίας στη Μεσόγειο και στη Μέση Ανατολή και ταυτόχρονα μείωσε το κύρος των ΗΠΑ ως αποτελεσματικού διαιτητή. Μολαταύτα, η κατάσταση στην Ουκρανία μείωσε τους διαθέσιμους πόρους και τη στρατιωτική δύναμη της Ρωσίας, που διαδραμάτιζε σταθεροποιητικό ρόλο στη Συρία.

Αυτή ακριβώς τη συγκυρία εκμεταλλεύονται η Ουάσιγκτον, το ΝΑΤΟ και το Ισραήλ. Ειδικά το τελευταίο, συνεχίζοντας τους βομβαρδισμούς και πριν την επέλαση των τζιχαντιστών για να πλήξει τη στρατιωτική ισχύ του Άσαντ. Με αποδυναμωμένη, παράλληλα και την αποτρεπτική δύναμη της Ρωσίας, με το Ιράν και τη Χεζμπολάχ σε μειονεκτική θέση έναντι και του Ισραήλ, οι ΗΠΑ επιδίδονται εκ νέου στο επικίνδυνο, μακροπρόθεσμα, παιχνίδι της υποστήριξης «των εχθρών του εχθρού μου». Επαναλαμβάνουν την υπόθαλψη  των συμφερόντων της Τουρκίας, με την ελπίδα να την ξαναζέψουν στο άρμα του ΝΑΤΟ,  τις αστείρευτες προσδοκίες των Κούρδων, που πάλι θα ξαναπροδώσουν στην πρώτη ευκαιρία και μόλις η Άγκυρα επανέλθει στην «κανονικότητα» και φυσικά την άφρονα στρατιωτική υποστήριξη στους τζιχαντιστές. Οι οποίοι με την πρώτη ευκαιρία θα αιματοκυλίσουν και θα βυθίσουν στον σκοταδισμό ολάκερες περιοχές, με τη Δύση να κραυγάζει ιερεμιάδες για το αιμοβόρο Γκόλεμ που η ίδια δημιούργησε.

Και πραγματικά, η Hayat Tahrir As-Sham, παρούσα υπό διαφορετικούς μανδύες από τις απαρχές του εμφυλίου πολέμου, όταν είδε πως η πλάστιγγα έγερνε εναντίον της, το 2019, αποσχίσθηκε από την Αλ Κάιντα και κατόρθωσε εν μία νυκτί από «τρομοκρατική ομάδα» επί Τραμπ, να αναβαπτισθεί έκτοτε ως «αποτελεσματική δύναμη εναντίον των πραγματικών τρομοκρατών»! Από αποδιοπομπαίος τράγος έγινε προστατευόμενη της Δύσης και προκεχωρημένο τμήμα της τουρκικής επέμβασης. Το γεγονός πως είναι ανταγωνιστική, στρατιωτικά να εννοούμαστε, στο Ισλαμικό κράτος, τους έδωσε το προνόμιο να λάβουν αφειδώς υποστήριξη κι από την Τουρκία και τη Δύση και η ισλαμιστική ομάδα του Ιντλίμπ να είναι πλέον μια εξαιρετικά οργανωμένη δύναμη -όπως απέδειξε η κατάληψη όλη της χώρας και η φυγή του Μπασάρ Αλ-Άσαντ.

Κατά κύριο λόγο, αυτό που προσδοκά να επιτύχει το ατλαντικό-σιωνιστικό μπλοκ είναι να προκαλέσει τριγμούς στη συνεννόηση της Μόσχας με την Τουρκία.
Πλέον ο Βλαντίμιρ Πούτιν πρέπει να διαχειρισθεί και τα συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή. Ο Ερντογάν θεωρεί τη Συρία και την εδαφική της ακεραιότητα, τόσο ως απειλή -λόγω της αυτόνομης περιοχής των Κούρδων του YPG- όσο και ως ευκαιρία για να εδραιώσει τον τουρκικό ρόλο στη Μέση Ανατολή. Το κενό που ενδεχομένως θα αφήσει η ελάττωση της ρωσικής παρουσίας κι η αποδυνάμωση του Ιράν αντιμετωπίζονται από την Άγκυρα η καλλίτερη αφορμή για να ελέγξει πλήρως το βόρειο και το κουρδικό τμήμα της Συρίας, με την ανοχή των ΗΠΑ, που θεωρούν πως η Τουρκία είναι πιο ήπιος αντίπαλος ως τοποτηρητής των εξελίξεων. Βεβαίως κι η Τουρκία θα πρέπει να κινηθεί με προσοχή στη συγκεκριμένη συγκυρία. Η επέμβασή της πρέπει να είναι ρεαλιστική και μετρημένη, καθώς η σχέση με τη Ρωσία εξακολουθεί να είναι σημαντική και «παραγωγική» και δεν χρειάζεται να έλθει σε αντιπαράθεση με τη Μόσχα. 

Εκείνος που είναι βέβαιο πως η κεφαλή του ζητείται επί πίνακι είναι ο Άσαντ. Η εύθραυστη κυριαρχία του στη χώρα οφειλόταν και στο προστατευτικό πέπλο της Ρωσίας, που έως σήμερα και απέκρουε τις απαιτήσεις της Άγκυρας για αντικατάστασή του, αλλά και απέτρεπε μία δράση εναντίον του. Τη εξαιρέσει μόνο των σκόπιμων ισραηλινών πληγμάτων, που άλλωστε είναι απρόβλεπτα και κυρίως προπαρασκευαστικά για τις τωρινές εξελίξεις. Εν τούτοις, η Μόσχα δεν είχε καταφέρει και τούτο φάνηκε, να οικοδομήσει μία στιβαρή στρατιωτικο-πολιτική κατάσταση για τον σύμμαχό της -και για την ίδια. Κάτι που φάνηκε με την πρώτη ευκαιρία που του ασκήθηκε μία  ακόμη να  εσωτερική και εξωτερική πίεση στον Άσαντ.

Τούτη η εξέλιξη κινδυνεύει να προκαλέσει τριγμούς στους μοχλούς της Μόσχας για να ασκεί πιέσεις κι αντιπερισπασμούς στα σχέδια των Αμερικανών για παγκόσμια κυριαρχία. Η Συρία κι ιδίως η βάση της Λαττάκειας αποτελεί ένα αγκάθι στη στρατιωτική επικυριαρχία των Αμερικανών στη Μεσόγειο, τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής και του Περσικού Κόλπου, απέναντι και στο Ιράν. Η απώλεια της Συρίας θα έθετε υπό αμφισβήτηση και την επιρροή της σε άλλες περιοχές, όπου  (πχ Αφρική, Γεωργία, Μεσόγειο, περιοχή Ινδο-Ειρηνικού).

Για τον λόγο τούτο, ακόμη και με περιορισμένες δυνάμεις και ισχύ πυρός, η Μόσχα και το Ιράν δεν προτίθενται να εγκαταλείψουν τελείως την υποστήριξή της στο καθεστώς Άσαντ. Η παρουσία ρωσικών και ιρανικών δυνάμεων στην επικράτεια, έστω και μειωμένη, καταδεικνύει την προσπάθεια να υποστηριχθεί στρατιωτικά η κυβέρνηση Άσαντ. Τις τελευταίες ημέρες, ρωσικά μαχητικά που σταθμεύουν στο Χμεϊμίμ, έχουν εντείνει τους βομβαρδισμούς στο Ιντλίμπ, υποδηλώνοντας πως  η Μόσχα δεν σκοπεύει να χάσει τον έλεγχο της περιοχής, ακόμη και με πιο περιορισμένους στρατιωτικούς πόρους. Αμφότεροι εξάλλου έχουν επενδύσει δισεκατομμύρια στον πόλεμο της Συρίας -η Τεχεράνη σημαντικά περισσότερα- και γι’ αυτούς η απώλεια της Δαμασκού θα αντιπροσώπευε μια στρατηγική αποτυχία φρικτού μεγέθους.