Καταλαβαίνεις ότι σε λογίζουν αλλιώς όταν αρχίζουν να σε ρωτάνε: «και πού είναι τα παιδιά σου τώρα που είσαι έξω;». Σαν να σου λένε: τα παιδιά έχουν μόνο εσένα/τα παιδιά δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς εσένα/οφείλεις να είσαι με τα παιδιά. Παράλληλα οφείλεις να είσαι και μιλφάρα.
Ξέρεις πως κάποιες φορές ρωτούν από πραγματικό ενδιαφέρον. Ξέρουν πόσο ριψοκίνδυνο εγχείρημα είναι να είσαι μονογονέας σε αυτή τη χώρα σήμερα. Και αν είσαι γυναίκα, κακά τα ψέματα, είναι σαν να είσαι κασκαντέρ. Μην είσαι όμως άδικη. Το τακτ και η ευγένεια στις κοινωνικές συναναστροφές, δεν είναι ακόμα δεδομένα. Στην Ελλάδα είμαστε. Πολλά στερεότυπα έχουν αποδειχθεί φτιαγμένα από μασίφ.
Όλες οι γυναίκες το ξέρουν, παντρεμένες, χωρισμένες : αν είσαι άντρας δεν σε ρωτάνε σε κάθε υποψήφια δουλειά «και ποιος κρατάει τα παιδιά σας όταν εργάζεστε;» Αν πεις ότι είσαι και χωρισμένη, το βλέπεις στα μάτια τους, σε κοιτάνε σαν να είσαι κουτσό άλογο, φύρα. Περπατάς με ένα ταβάνι πάνω από το κεφάλι σου. Ξεκινάς τον αγώνα να το αποτινάξεις. Να αποδείξεις. Με το ένα μάτι σταθερά καρφωμένο στα παιδιά και στις τεράστιες απαιτήσεις της μητρότητας όπως είναι «επενδυμένη» σήμερα με τεράστιες απαιτήσεις και προσδοκίες (άλλη μεγάλη κουβέντα αυτή).
Για να ελαφρύνεις λίγο το βάρος, προσπαθείς να βάλεις και άλλους στο παιχνίδι. Τον άλλο γονέα -αν έχεις την τύχη να συνεννοείσαι μαζί του στα βασικά. Τους γονείς σου- αν έχεις την τύχη να τα πηγαίνεις μαζί τους καλά. Τους φίλους σου -στην πορεία καταλαβαίνεις ότι αυτοί είναι οι πιο πολύτιμοι σύμμαχοι. Φέρνεις δασκάλους στο σπίτι για ιδιαίτερα. Ζητάς κατανόηση από τη δουλειά. Ζητάς, ζητάς, ζητάς. Το μπάτζετ ξεχειλώνει.
Ώρες ώρες νιώθεις πως φαίνεται σαν να κλαίγεσαι. Πως ζητάς ελεημοσύνη. Νιώθεις σαν να τιμωρείσαι για την επιλογή που έκανες -να χωρίσεις-. Ενώ ξέρεις -ότι επέλεξες την πιο καλή, την πιο σοφή, την πιο ισορροπημένη λύση για τα παιδιά σου. Και για εσένα. Μην σε ξεχνάς και εσένα.
Όταν είσαι στη δουλειά, νιώθεις πως το επάγγελμά σου μοιάζει με τελικό 100 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Φοβερά συναρπαστικό επάγγελμα η δημοσιογραφία. Βάζουν όλοι τα δυνατά τους. Οι ειδήσεις τρέχουν. Τρέχεις κι εσύ ξοπίσω τους. Τρέχουν και οι συνάδελφοι. Κυνηγάτε όλοι μαζί. Συχνά κυνηγάτε το ίδιο πράγμα. Ο χώρος είναι αρένα όσο καλό κι αν είναι το εκάστοτε εργασιακό μικροκλίμα. Σκέφτεσαι ότι εσύ ότι τρέχεις με δύο «βαρίδια» στις τσέπες -τα παιδιά σου. Ντρέπεσαι που σκέφτεσαι έτσι, ενώ παράλληλα παρατηρείς αγχωμένη την κούρσα.
Όταν κάνεις μία στάση στα πιτς, τα συννεφάκια με τις σκέψεις πάνω από το κεφάλι σου, συμπυκνώνουν το αίσθημα της απόγνωσης που σε χτυπάει ανά φάσεις σαν τσουνάμι.
-Γιατί με πιέζει πάλι να της ξεκλειδώσω το κινητό; Αφού έχουμε συμφωνήσει ότι τόσο χρόνο της επιτρέπω την ημέρα. Έτσι θα είμαστε εφεξής; Με επιθετική εφηβεία από τα 12 της;
-Και η μικρή; Να βιώνει πιο άσχημα από όσο υποθέτω την νέα οικογενειακή μας κατάσταση;
-Να πάω σε παιδοψυχόλογο;
-Αν πάω, σε ποια ώρα και μέρα της εβδομάδας θα μπορούσε να χωρέσει;
-Γιατί επιμένω να κάνω αυτή την υποαμειβόμενη δουλειά σε αυτή την ηλικία;
-Γιατί έκανα οικογένεια εν μέσω βαθιάς κρίσης; Μήπως οι πολλοί υπόλοιποι της γενιάς μου που… έκατσαν στα αυγά τους, έπραξαν πιο σοφά;
-Μήπως έπρεπε να είχα κάνει τα παιδιά αργότερα αφού είχα πρώτα «μπετονάρει» την καριέρα μου;
-Μήπως να αλλάξω δουλειά, να κάνω κάτι πιο ήσυχο, να έχω περισσότερες ώρες με τα παιδιά;
-Μήπως είναι λίγο εγωιστική η δουλειά που κάνω;
-Πότε θα σταματήσουν να λένε: Άντε! Πότε θα κάνεις νέα σχέση; Προχώρα! Τωραπου σε παίρνει ακόμα. Μετά θα ΕΧΕΙΣ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΠΟΛΥ.
-Γιατί υποθέτουν πως αν δεν μιλάω για την προσωπική μου ζωή ή δεν την «περνάω» μέσα από τα σόσιαλ μίντια, ότι δεν έχω κιόλας;
-Γιατί είναι τόσο τεράστια η περιέργεια τους; Θέλουν να ξέρουν: κάνω σεξ; Η είμαι στην ταλαίπα; Μήπως έχω πολλούς γκόμενους; Μήπως είμαι εξώλης και προώλης και άρα κακή μαμά;
Όταν πιάνεις το κινητό να περιηγηθείς λίγο στα ποστ που μιλάνε τη «νέα γενναία γλώσσα» που χρησιμοποιούμε ως όχημα για τις αλλαγές που θέλουμε να δούμε στον κόσμο και στις ζωές των ανθρώπων, ποστ γεμάτα με λέξεις όπως ενσυναίσθηση/θηλυκότητες/τοξική αρρενωπότητα/συμπερίληψη κ.ο.κ, συχνά νιώθεις να μην εκφράζεσαι. Οι χωρισμένες μαμάδες είναι θηλυκότητες κάπως αντιτουριστικές, δεν καταλαμβάνουν χώρο στο νέο φεμινιστικό λόγο.
Τα τελευταία χρόνια βλέπεις να παίζει συχνά το άρθρο «Συγγνώμη δεν θέλω να κάνω παιδιά, η κοινωνία να σταματήσει να μας πιέζει». Το άρθρο «δεν προλαβαίνω να φτύσω, με τη σκληρή δουλειά που κάνω, με δύο παιδιά σε απαιτητική ηλικία, ούσα χωρισμένη, με σχεδόν μηδαμινές κοινωνικές παροχές και με την κοινωνία να με τιμωρεί που είμαι η γυναίκα ενώ την ίδια στιγμή περιμένει από εμένα να είμαι Μητέρα Παναγία Γλυκοφιλούσα -για τα παιδιά μου- και μιλφάρα -για όλους τους υπόλοιπους-» δεν είναι της μόδας.
Βέβαια όλη η κοινωνία δυσκολεύεται, δεν διεκδικείς ρόλο εντελβάις. Ανήκεις όμως σε μία από τις ομάδες που θα έπρεπε να έχεις τουλάχιστον μια στοιχειώδη προστασία από την πολιτεία -να σου λύνει προβλήματα. Ας ξεκινήσουμε από αυτό και μετά πηγαίνουμε και στο κοινωνικό τακτ και στην περιέργεια των άλλων για το πώς ζει τη ζωή της η χωρισμένη μαμά με τη δύσκολη καριέρα. Αυτό είναι το λιγότερο.
