Ας μας επιτραπεί μια ακόμα παρέκκλιση από τα συνήθη. Και σίγουρα προς ένα θέμα το οποίο ο γράφων αντιπαθεί και ξορκίζει: την ήττα. Όχι την ηττοπάθεια (κατάσταση λογική αλλά αφόρητη) αλλά την ήττα. Ναι κυρίες και κύριοι, ενίοτε χάνουμε. Ηττώμεθα. Και μάλιστα πολύ σκληρά. Καμιά συνταγή δεν δουλεύει, όλα πηγαίνουν τελείως στραβά, κάθε κήρυγμα αποδεικνύεται αδύνατο στην υλοποίηση, η γεύση της προδοσίας αποδεικνύεται πικρή, οι ελπίδες πονούν, το μέλλον ανοίγεται μόνο αρνητικό όταν είσαι βαθιά στον λάκκο της ήττας.
Στα γεγονότα ζωής όπως και ιστορίας η ήττα δεν σε πονάει μόνο αλλά και σε αλλάζει. Για πάντα. Συχνότατα δε, η ήττα φέρνει μαζί της ακόμα χειρότερους «φίλους»: τύψεις, αυτολύπηση, θολότητα, τέλμα. Ουκ ολίγες φορές, το βάρος είναι τόσο μεγάλο ώστε η απάντηση δίνεται μέσω ενός ιδιότυπου ναρκισσισμού. Όλα είναι στο παιχνίδι της ανακούφισης. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι κάποια στιγμή μάλλον θα χτυπήσει την πόρτα ή ακόμα χειρότερα θα μπει χωρίς να ρωτήσει.
Στην κυρίαρχη σήμερα κουλτούρα, η ήττα αποτελεί θανάσιμο αμάρτημα. Ο ηττημένος πρέπει να εξοριστεί σαν κολλητική ασθένεια. Είναι ο σύγχρονος λεπρός. Πώς να σταθεί ανάμεσα στα ρεκόρ και στις ουρανομηκείς επιτυχίες; Ο άνθρωπος συντρίβεται υπό το βάρος των σφαλμάτων του. Ο σύγχρονος αμαρτωλός είναι όποιος ηττάται. Είμαστε ένας πολιτισμός αποφασισμένος να φάει τις σάρκες του. Να καταναλώσει όλους μας.
Ηττώμεθα χωρίς καν να μπορούμε να ορίσουμε τι είναι ήττα παρά να νιώσουμε, σε ένα περιβάλλον που δεν μας επιτρέπει ακριβώς να νιώθουμε. Κάποια στιγμή ενόσω διασχίζουμε τη γέφυρα πάνω από ένα βαθύ ποτάμι, η γέφυρα θα καταρρεύσει. Το αν θα πνιγούμε ή όχι αποτελεί την επόμενη περιπέτεια. Κανείς δεν αγαπά την ήττα. Αλλά τουλάχιστον να μην πέσουμε αμαχητί ενόψει αυτής.
Η ήττα γεννά την εμπειρία και τη νίκη, όχι με τρόπο γραμμικό αλλά οδυνηρό, δύσκολο. Το να πηδάς από το παράθυρο μπροστά στην ήττα ακούγεται βολικό αλλά μόνο να σκοτωθείς μπορείς. Πρέπει να μείνουμε κοντά. Να τη μάθουμε καλά. Να πιούμε όλο το πικρό ποτήρι. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις. Μόνο δυνατότητες. Το τέλος του παιχνιδιού δεν το ξέρει κανείς. Η συνειδητοποίηση αυτού αποτελεί πράξη επαναστατική.
