_{Απώλειες και πίκρες, ελπίδες και νίκες, διεθνή γεγονότα και μικρές ιστορίες, χωρισμοί κι επανενώσεις, θυμοί και συμφιλιώσεις, τέχνη και σκουπίδια, ποπ κι αποκαΐδια, πολιτικές αναλύσεις και φιλοσοφικές συζητήσεις, εποχές που αλλάζουν, άλλοτε μας ρημάζουν και συχνά μας ενθουσιάζουν. Μέσα σε όλα αυτά, επειδή οι πληγές είναι πολλές και από αυτές αναβλύζει κάτι το απροσδιόριστο με κόκκινο χρώμα και πολύ μέλλον, γράφουμε τους στίχους μας τους άστεγους.}

Μαύρο Πνεύμα

Βράδυ καλοκαιριού

Στα τσιμέντα το ρομάντζο,

Στα μπαλκόνια ότο- κιου,

Περπατάει ένα κορίτσι,

Μ’ ένα τραύμα σα λουλούδι,

Κι η πληγή παραμονεύει,

Να σιγάσει το τραγούδι,

Το αγόρι αγωνιά,

Δεν έχει πάρει μυρωδιά,

Πως το μέλλον έχει λάθη,

Κι ότι ο πόνος θα του μάθει,

Ν’ αγαπάει στη ρουτίνα,

Να διαψεύδει τη μπομπίνα,

Που του δείχνει ωραία μαγεία,

Σαν του Μάρκες ιστορία,

Θα διαβάζουν τα βιβλία,

την αρχαία τραγωδία,

Κάθε βράδυ στο δυάρι,

Μ’ έναν γείτονα και ζάρι,

που ‘χει φέρει μία σφαίρα,

Μια αρρώστια μοιραία,

Η πληγή παραμονεύει,

Χτίζει στη σιωπή, ζηλεύει,

Κλέβει όση μπορεί χαρά,

Και ζητάει στη ζητιανιά,

στου καλοκαιριού το βράδυ,

Να προδώσει το ξεχασμένο χάδι,

Είναι πιάτο παγωμένο,

Και φαγητό που καίει στα σωθικά, πυρωμένο

Θα την πέσει ο κόσμος όλος,

Για να γίνει η μνήμη δόλος,

Να χαθεί αυτό το σύμπαν,

Που γεννήθηκε από τύχη,

Μεσ’ τα τσιμεντένια τείχη,

Αυτής της πόλης που δεν τους θέλει,

Μα τους δέχτηκε σα βέλη,

Δυο διάττοντες αστέρες,

που μετράνε μόνο μέρες,

Μια ζωή παραμονεύει,

Ένα μέλλον που σαλεύει,

Αναπνέει και βογγάει,

Άλλη μια ζωή ζητάει,

Σαν της Μπέλου μαύρο πνεύμα,

Έλα κάνε μου ξανά

το μαγικό μυστήριο νεύμα.