Αντιμέτωπος με την πολιτική και πάνδημη κατακραυγή, τις προτροπές να παραιτηθεί και με την κυβέρνηση του επίλεκτού του δοτού πρωθυπουργού Φρανσουά Μπαϊρού να πλέει τα λοίσθια,  τη Γαλλία να ετοιμάζεται να παραλύσει από το κίνημα Bloquons Tout (Να σταματήσουμε τα πάντα) στις 10 του μηνός και μετά τα συνδικάτα να ετοιμάζουν τις δικές τους κινητοποιήσεις, ο Γάλλος πρόεδρος προσπαθεί να πιαστεί από τα μαλλιά του για να περισώσει ό,τι μπορεί από την οικτρή εικόνα του και την κατάσταση που έχει οδηγήσει την χώρα με τις βοναπαρτικές αποφάσεις του. Και μη έχοντας πολλές ευκαιρίες για να τραβήξει ένα καλό χαρτί μέσα στη Γαλλία, ο  Μακρόν  στράφηκε προς το εξωτερικό. Και το Παρίσι, μέσω του ετοιμοθάνατου κυβερνητικά πρωθυπουργού Φρανσουά Μπαϊρού κατηγόρησε την Ιταλία για δημοσιονομικό ντάμπινγκ.

Το επεισόδιο αυτό μοιάζει να συνιστά έναν νέο γύρο της διπλωματικής διαμάχης που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στο Παρίσι και τη Ρώμη, μετά τις προκλητικές δηλώσεις του συγκυβερνώντος ηγέτη της Λέγκας, Ματέο Σαλβίνι για την αποστολή δυνάμεων στην Ουκρανία, που προωθεί η Γαλλία. Ο Σαλβίνι κάλεσε τον Μακρόν «να πιαστεί από το τραμ» και «να φορέσει τη στολή, το καπέλο, να πάρει και το όπλο του και να πάει αυτός» στην Ουκρανία, δηλώνοντας ρητά την απροθυμία της Ιταλίας να στείλει δυνάμεις της στο Κίεβο.

Η  ίδια η Τζόρτζια Μελόνι -αντίπαλο δέος του Μακρόν για την πολιτική κυριαρχία στην Ε.Ε.- εξοργίσθηκε με τις δηλώσεις του Μπαϊρού, το βράδυ της περασμένης Κυριακής. Αλλά και στη συνέχεια έδειξε και έμπρακτα τη δυσφορία της, ανακοινώνοντας πως δεν θα παρίσταται προσωπικά στη σύνοδο με τους «προθύμους» για την Ουκρανία, που διοργάνωσε ο Μακρόν στο Παρίσι. Η ακροδεξιά πολιτικός συνεννοήθηκε με τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς για τη γραμμή που οι δύο χώρες θα τηρήσουν πάνω στο θέμα και θα συμμετέχει στη σύνοδο μέσω τηλεσυνεδρίασης.

Όλη η ακροδεξιά κυβέρνηση στην Ιταλία και το μεγαλύτερο τμήμα του Τύπου στην Ιταλία πήραν πολύ πατριωτικά τις δηλώσεις του Μπαϊρού. Σχεδόν όλοι θυμήθηκαν πως η νομοθεσία για τις (μίνι)φοροαπαλλαγές για τους «πλούσιους απάτριδες» στην Ιταλία  επινοήθηκε από τον πρώην πρωθυπουργό Ματέο Ρέντσι, όταν ήταν επικεφαλής του Σοσιαλφιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος . Και τότε πρόεδρος ήταν ακόμη ο Σέρτζο Ματαρέλα -ο οποίος στη συνέχεια προώθησε μια ιδιόμορφη «συνθήκη φιλίας» μεταξύ Ιταλίας και Γαλλίας με το Σύμφωνο του Κυρηνάλιου- ο οποίος την συνυπέγραψε, χωρίς ποτέ να εγείρει συνταγματικές αντιρρήσεις για την εγχώρια ή την ενωσιακή φορολογική ισότητα. Οι Ιταλοί απαντούν στον Μακρόν ότι επί τόσα χρόνια δεν είχε θίξει τη ρύθμιση τούτη, που κατά την καινούργια ερμηνεία της από το Παρίσι βλάπτει  σοβαρά τα δημοσιονομικά της.

Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκεται ο ενιαίος φόρος για τους ξένους πλούσιους, που είχε εισαχθεί στην Ιταλία από το 2017 και είναι γνωστός ως «νόμος CR7», γιατί ακριβώς επέτρεψε στον Κριστιάνο Ρονάλντο να μετακομίσει στη Γιουβέντους, πληρώνοντας έναν «συμβολικό» ενιαίο φόρο σε όλα τα εισοδήματα από το εξωτερικό (για παράδειγμα, σε δικαιώματα εικόνας και χορηγίες). Αυτό το φορολογικό καθεστώς που προφανώς  προορίζεται για τους πλούσιους ορίζει ότι όποιος δεν ήταν φορολογικός κάτοικος Ιταλίας για τουλάχιστον εννέα από τα τελευταία δέκα χρόνια μπορεί σε περίπτωση που μεταφέρει την φορολογική του έδρα να καταβάλει  έναν ενιαίο φόρο -την εποχή του Ρονάλντο  100.000 ευρώ από το 2024 πήγε στα 200.000 ευρώ- για 15 χρόνια. Και για όλα τα εισοδήματα που αποκτώνται στο εξωτερικό (από τόκους ομολόγων έως μερίσματα μετοχών, από κεφαλαιακά κέρδη από πωλήσεις επιχειρήσεων έως κληρονομιές ή δωρεές που συγκεντρώνονται στο εξωτερικό). Επιπλέον, ο ενιαίος φόρος επεκτείνεται και στα μέλη της οικογένειας, με καταβολή 25.000 ευρώ για καθένα από αυτά.

Ο νόμος αποδείχθηκε τόσο επιτυχημένος που σε πρόσφατο άρθρο τους οι Financial Times υπογραμμίζει ότι πολλοί δισεκατομμυριούχοι του Λονδίνου έχουν εγκαταλείψει τη βρετανική πρωτεύουσα για το Μιλάνο. Μεταξύ αυτών είναι ο Νάσεφ Σαουΐρις, ο πλουσιότερος άνθρωπος της Αιγύπτου και συνιδιοκτήτης της αγγλικής ποδοσφαιρικής ομάδας Άστον Βίλα, ο αντιπρόεδρος της Goldman Sachs Ρίτσαρντ Γκοντ και πολλοί άλλοι μεγιστάνες κι ιδιοκτήτες ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων. Μάλιστα, από γαλλικής πλευράς και ο Φρεντρίκ, ο γιος του μεγάλου και τρανού Μπερνάρ Αρνό μετακινείται μεταξύ Παρισιού και Μιλάνου, αφού ανέλαβε την κορυφαία θέση στην Loro Piana, η οποία ανήκει στην LVMH.

Στο ίδιο άρθρο αναφέρεται πως στο πλαίσιο μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής επέκτασης, εταιρείες εναλλακτικών επενδύσεων όπως η CVC, η Preservation Capital και η Ares έχουν ανοίξει και επεκτείνει γραφεία στο Μιλάνο τα τελευταία χρόνια, μαζί με hedge funds όπως η Capstone Investment Advisors και η Point72 Asset Management του Steve Cohen. Στελέχη ιδιωτικών κεφαλαίων έχουν δηλώσει ότι βλέπουν επενδυτικές και δανειοδοτικές ευκαιρίες στην άφθονη παρουσία μεσαίων, οικογενειακών επιχειρήσεων στην Ιταλία.

Η βόμβα του Μπαϊρού προσπαθεί να σπείρει διχόνοια σε μια Ιταλία, όπου η μεσαία τάξη της χώρας πληρώνει ακριβότατους φόρους για να τηρηθεί ο σφικτός προϋπολογισμός λιτότητας της Μελόνι. Η οποία, έχοντας φέρει κοντά στο 3% τον δικό της προϋπολογισμό λιτότητας κερδίζει πόντους και περιθώρια spread από το Παρίσι. Βέβαια,  την ώρα που οι Ιταλοί φορολογούμενοι αδειάζουν τις τσέπες τους,  ποδοσφαιριστές στο Μιλάνο ή το Τορίνο, ηθοποιοί στη λίμνη Κόμο ή άλλες διασημότητες με αγροκτήματα στην Απουλία, οι οποίοι κερδίζουν εκατομμύρια κι ακόμη παραπάνω, εξοικονομούν φόρους. Κι όχι μόνον αυτό: ο ενιαίος αυτός φόρος έχει συμβάλλει  στην κερδοσκοπική φούσκα των ακινήτων, καθώς αγοράζουν ακίνητα, δεν επενδύουν και στη συνέχεια τα πουλάνε ακριβότερα (κυρίως σε ξένους που επωφελούνται από τον ίδιο νόμο) με αποτέλεσμα να μπαίνουν ψίχουλα στα ταμεία του κράτους.

Και φυσικά, υπάρχει και η αιμορραγία με τη φορολογική φυγή μεγάλων εταιρειών στους ευρωπαϊκούς φορολογικούς παραδείσους. Τρανό παράδειγμα ηφυγή της Stellantis -στην οποία  μάλιστα το γαλλικό κράτος είναι συν-ελέγχων μέτοχος- με αποτέλεσμα να διακυβεύονται 3.000 θέσεις εργασίας στην Ιταλία. Όμως, η Exor, ο μεγαλύτερος μέτοχος της Stellantis και μακροχρόνιος “οικονομικός μετανάστης” εντός της Ε.Ε., στην Ολλανδία θα πληρώνει σημαντικά πιο ευνοϊκούς φόρους από εκείνους, που είχε οραματισθεί  ο Ρέντσι όταν ο Κριστιάνο Ρονάλντο μετακόμισε στη Γιουβέντους.

Για τον λόγο τούτο η Μελόνι, παίρνοντας αφορμή από την επίθεση του Μπαϊρού, βρήκε την ευκαιρία να κατακεραυνώσει μέσω του Μακρόν τους  «λεγόμενους ευρωπαϊκούς φορολογικούς παραδείσους, οι οποίοι αποστραγγίζουν τα δημόσια ταμεία της Ιταλίας από σημαντικούς πόρους» και προέτρεψε «μετά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού της, η Γαλλία να συναινέσει επιτέλους στη λήψη μέτρων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης εναντίον εκείνων των κρατών μελών που εφαρμόζουν συστηματικά το συστηματικό φορολογικό ντάμπινγκ, με τον εφησυχασμό ορισμένων ευρωπαϊκών κρατών».

Είναι φανερό πως ο Μακρόν επιδιώκει να μεταθέσει κάποιες από τις ευθύνες του σε ξένες πλάτες και να δείξει πως δεν ευθύνεται για την απύθμενη δημοσιονομική εκτροπή, που έχει αναγκάσει τον Μπαϊρού να εξαγγείλει το πικρό ποτήρι των δημοσιονομικών περικοπών ύψους 43 δισεκ. ευρώ. Αλλά κι ο ίδιος ο Μπαϊρού, που  γνωρίζοντας ότι η έξοδός του είναι σχεδόν «εξασφαλισμένη», με τη δήλωση τούτη πάσχισε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις από την αποκάλυψη ότι, έχοντας ανακοινώσει τον  βαρύ λογαριασμό για τους πολίτες (τη doulereuse, λυπητερή, που λένε οι Γάλλοι) και τους καλούσε να κάνουν οικονομίες, ο ίδιος ξόδευε 40.000 ευρώ για την ανανέωση του γραφείου του στη Δημαρχία του Πο (Πυρηναία), κάνοντάς το -όπως κόμπαζε- «το ωραιότερο δημαρχιακό γραφείο στη χώρα». Μάλιστα, άλλα δημοσιεύματα αποκαλύπτουν πως ο άνθρωπος στον οποίον ο Μακρόν εμπιστεύθηκε το μέλλον της χώρας ευθύνεται για τον διπλασιασμό του χρέους της περιοχής που διοικεί (από 60 εκατ. το 2014 σε 111 δισεκ. το 2023). Αρχή άνδραν δείκνυσι.

Μάλιστα η Ιστορία μοιάζει να μετατρέπει σε ειρωνεία τα όσα συνέβησαν μεταξύ των δύο χωρών μέσα σε μία 10ετία. Η Γαλλία, που το 2011 πραξικοπηματικά (με τον Σαρκοζί και τη Μέρκελ να παύουν στην κοινή συνέντευξη Τύπου τον, εμβρόντητο, Μπερλουσκόνι από την πρωθυπουργία) σήμερα βρίσκεται σε μία θέση πολύ χειρώτερη από εκείνην της Ιταλίας. Κι εάν τότε η Ιταλία κατέφυγε, ελέω Ναπολιτάνο, σε μία κυβέρνηση τεχνοκρατών (Μόντι, Φορνέρο κλπ) που αμείλικτα απορρύθμισε τα εργασιακά, το συνταξιοδοτικό, τα δημοσιονομικά και την υγεία και την παιδεία, ο Μακρόν δεν έχει πλέον δυνατότητες και στήριξη για να επιβάλει την μέγγενη της λιτότητας στη Γαλλία. Η μόνη του ελπίδα είναι, μετά την πτώση του Μπαϊρού στην ψηφοφορία για ψήφο εμπιστοσύνης, να προσεταιρισθεί τους πάντα πρόθυμους να σπάσουν την ενότητα του Νέου Λαϊκού Μετώπου της Αριστεράς,  Σοσιαλιστές σε ένα πιο κεντροαριστερό σχήμα. Έτσι ώστε να περάσει, όχι πλέον  με το κτύπημα ενός ραβδιού, αλλά πιο μεσοπρόθεσμα το πρόγραμμά του , επιτρέποντάς του να συνεχίσει να προεδρεύει μέχρι τη λήξη της θητείας του.

Η επίθεση κατά της Ιταλίας είναι μία παράδοξη επιχείρηση του ματαιόδοξου οπορτουνισμού του Μακρόν, που φανερώνει τις αγωνιώδεις προσπάθειές του να πείσει πως είναι στιβαρός ηγέτης. Ακόμη ένας λεονταρισμός του, που παρά τη ρητορεία για την αντίθεσή του στους δασμούς του Ντόναλντ Τραμπ και στις εκάστοτε σκιαμαχίες του απέναντι στις Big Tech, που μένουν πάντα στον αέρα, ποτέ ο Μακρόν δεν αμφισβήτησε  πραγματικά τις Βρυξέλλες ή την πολιτική της ΕΚΤ Φρανκφούρτη, ούτε και  τη μαζική, νομιμοποιημένη φοροδιαφυγή των γιγάντων της τεχνολογίας στην Καλιφόρνια ή την Ιρλανδία.

Απεναντίας, όπως αποδεικνύει η σύνοδος των προθύμων στο Παρίσι, το πραγματικό γεωπολιτικό ντάμπινγκ φαίνεται να το επιτελεί ο ίδιος ο Μακρόν, που επιδιώκει παντοίω τρόπω, να πληρώσει η Ευρώπη για τον πόλεμο στην Ουκρανία, βέβαιος για το συγκριτικό πλεονέκτημα της γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας, που ευελπιστεί ότι (μαζί με τη γερμανική) θα εισπράξει τα μεγαλύτερα κέρδη. Ο Μακρόν, βασιλικότερος του βασιλέως, αποδεικνύεται ένας  νέος πρόεδρος Strangelove, με τη μόνη διαφορά ότι ο Γάλλος ηγέτης δεν φαίνεται πλέον να απολαμβάνει ούτε την εμπιστοσύνη της ίδιας του της συζύγου.