Ποιος θα το έλεγε ποτέ στον Σεμπαστιάν Λεκορνού ότι τα πρώτα βέλη ενάντια στην κυβέρνηση και κυρίως την προεδρική παράταξη δεν θα προέρχονταν για τους προγραμματικούς στόχους του, αλλά από την κινηματογραφική κλοπή στο Λούβρο.

Η ανακοίνωση για την κλοπή και κυρίως για το θράσος με το οποίο πραγματοποιήθηκε αυτή, πρωινές μάλιστα ώρες  την Κυριακή 19 Οκτωβρίου, έδωσε λαβή στην αντιπολίτευση -κυρίως την ακροδεξιά- που είδε στη ληστεία των κοσμημάτων από τη συλλογή του Ναπολέοντα στην Πινακοθήκη «Απόλλων» το σύμπτωμα της παρακμής που το «καθεστώς» του Εμανουέλ Μακρόν έχει βυθίσει τη Γαλλία. Αλλά και παράλληλα, πυροδότησε και μία ευρύτερη πολιτική διαμάχη μεταξύ αντιπάλων παρατάξεων ενόψει των δημοτικών εκλογών στο Παρίσι.

Πέρα από το σοκ και το συναίσθημα προσβολής στην εθνική υπερηφάνεια, που προκάλεσε η πιθανή απώλεια αυτών των κοσμημάτων με την ανεκτίμητη ιστορικής αξίας, η ακροδεξιά με άμεσα αντανακλαστικά  εξέφρασε αμέσως θυμό κι εκτόξευσε κατηγορίες. «Το Λούβρο είναι ένα παγκόσμιο σύμβολο του πολιτισμού μας. Αυτή η ληστεία, η οποία επέτρεψε στους κλέφτες να κλέψουν τα Κοσμήματα του Γαλλικού Στέμματος, είναι μια αφόρητη ταπείνωση για τη χώρα μας. Πόσο μακριά θα φτάσει η διάλυση του κράτους;», αναρωτήθηκε ο πρόεδρος του Εθνικού Συναγερμού ( RN) Ζορντάν Μπαρντελά σε ανάρτησή του στο X.

Le Louvre est un symbole mondial de notre culture. Ce braquage, qui a permis aux voleurs de dérober des joyaux de la Couronne de France, est une insupportable humiliation pour notre pays.

Jusqu’où ira le délitement de l’Etat ?

— Jordan Bardella (@J_Bardella) October 19, 2025

Εκφράζοντας τη λύπη της για την «πληγή στη γαλλική ψυχή» που αντιπροσωπεύει αυτή η κλοπή, η Μαρίν Λεπέν και παρόλο που θέλει να δείξει πως σκέπτεται την εθνική  ο ομοψυχία, τονίζοντας πως «δεν είναι η ώρα για αντιπαράθεση» και η Μαρίν Λεπέν  εμμέσως υπαινίσσεται το ίδιο με τον ομόσταυλό της στο κόμμα. «Η ευθύνη απαιτεί να αναγνωρίσουμε ότι τα μουσεία και τα ιστορικά μας κτίρια δεν είναι αρκετά ασφαλή για να αντιμετωπίσουν τις απειλές που τα απειλούν», τόνισε. Βέβαια, η ίδια λησμονεί να αναφέρει πως στο πρόγραμμα του RN,  που βρίθει με μέτρα για την ασφάλεια απέναντι στη μετανάστευση, στην εγκληματικότητα των ξένων και των «μειονοτήτων», δεν αναφέρεται το παραμικρό για την ασφάλεια της εθνικής πολιτιστικής κληρονομιάς ή της αρτιμέλειας των μνημείων της.

Στην ίδια γραμμή κι ο βουλευτής της Σομ για το RN Ζαν-Φιλίπ Τανγκί, ο οποίος πήγε ακόμη παραπέρα ξιφουλκώντας ενάντια «στο πολιτικο-μιντιακό σύστημα» για την αφόρητη χαλαρότητα που αντιμετωπίζουν τα πράγματα και ψεύδονται για την προστασία των γαλλικών μουσείων. Μία άποψη που συμμερίζεται κι ο πρόεδρος του UDR, Ερίκ Κιοτί, ο οποίος θεωρεί αυτή την υπόθεση το «απόλυτο σύμβολο» της «κατάρρευσης» της κυβέρνησης.

Γεγονός είναι πως η κλοπή έθεσε επί τάπητος ένα ζήτημα που επί χρόνια απασχολούσε μεν τους πάντες, αλλά ουδέποτε θεωρείτο πρώτης προτεραιότητας. Ο νέος υπουργός Εσωτερικών και πρώην αστυνομικός διευθυντής του Παρισιού Λοράν Νουνιέζ, που δεν πρόλαβε καλά καλά να ζεστάνει την πολυθρόνα του και χρειάζεται να χειρισθεί μία τέτοια υπόθεση ολκής, αναγνώρισε πως «γνωρίζουμε πολύ καλά πως τα γαλλικά μουσεία είναι ιδιαιτέρως ευπαθή». Ο διάδοχος του σχεδόν ακλόνητου μέχρι πρότινος από το υπουργείο  Μπρούνο Ρεταϊγιό, επικαλέστηκε το «σχέδιο ασφαλείας», που εκπόνησε πρόσφατα το υπουργείο Πολιτισμού και περιλαμβάνει επίσης και το Μουσείο του Λούβρου κι ανακοίνωσε πως οι αρχές άμεσα ερίφθησαν στο κυνήγι των δραστών.

Ενδιαφέρον όμως έχει η αντίδραση της υπουργού Πολιτισμού Ρασίντα Ντατί , μίας αμφιλεγόμενης προσωπικότητας, η οποία κι η ίδια εμπλέκεται σε πολλά προσωπικά οικονομικά σκάνδαλα. «Για σαράντα χρόνια, δεν έχουμε δώσει προσοχή στην ασφάλεια αυτών των μεγάλων μουσείων», υπογράμμισε η  Ντάτι, σημειώνοντας ότι η διοίκηση του Λούβρου είχε πρόσφατα ζητήσει «έλεγχο ασφαλείας» από την αστυνομία του Παρισιού για την ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας της. Μόνο που το περιεχόμενο της κλοπής, ενόψει των δημοτικών εκλογών του Παρισιού,  στις οποίες η υπουργός Πολιτισμού επίσης είναι υποψήφια, «γαργαλάει» πολλούς αριστερούς κυρίως αντιπάλους της για να τη στοχοποιήσουν. «Στις 16 Ιουνίου, το μουσείο έκλεισε για αρκετές ώρες λόγω απεργίας των εργαζομένων που προειδοποιούσαν για την έλλειψη προσωπικού ασφαλείας. Γιατί δεν έλαβε υπόψη τις προειδοποιήσεις τους η υπουργός;»,  αναρωτήθηκε ο κομμουνιστής γερουσιαστής (και υποψήφιος δήμαρχος του Παρισιού)  Ιάν Μπροσά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Όσον αφορά την προστασία των κοσμημάτων, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα είχε λάβει μέτρα», αστειεύτηκε από την πλευρά της η εκπρόσωπος του Κομμουνιστικού Κόμματος και αντιδήμαρχος του Παρισιού Ελέν Μπιντάρ, αναφερόμενη έμμεσα στην πολύκροτη υπόθεση που αφορά τα αδήλωτα κοσμήματα(αξίας 420.000 ευρώ) της Ντατί. Απ’ ό,τι φαίνεται η αντιπαράθεση θα είναι σκληρή κι η ίδια η Ντατί, από την υπόθεση των ‘μπιζού’, του Κάρλος Γκοσν της Renault, το Κατάρ και το Σουέζ, με τις τόσες αδήλωτες αμοιβές και την κατάχρηση εξουσίας και πολιτικής προστασίας, δίνει αρκετή τροφή στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Μοναδική «παραφωνία» σε τούτον τον ορυμαγδό των ιερεμιάδων για την κλοπή, ο πρώην πρόεδρος και νυν βουλευτής των Σοσιαλιστών Φρανσουά Ολάντ. Ερωτώμενος σχετικά στο δίκτυο BFMTV, ο πρώην κάτοικος των Ηλυσίων τόνισε πως «όταν μας επιτίθενται, η πρώτη αντίδραση είναι να είμαστε ενωμένοι» και όχι να «ξεκινάμε αντιπαραθέσεις». «Είναι μια σοβαρή πράξη, μια επίθεση στην κληρονομιά μας», πρόσθεσε για την κλοπή στο Λούβρο , σημειώνοντας ότι ενεργούσε «μετά από μια σειρά διαρρήξεων σε μεγάλα μουσεία».

Η πολιτική χροιά της αντίδρασης στην κλοπή στο Λούβρο αποδεικνύει περίτρανα πως στην παρούσα κυβερνητική και θεσμική κρίση που διέρχεται η Γαλλία, το παραμικρό συμβάν μπορεί κάλλιστα να εργαλειοποιηθεί για μικροκομματικούς σκοπούς. Η γενικότερη αποσύνθεση και ασυνεννοησία του γαλλικού κράτους και των μηχανισμών του, μαρτυρά πως τα προβλήματα στην κοινωνία και την οικονομία είναι πολύ περισσότερα από εκείνα που η συνήθης ειδησεογραφία και η πολιτικο-κομματική σκιαμαχία αφήνουν να περιγραφούν. Αλλά, επίσης, εμφανής είναι κι η δυσπιστία σε όλο το μήκος και πλάτος της κοινωνίας της χώρας για τις δομές και το προσωπικό της πολιτικής και του κράτους, με συνέπεια στο εξής και το παραμικρό γεγονός να διογκώνεται και να μετατάσσεται στη σφαίρα της πολιτικής κρίσης και της απογοήτευσης. Μια απογοήτευση που συνήθως οδηγεί στις συναισθηματικές και κυριότερα στις λάθος επιλογές. Κάτι που η ακροδεξιά γνωρίζει κάλλιστα να εκμεταλλεύεται.