Ο Ζοχράν Μαμντάνι θεωρείται ως ο πιο εναλλακτικός υποψήφιος δήμαρχος της Νέας Υόρκης από την εποχή του Χένρι Τζορτζ το 1886, που είχε κατορθώσει να ξεπεράσει τον Θεόδωρο Ρούζβελτ, αποσπώντας τα εύσημα από τον Φρίντριχ Ένγκελς. Ανήκει στους «Σοσιαλιστές Δημοκρατικούς» (DSA), δηλαδή στην πιο αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών. Ο ίδιος δηλώνει ότι εμπνέεται από τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Μπιλ Ντε Μπλάζιο, ο οποίος είχε προωθήσει δωρεάν βρεφονηπιακούς σταθμούς και νηπιαγωγεία, για να λύσει τα προβλήματα των εργαζομένων. Στην εναρκτήρια ομιλία του ο Μαμντάνι απέτισε φόρο τιμής στον Γιουτζίν Ντεμπς, ιδρυτή του συνδικάτου «Βιομηχανικοί Εργάτες του Κόσμου». Επέμεινε έτσι στη σημασία των συνδικάτων για τη συλλογική θωράκιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Ορισμένα στοιχεία των πολιτικών Μαμντάνι τον προσεγγίζουν στη δημοκρατική πολιτική του «New Deal» ενάντια στη νεοφιλελεύθερη μονοτροπία. Έχει, άλλωστε, αυτοπροσδιοριστεί χιουμοριστικά ως «σοσιαλιστής του Σκανδιναβικού μοντέλου πλην με σκούρα επιδερμίδα».
Οπωσδήποτε ο Μαμντάνι εκφράζει ένα είδος «Δημοκρατικού» πολύ διαφορετικού από την Αμπιγκέιλ Σπάνμπεργκερ, νικήτρια στην πολιτεία της Βιρτζίνια, η οποία είχε τονίσει «μη δίνετε υποσχέσεις που δεν μπορείτε να τηρήσετε» και εντάσσεται στον κεντρώο αντιλαϊκισμό. Παραμένει το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή μια αντιτραμπική συσπείρωση των Δημοκρατικών έχει περισσότερες πιθανότητες να πετύχει, αν βασιστεί στον αριστερό αμερικανικό λαϊκισμό, παρά στην κεντρώα συναίνεση. Ο Μαμντάνι είχε απέναντί του τον επίσης «Δημοκρατικό» Άντριου Κουόμο, απόγονο της πολιτικής δυναστείας των Κουόμο, συγγενή εξ αγχιστείας των Κένεντι και προστατευόμενο των Κλίντον και αγαπημένο εκπροσώπων της Wall Street, όπως ο Μάικλ Μπλούμπεργκ, ο Κένεθ Γκρίφιν ή ο Μπιλ Άκμαν. Κατέδειξε ότι οι εκλογές κερδίζονται πλέον στο επίπεδο των αφηγήσεων.
Ο Μαμντάνι επανασυνδέει τους Δημοκρατικούς με την εκλογική τους βάση, δηλαδή με την εργατική και μεσαία τάξη, ενώ στους κάτω των 30 ετών απέσπασε 75%. Οδηγεί σε μια επαναβίωση του αμερικανικού λαϊκισμού, ο οποίος όμως επεκτείνεται και στα εργασιακώς επισφαλή μορφωμένα στρώματα των ΗΠΑ., με θυμικό καύσιμο την οργή ενάντια στη διαφθορά. Ευαισθητοποίησε την κοινή γνώμη για τις ανισότητες στην κατ’ εξοχήν πόλη της κοινωνικής δυναμικής ανόδου ή εξοβελισμού λόγω ακρίβειας. Ένας αριστερόστροφος λαϊκισμός νίκησε μέσα στην, -ας το θυμηθούμε-, αγαπημένη πόλη του Ντόναλντ Τραμπ, που υπήρξε και γενέτειρά του. Οι αριστεροί grassroots ανδρώνονται έναντι των δεξιών hillbillies.
Η Νέα Υόρκη, βεβαίως, είναι μια ιδιαίτερη κοσμοπολίτικη πόλη, Μέκκα του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, έδρα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, μια πόλη όπου κανείς δεν νιώθει ξένος, καθώς είναι βασισμένη στη συνεχή μετανάστευση και κοινωνική κινητικότητα. Βεβαίως, στρέφεται κατ’ εξοχήν στα μορφωμένα μεσοστρώματα και στους πρεκάριους της υψηλής εξειδίκευσης σε μια αβάσταχτα ακριβή πόλη. Παραμένει το γεγονός ότι ο Μαμντάνι άλλαξε τους κανόνες με τους οποίους παίζεται το πολιτικό παίγνιο. Οδήγησε σε μια πρωτοφανή πολιτική δέσμευση τη νεότερη γενιά ψηφοφόρων, δυνάμωσε τον εθελοντισμό, τρόπον τινά ανέτρεψε την πολιτική των αλγορίθμων και των δημοσκοπήσεων, αλλά και των παγιωμένων ατραπών της πολιτικής χρηματοδότησης προς υποψήφιους.
Ο Μαμντάνι έκανε σύνθημά του την «affordability», δηλαδή τη σχέση εισοδήματος και κόστους ζωής. Στήριξε την προεκλογική του καμπάνια στις συνοικίες του Κουίνς και του Μπρούκλιν. Τονίζει τη χρήση μέσων μαζικής μεταφοράς, έχοντας πάει με μετρό ακόμη και στον γάμο του με την animator Ράμα Ντουάτζι, η οποία συνέβαλε δραστικά στην υψηλή και πρωτότυπη αισθητική της εκλογικής εκστρατείας με χρήση ασυνήθιστων χρωμάτων, όπως το μοβ, το κίτρινο και το κόκκινο.
Η εξαγγελία του Μαμντάνι για φόρο 2% στους εκατομμυριούχους χρειάζεται τη συναίνεση της κυβερνήτριας Κάθι Χόκουλ, η οποία έχει εκφράσει έντονη δυσπιστία. Ο Μαμντάνι ευνοήθηκε επίσης από το γεγονός ότι τα επιδόματα τροφίμων από το Πρόγραμμα Συμπληρωματικής Βοήθειας Διατροφής (SNAP) σταμάτησαν λόγω του shutdown της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Σε όσους βεβαίως από την αριστερά έσπευσαν να ενθουσιαστούν με την εκλογή του, υπάρχει ο κώδων του κινδύνου ότι στην «παρέα» των ενθουσιασμένων ανήκουν και συστημικοί παράγοντες, όπως ο Άλεξ Σόρος. Το ερώτημα είναι αν με τον Μαμντάνι θα μπορούσε να επαναληφθεί μια «συνταγή Ομπάμα», δηλαδή η προώθηση ενός προερχόμενου από μειονότητα υποψηφίου, ο οποίος, όμως, θα προωθούσε ένα είδος νεο-αποικιοκρατίας με προοδευτικά ταυτοτικά λάβαρα, ενώ ταυτόχρονα επανόριζε το τι σημαίνει να είναι κανείς «Δημοκρατικός». Ο ίδιος ο πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης Μπιλ ντε Μπλάζιο έδωσε το σύνθημα της παρομοίωσης με τον Μπάρακ Ομπάμα με θετικό πρόσημο, αν και ως γεννημένος στην Ουγκάντα δεν διαθέτει το δικαίωμα διεκδικήσεως της αμερικανικής προεδρείας.
Υπάρχει, ωστόσο, μία σαφής διαφορά του Ζοχράν Μαμντάνι και αυτή είναι η σαφής τοποθέτησή του στο παλαιστινιακό, η οποία έχει αποξενώσει τις εβραϊκές ελίτ της Νέας Υόρκης, ενώ δεν εμποδίζει νεότερες γενιές ριζοσπαστικοποιημένων Εβραίων να τον υποστηρίζουν. Άλλωστε 70% των Δημοκρατικών ψηφοφόρων έχουν αυτή τη στιγμή «άσχημη γνώμη» για το Ισραήλ σύμφωνα με δημοσκοπήσεις. Ο Μαμντάνι κατόρθωσε να πάρει με το μέρος του τους νεότερους, κοσμικούς και προοδευτικούς Εβραίους, ενώ τον Κουόμο υποστήριζαν περισσότερο, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, οι ορθόδοξοι Εβραίοι και κοινότητες του Upper East Side. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν επίσης ότι ο Μαμντάνι είχε μεγάλη επιτυχία σε μειονότητες από την Κίνα, την Τζαμάικα και τους Λατινοαμερικανούς.
Ο Μαμντάνι δείχνει ιδεολογικό στίγμα ενός αντιαποικιακού λόγου, ο οποίος συγκινεί τους νεότερους προοδευτικούς και νομάδες, μουσουλμάνους, αλλά και Εβραίους. Ας θυμηθούμε ότι ως φοιτητής στο Bowdoin College είχε δημιουργήσει έναν κλάδο της οργάνωσης «Φοιτητές για τη Δικαιοσύνη στην Παλαιστίνη». Το πολύ ενδιαφέρον είναι ότι η συνήθης κατηγορία για αντισημιτισμό εναντίον του γύρισε μπούμερανγκ υπέρ του, σημείο αλλαγής των καιρών και ανατροπής της αλαζονείας των ελίτ και δη των δημοκρατικών. Μυστικό της επιτυχίας του Μαμντάνι είναι ότι απευθύνθηκε άμεσα στην εβραϊκή κοινότητα στα μέσα Der Blatt και The Forward, επαγγελλόμενος με πειστικότητα την καταπολέμηση του αντισημιτισμού. Την ίδια στιγμή μίλησε με παρρησία για «γενοκτονία», για «απαρτχάιντ» και για σεβασμό του Διεθνούς Δικαστηρίου (CPI), ορίζοντας ο ίδιος τους όρους του πολιτικού διαλόγου και μη εγκαταλείποντας τον εαυτό του στα ψευδή δίπολα του κυρίαρχου λόγου.
Ο Μαμντάνι είχε, επίσης, δραστηριοποιηθεί στον ακτιβισμό ενάντια στις κατασχέσεις σπιτιών. Και, βεβαίως, τώρα θα αρχίσουν τα δύσκολα για τον Μαμντάνι, ο οποίος ενδέχεται να αντιμετωπίσει μια νέα συναίνεση Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών ελίτ εναντίον του με απόσυρση επενδύσεων, αλλά ακόμη και κατέβασμα τραμπικού στρατού στους δρόμους, στο πλέον ακραίο σενάριο. Θα έχει επίσης εναντίον του τον τομέα του real estate. Απομένει να δούμε αν πράγματι η πόλη της Νέας Υόρκης θα κληθεί να αντιμετωπίσει Εθνοφρουρά ή σώματα της αστυνομίας επιφορτισμένα με τη μετανάστευση.
