Το απόγευμα της 28ης Νοεμβρίου η γεωργιανή κυβέρνηση γνωστοποίησε την πρόθεσή της να παγώσει τις διαπραγματευτικές διαδικασίες ένταξης της χώρας στην Ε.Ε. μέχρι το 2028. Συγκεκριμένα, ο πρωθυπουργός της χώρας, Ιρακλί Κομπαχίτζε, δήλωσε πως «οι ενταξιακές συνομιλίες λειτουργούν ως αθέμιτος μοχλός πίεσης προς τη χώρα του».
Δίχως καλά καλά να κλείσει ένα 24ωρο το Ευρωκοινοβούλιο κηρύττει το αποτέλεσμα των εκλογών στην Γεωργία «άκυρο» , παρά το γεγονός ότι εξετάστηκε δύο φορές από ανεξάρτητη επιτροπή και καλεί σε κυρώσεις ενάντια στους αξιωματούχους του κυβερνώντος κόμματος.
Προς τι η όλη τόση βιασύνη και γιατί ξαφνικά η Ε.Ε. (ξανα)ενδιαφέρθηκε για το αποτέλεσμα των γεωργιανών εκλογών, πόσο μάλλον όταν η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της χώρας δήλωσε το επίσημο αποτέλεσμα δύο βδομάδες πριν; Είναι προφανές: Από την πρώτη στιγμή δεν ήθελαν την κυβέρνηση Κομπαχίτζε στο τιμόνι της χώρας και η απόφαση που ελήφθη σήμερα από την τελευταία αναστάτωσε ακόμα περισσότερο τους γραφειοκράτες της Ε.Ε. που προσπαθούσαν να «χωνέψουν» το αποτέλεσμα στη χώρα του Καυκάσου.
Απ’ ό,τι φαίνεται όμως το ποτήρι μοιάζει να έχει ξεχειλίσει και η κυβέρνηση Κομπαχίτζε να έχει ξεπεράσει τα όριά της. Μα πώς γίνεται να αμφισβητεί την εξωτερική πολιτική της Ε.Ε. και να της «ρίχνει πόρτα»; Μόνο η Ε.Ε. έχει δικαίωμα να το κάνει αυτό! Πώς γίνεται να «φτύνει στα μούτρα» τους ευρωπετσοταϊσμένους και δυτικοαναθρεμμένους αστούς της χώρας που πώς και πώς περίμεναν μία νίκη της φιλοευρωπαϊκής και φιλελεύθερης αντιπολίτευσης; Όλα κι όλα!
Με αυτά που έκανε η απερίσκεπτη κυβέρνηση Κομπαχίτζε αναγκάζει τόσο την Ε.Ε. όσο και τους προαναφερθέντες κομπραδόρους να πάρουν πιο σκληρά μέτρα και να οργανώσουν ένα νέο Ευρωμαϊντάν στη χώρα! Γιατί μάλλον εκεί πηγαίνει η ιστορία, δεν είναι δα τυχαίο ότι οι διαδηλώσεις και οι συγκρούσεις συνεχίζονταν παρά το γεγονός ότι η καταμέτρηση είχε ολοκληρωθεί και η νίκη του Γεωργιανού Ονείρου ήταν αδιαμφισβήτητη.
Πέραν των αστεϊσμών και της ειρωνείας όμως, στην πραγματικότητα η κατάσταση στη Γεωργία μοιάζει αρκετά σοβαρή. Αυτές οι διαδηλώσεις κρατούν ενάμιση χρόνο τώρα και δεν μοιάζουν να σταματούν σύντομα και η αλήθεια είναι ότι για την αντιπολίτευση και για τις κοινωνικές ομάδες πίσω από αυτή διακυβεύονται πολλά: πρώτον η κυριαρχία της δυτικοαναθρεμμένης αστικής τάξης της χώρας η οποία χτίστηκε με δυτικό κεφάλαιο, δεύτερον η ύπαρξη της ευρωφιλελεύθερης μεσαίας τάξης, η οποία παρομοίως χτίστηκε με δυτικό κεφάλαιο και το κλείσιμο της «ευρωστρόφιγγας» θα την πλήξει άσχημα, τρίτον τα όνειρα και των δύο περί αναβάθμισης ως «Ευρωπαίοι πολίτες». Όπως και να το κάνουμε, δεν είναι κάτι που θα εγκαταλείψουν εύκολα.
Απ’ ό,τι φαίνεται τόσο οι προαναφερθέντες όσο και η Ε.Ε. θα δώσουν μάχη με νύχια και με δόντια μέχρι τέλους προκειμένου να φέρουν την κατάσταση εκεί που θέλουν: ή να αναγκάσουν την κυβέρνηση να κάνει σοβαρές υποχωρήσεις προς όφελός τους ή να την ανατρέψουν. Μένει να δούμε πώς θα εξελιχθεί αυτή η κατάσταση και κατά πόσο η κυβέρνηση μπορεί να βασιστεί στον δικό της κόσμο πέραν των κρατικών θεσμών ώστε να αμυνθεί.
Αναμένεται σαφώς η αποσταθεροποίηση να συνεχιστεί μέχρι τις προεδρικές εκλογές στις 14/12 αλλά και μετά, ασχέτως του αποτελέσματος. Προς το παρόν μόνο το κυβερνών κόμμα έχει ορίσει υποψήφιο και περιμένουμε να δούμε την κίνηση της αντιπολίτευσης. Όπως και να ‘χει, νίκη του υποψηφίου της αντιπολίτευσης σημαίνει καλύτερος συσχετισμός δύναμης για την ίδια και κλιμάκωση των διαδηλώσεων. Νίκη του φιλοκυβερνητικού υποψηφίου σημαίνει πολιτική ήττα για την αντιπολίτευση (εις διπλούν) και μάλλον καταφυγή σε πιο «βρόμικα μέσα».
Όσον αφορά το κυβερνών κόμμα, ίσως αυτό να είναι ένα καλό μάθημα για το ίδιο, το οποίο κατά την διάρκεια της προηγούμενης θητείας του επέλεξε να πατά σε δυο βάρκες, επιθυμώντας η Ε.Ε. να το αντιμετωπίζει ως ισότιμο εταίρο ενώ διατηρούσε σχέσεις με την Ρωσία. Ήρθε η ώρα μάλλον να αντιληφθεί η κυβέρνηση Κομπαχίτζε ότι για την Ε.Ε. δεν υπάρχουν δύο βάρκες. Είτε είσαι μαζί τους, είτε είσαι εναντίον τους.
