Όσο κι εάν ο ακροδεξιός πρόεδρος της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι προσπαθεί, εάν όχι να εξαλείψει, τουλάχιστον να θολώσει την ιστορική μνήμη και το σκοτεινό παρελθόν της δικτατορίας (1976-1983), υπάρχουν φωνές που δεν κατορθώνει να τις φιμώσει. Στις 7 Ιουλίου οι διάσημες για τις ακάματες έρευνές τους «Γιαγιάδες της Πλατείας Μάγιο (Αbuelas de Plaza de Mayo)» ανακοίνωσαν τον εντοπισμό του 140ού εγγονού στην πραγματική οικογένεια και ταυτότητά του. Πρόκειται για τον γιο δύο νεαρών αγωνιστών που απήχθησαν και «εξαφανίστηκαν» στα κολαστήρια της στρατιωτικής δικτατορίας: της Γκρασιέλα Αλίσια Ρομέρο και του Ραούλ Εουχένιο Μετς.
Το νέο ήλθε να συνταράξει την ήδη τεταμένη πολιτική κατάσταση, λόγω των νέων διαταγμάτων της κυβέρνησης του Χαβιέρ Μιλέι (ώρες πριν εξαντληθούν οι εξουσίες που του ανέθεσε το Κογκρέσο, όταν αρκετοί βουλευτές κυριολεκτικά αυτομόλησαν ή εξαγοράστηκαν), με τα οποία θέλει να κλείσει ή να ιδιωτικοποιήσει ακόμη περισσότερους δημόσιους οργανισμούς. Μέσα σε αυτούς είναι και το υπ’ αριθμό ένα κολαστήριο της δικτατορίας της Σχολής Μηχανικών Ναυτικού (ESMA), όπου μαρτύρησαν ή βρήκαν τον θάνατο εκατοντάδες πολιτικοί κρατούμενοι και σήμερα λειτουργεί ως κέντρο μνήμης και παρ’ όλο που έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Στις 7 Ιουλίου εις πείσμα της καταδρομής από τον Μιλέι (και την αντιπρόεδρό του Μπούλριτς, η οποία ευθαρσώς δηλώνει θαυμάστρια του δικτάτορα Χόρχε Βιντέλα και των έργων του) η Εστέλα ντε Καρλότο, πρόεδρος των «Γιαγιάδων της Πλατείας Μάγιο», κόλλησε την πινακίδα νούμερο 140 με τον αντίστοιχο αναγνωρισθέντα εγγονό που γεννήθηκε στις 17 Απριλίου 1977, στο μυστικό κέντρο κράτησης La Escuelita, στη Μπαΐα Μπλάνκα, στην επαρχία του Μπουένος Άιρες, από όπου κατάγονταν οι γονείς του.
Γεμάτη χαρά η Ντε Καρλότο ανακοίνωσε την αποκατάσταση της ταυτότητας, του ενήλικου πλέον παιδιού που αποσπάσθηκε από τους βασανιστές των γονιών του και δόθηκε για υιοθεσία σε οικογένειες, κυρίως άτεκνων στρατιωτικών ή καθεστωτικών. Οικογένειες που θα τους γαλουχούσαν με τα «εθνικά ιδανικά». Οι γονείς του, Ραούλ και Γκρασιέλα, η οποία όταν συνελήφθη ήταν πέντε μηνών έγκυος, απήχθησαν στο Κουτράλκο του Νεουκέν, επίσης στον Νότο, όπου σπούδαζε. Το παιδί, που γεννήθηκε στην αιχμαλωσία ουσιαστικά κι υπό απάνθρωπες συνθήκες, απομακρύνθηκε νεογέννητο από τη μητέρα του και στη συνέχεια οι νεαροί γονείς «εξαφανίστηκαν».
Η Γκρασιέλα είχε μια κόρη ενάμιση έτους, την Αντριάνα, η οποία αρχικά δόθηκε σε έναν γείτονα και τελικά διασώθηκε από τους παππούδες της από την πλευρά του πατέρα της, τους Όσκαρ και Ελίζα, οι οποίοι τη συνέδραμαν στην ακούραστη αναζήτηση του αδελφού της. Η Αντριάνα Μετς, και οι παππούδες της δεν σταμάτησαν ποτέ να αναζητούν την αλήθεια. Το 2009, άνοιξε ένα ιστολόγιο με τίτλο «Poncho de Lana (Μάλλινο Πόντσο)», όπου διηγούταν στον αδελφό της ποια ήταν και τι έκανε στο πλαίσιο της έρευνάς της, γράφοντάς του μια ευχή γενεθλίων κάθε χρόνο. Η απαρχή της τελικής ταυτοποίησης έγινε με μια ανώνυμη καταγγελία: «Αυτή είναι η αρχή ενός νέου κεφαλαίου για την οικογένεια Μετς-Ρομέρο. Αλλά είναι επίσης μια νίκη για την κοινωνία, επειδή κάθε εγγόνι που ανακτά την ταυτότητά του ρίχνει λίγο περισσότερο φως σε εμάς», είπε η Μετς, ευχαριστώντας τις abuelas που μας δίδαξαν ότι αυτή η αναζήτηση είναι συλλογική και ότι «δεν πρέπει να σταματήσουμε για χάρη των άλλων τριακοσίων εγγονών που αγνοούνται».
Από την πλευρά τους οι Γιαγιάδες υπογράμμισαν πως «κάθε αποκατάσταση αποκαλύπτει αδιάσειστα ότι η δικτατορία υλοποίησε ένα σχέδιο εξόντωσης, ότι διέπραξε γενοκτονία. Κάθε εγγόνι επιβεβαιώνει ότι το τρομοκρατικό κράτος απήγαγε ανθρώπους, τους κρατούσε κρυμμένους σε μυστικά κέντρα κράτησης υπό βασανιστήρια, τους δολοφόνησε και εξαφάνισε τα σώματά τους. Ότι υπήρχε ένα συστηματικό σχέδιο για την ιδιοποίηση ανηλίκων, καταδικάζοντας αυτά τα παιδιά σε μια ζωή γεμάτη ψέματα και τις βιολογικές τους οικογένειές τους σε μία διαρκή αναζήτηση».
Περισσότερες από 300 άλλες ταυτότητες απαχθέντων από τους δεσμώτες των γονιών τους παιδιών παραμένουν ακόμη να βρεθούν. Πολλά από αυτά αφέθηκαν στα χέρια εκείνων που δολοφόνησαν τους γονείς τους και μοιράσθηκαν εδώ κι εκεί σαν λάφυρα πολέμου. Είναι μια από τις πιο τραγικές ιστορίες της αιμοσταγούς δικτατορίας, που ο Μιλέι και οι όμοιοί του θέλουν όσο ο,τιδήποτε άλλο να αποσιωπήσουν.
Για τον λόγο τούτο, τον περασμένο Δεκέμβριο o πρόεδρος της Αργεντινής με διάταγμά του έκοψε την κρατική χρηματοδότηση από την οργάνωση, αλλά ο κυβερνήτης της επαρχίας του Μπουένος Άιρες, Άξελ Κιτσιλόφ, προσέφερε στήριξη στις Γιαγιάδες για να συνεχίσουν το κοινωνικό τους έργο. Όμως, ο ακροδεξιός ηγέτης απτόητα παρενέβη στην ομοσπονδιακή δικαστή Αλίσια Βένσε, προκειμένου να προστατεύσει την Εθνική Τράπεζα Γενετικών Δεδομένων (BNDG), που χρησιμοποιούν οι Γιαγιάδες για να διασταυρώσουν τις γενετικές ταυτότητες των απογόνων των εξαφανισμένων. Μάλιστα υπέγραψε διάταγμα που καταργεί την αυτονομία και αυτάρκεια της BNDG.
Η Εθνική Τράπεζα Γενετικών Δεδομένων (BNDG), η οποία διατηρεί μια μοναδική γενετική βάση δεδομένων με τα προφίλ των παππούδων, των θείων και άλλων μελών της οικογένειας των θυμάτων συντονίζεται με την Εθνική Επιτροπή για την Ταυτότητα (CONADI). Η Επιτροπή ιδρύθηκε το 1992 και διεξάγει έρευνες, συμβάλλοντας στην ανάκτηση των ταυτοτήτων των απογόνων των εξαφανισθέντων. Τα προφίλ των παππούδων αποθηκεύονται, ώστε να μπορούν να συγκριθούν με εκείνα εκείνων που έχουν αμφιβολίες για το ιστορικό τους. Για τις αναλύσεις, η BNDG χρησιμοποιεί μια μέθοδο που ονομάζεται ‘índice de abuelidad’ (δείκτης παππότητας), η οποία βασίζεται στη σύγκριση του DNA του φερόμενου ως εγγονού με αυτό των παππούδων, αναλύοντας τις κληρονομημένες γενετικές αλληλουχίες. Ακόμα και εν απουσία γονέων, είναι δυνατόν να επαληθευτεί με πολύ υψηλή ακρίβεια η πιθανότητα ένα άτομο να κατάγεται από μια συγκεκριμένη οικογενειακή γραμμή.
Την ίδια στιγμή που η 140ή αναγνώριση γιορταζόταν, ο Χαβιέρ Μιλέι συμμετείχε σε ένα συνέδριο Ευαγγελικών Εκκλησιών, στην πρωτεύουσα της επαρχίας Ελ Τσάκο. Εκεί υποδύθηκε τον ‘πάστορα’, διαβάζοντας και ερμηνεύοντας τη Βίβλο με τον δικό του τρόπο. Παρά το γεγονός ότι έχει δηλώσει Εβραίος και επικρίνει τα χριστιανικά διδάγματα για κοινωνική δικαιοσύνη, την οποία ο ίδιος βδελύσσεται ως «ιό που διαβρώνει τις ατομικές αξίες» κι έχει «μολύνει τους ανθρώπους και γεμίζει τον καθένα ξεχωριστά με φθόνο, μίσος και δυσαρέσκεια». Ο ίδιος πρόσθεσε, με παραμορφωμένο πρόσωπο και με δυνατή φωνή, ότι η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από φθόνο με ρητορική, είναι φθόνος μεταμφιεσμένος σε κάτι καλοπροαίρετο, αλλά εξακολουθεί να είναι ένα μεγάλο αμάρτημα.
Και ο Μιλέι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η κοινωνική δικαιοσύνη αποτελεί την αμαρτία της φαύλης σοσιαλιστικής σοσιαλιστικής ιδεολογίας, επειδή στον πυρήνα του αυτό το κίνημα εμπεριέχει τον φθόνο και την αγανάκτηση. Δεν παρέλειψε να αφορίσει τον κύριο εχθρό του, που αποτελεί πραγματική εμμονή του: Εκείνον τον ψεύτικο Θεό που αντιπροσωπεύει το Κράτος. Το παραλήρημα του Μιλέι έγινε μπροστά σε χιλιάδες πιστούς που συγκεντρώθηκαν από διάφορες ευαγγελικές εκκλησίες, όπως η «Βασιλεία του Θεού» και η «Παγκόσμια Εκκλησία», οι οποίες, όπως έχει αποκαλυφθεί, εργάζονται για υπηρεσίες πληροφοριών όπως η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των Ηνωμένων Πολιτειών (CIA) και η ισραηλινή Μοσάντ.
Ωστόσο, δεν είναι όλοι οι Ευαγγελιστές με τον Αργεντινό πρόεδρο. Τρεις οργανώσεις που εκπροσωπούν ευαγγελικές εκκλησίες έγραψαν δημόσια επιστολή απαντώντας στις παρατηρήσεις του Μιλέι, στην οποία κατήγγειλαν τους άθλους του στην Αργεντινή και τα αποτέλεσμα των πολιτικών του, ζητώντας του να σταματήσει να παριστάνει τον Μωϋσή και να ενεργεί σαν Φαραώ και να ακούσει τον λαό, αυτούς που εργάζονται και παράγουν και να δώσει κοινωνική δικαιοσύνη όπως γράφει η ιστοσελίδα Pàgina/12. Η Ομοσπονδία Ευαγγελικών Εκκλησιών Αργεντινής, η Ευαγγελική Κοινωνική Ποιμαντική και ο Σύνδεσμος Πεντηκοστιανών Εκκλησιών της Αργεντινής συνυπέγραψαν το κείμενο, στο οποίο καταδίκασαν επίσης την καταστολή κατά των συνταξιούχων από την κυβέρνηση και την κατάργηση της χρηματοδότησης για τη δημόσια εκπαίδευση.
Βέβαια, ο Μιλέι και οι Ευαγγελιστές οπαδοί του τον παρουσίασαν σχεδόν ως άγιο θαυματουργό. Όπως ο πάστορας Χόρχε Λεντέσμα που τον παρουσίασε, που δήλωσε μπλέκοντας τον Μωυσή με το Χρυσό Μοσχάρι και τον Μίδα με τον ακροδεξιό πρόεδρο, πως ο Μιλέι «με ένα θαύμα χρηματοδότησε» τον ναό του, κάνοντας σε μία νύκτα τα 100.000 πέσος που κρατούσε σε θυρίδα στην τράπεζα να μεταμορφωθούν σε 100.000 δολάρια!
Ανάλογο θαύμα μάλλον δεν αναμένεται να κάνει ο Μιλέι και για το δημόσιο της Αργεντινής. Εκεί απεναντίας έχει κλείσει τη θάλασσα για να πνίξει κρατικούς οργανισμού: τη Δευτέρα 7 Ιουλίου η κυβέρνηση έκλεισε την Εθνική Διοίκηση Αυτοκινητοδρόμων (Viabilidad), κάτι που θα προκαλέσει τεράστιες ζημιές σε ολόκληρη τη χώρα, εμποδίζοντας τα δημόσια έργα και κλείνοντας όλες τις υπηρεσίες που ήλεγχε. Ενώ προετοιμάζει και το κλείσιμο του Εθνικού αντικαρκινικού ινστιτούτου και να κλείσει πέντε νοσοκομείο, προκειμένου να επωφεληθεί ο ιδιωτικός ιατρικός τομέας, θέτοντας σε κίνδυνο τη λειτουργία του εθνικού συστήματος υγείας και την κοινωνική περίθαλψη.
Μέσα σε τούτον τον ζόφο που ξημερώνει για εκατομμύρια Αργεντινούς, η ανθεκτικότητα των «Γιαγιάδων της Πλατείας Μάγιο» είναι η μόνη φωνή ελπίδας απέναντι στο ηλεκτρικό πριόνι του παρανοϊκού καπιταλιστή Μιλέι.
