Καθώς πλησιάζουμε τα δύο χρόνια από την 7η Οκτώβρη είναι χρήσιμο να δούμε ποιος ο ρόλος των Σουνιτικών μουσουλμανικών κρατών, τα οποία μπορεί μεν να είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στις λεκτικές καταδίκες και στην ανάδειξη των εγκλημάτων του Ισραήλ, παρ’ όλα αυτά δεν έκαναν καμία κίνηση να σταματήσουν αυτά τα εγκλήματα, ενώ κάλλιστα θα μπορούσαν. Σ’ αυτό το άρθρο θα ασχοληθώ συγκεκριμένα με τρία κράτη (Αίγυπτος, Τουρκία, Κατάρ), τα οποία θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε με ασφάλεια ότι είναι οι κυρίαρχοι παίχτες στην τωρινή μεσανατολίτικη σκακιέρα.

Media

Από την αρχή της τελευταίας σύγκρουσης μέχρι και σήμερα, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι τα τοπικά ΜΜΕ (Al Jazeera, Middle East Eye, Anadolu, Yeni Safak κ.α.) έλαβαν σαφή θέση υπέρ της Παλαιστίνης, ιδιαίτερα με την ανάδειξη των σιωνιστικών εγκλημάτων, την κατάρριψη σιωνιστικών αφηγημάτων, αλλά και σε σημαντικότερο βαθμό την ανάδειξη της ισχύος της Παλαιστινιακής αντίστασης και την μεταφορά ειδήσεων περί της πολιτικής αστάθειας στο Ισραήλ και του κακού ηθικού των στρατιωτών του, ιδιαίτερα όσον αφορά τα ψυχικά τραύματα και τις αυτοκτονίες μεταξύ των δολοφόνων (και όχι μαχητών) του IOF. Ακόμα σημαντικότερη ήταν η ανάδειξη φωνών Παλαιστινίων, αλλά και στελεχών της Αντίστασης, κάτι το οποίο δεν είδαμε στα δυτικά ΜΜΕ, με εξαίρεση προφανώς τα αριστερά ΜΜΕ.

Τα παραπάνω και μόνο έπαιξαν ρόλο στην αναβάθμιση αυτών των κρατών στα μάτια του μέσου Παλαιστινίου (και όχι μόνο), ενώ τα ίδια τα ΜΜΕ απέκτησαν περισσότερους αναγνώστες από την Δύση, εννοώντας προφανώς τους ανθρώπους που στέκονται υπέρ της Παλαιστίνης. Επιπλέον κατορθώνουν να αποτελούν δεύτερο «φιλοπαλαιστινιακό» πόλο – και ελεγχόμενο, καθώς αν δεν υπήρχαν όλα τα μάτια του ισλαμικού κόσμου θα έπεφταν πάνω στον Άξονα της Αντίστασης, το οποίο θα δημιουργούσε σοβαρά προβλήματα σε ολόκληρο το ιμπεριαλιστικό μπλοκ.

Φυσικά λόγω αυτού του ρόλου τους κατόρθωσαν να αποσβέσουν την πολιτική και οικονομική απραγία των κυβερνήσεων τους, οι οποίες δεν έκαναν καμία άλλη κίνηση πέραν των ξύλινων καταγγελιών κατά της σιωνιστικής γενοκτονικής μηχανής.

Πολιτικό και οικονομικό

Αν εξαιρέσουμε τις συνομιλίες σε Κάιρο και Κατάρ, την φιλοξενία μελών της Παλαιστινιακής Αντίστασης στην Τουρκία και τις λαϊκίστικες δηλώσεις του Ερντογάν περί «τουρκικής στρατιωτικής εισβολής στην Γάζα» τι άλλο έχουν να δείξουν αυτές οι κυβερνήσεις για να αποδείξουν ότι πράγματι στάθηκαν αλληλέγγυες με την Παλαιστίνη; Η απάντηση είναι απολύτως τίποτα.

Στην πραγματικότητα έκαναν πολλά περισσότερα για να πλήξουν τον Άξονα της Αντίστασης, τον μοναδικό πραγματικό σύμμαχο της Παλαιστινιακής Αντίστασης, παρά το Ισραήλ. Ξεκινώντας από την φιλοξενία αμερικανικών στρατευμάτων στο έδαφός τους (Κατάρ), τις εμπορικές συναλλαγές αξίας 6 δις δολλαρίων και την συνεργασία με το Ισραήλ για την διάλυση της Συρίας και την αποκοπή της σύνδεσης μεταξύ Χεζμπολάχ-Ιράν (Τουρκία) και φυσικά τις κοινές αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις με Ισραήλ στο Σινά, την καταστολή ακτιβιστών και την εξαγωγή φυσικού αερίου στο Ισραήλ (Αίγυπτος). Γιατί πράγματι τι να κάνει το BDS και το μποϊκοτάζ στα πατατάκια και στις σερβιέτες αν κλείσει η στρόφιγγα του πετρελαίου και του φυσικού αερίου ή/και εφαρμοστεί ολικό εμπάργκο;

Θα ρισκάρουν όμως οι ηγεσίες αυτών των χωρών τις καλές σχέσεις τους με τον Δυτικό κόσμο και τον ρόλο του «γεωπολιτικού μπαλαντέρ» που έχουν αποκτήσει τα τελευταία τρία χρόνια; Προφανώς και όχι γιατί ούτως ή άλλως η κατάσταση είναι υπέρ τους ασχέτως του αποτελέσματος. Ήττα του Ισραήλ σημαίνει αναβάθμιση του ρόλου τους ως των μοναδικών διαμεσολαβητών στην Μέση Ανατολή και δυνατότητας για ακόμα περισσότερους ελιγμούς. Νίκη του Ισραήλ σημαίνει ήττα του Άξονα της Αντίστασης και στροφή του μουσουλμανικού κόσμου προς αυτά τα κράτη ως μοναδικούς φορείς που μπορούν να τους εκπροσωπήσουν. Οι σχέσεις τους με τον δυτικό κόσμο δεν πλήττονται, όπως και ούτε με τις δυνάμεις της ανατολής. Όπως προανέφερα δηλαδή win-win κατάσταση.

Real Politik uber Alles

Και εδώ λοιπόν καταρρίπτεται και το ηλίθιο συντηρητικό αφήγημα περί «πολέμου πολιτισμών» και «μουσουλμάνων εναντίον χριστιανών» το οποίο στην Ελλάδα αναπαράγεται από την ακροδεξιά, «φιλήσυχους» κυρ-Παντελήδες και γιάπηδες της γενιάς μου. Ποιος πόλεμος μουσουλμάνων εναντίον χριστιανών όταν οι υποτιθέμενα φιλοπαλαιστίνιοι τακφιριστές της Συρίας επιλέγουν να στοχοποιήσουν το Ιράν και τον Άσαντ που είναι και οι μεγαλύτεροι σύμμαχοι της Παλαιστινιακής Αντίστασης; Ή όταν υποτιθέμενα σοσιαλιστές Κούρδοι της Ροζάβα να φιλοξενούν αμερικανικές βάσεις στο έδαφός τους και να καλούν για πτώση του Άσαντ την ίδια ώρα που δεν έχουν ρίξει ούτε βόλι κατά του Ισραήλ; Αντιθέτως αυτό που βλέπουμε είναι μία χούφτα δυτικών κρατών να συμμετέχουν ενεργά και να χρηματοδοτούν την γενοκτονία και την διάλυση των κρατών της Μέσης Ανατολής, ενώ τα μουουλμανικά κράτη – στην πλειοψηφία τους – να ψάχνουν μεθόδους αναβάθμισης του ρόλου τους παίζοντας διπλό ταμπλό.

Επειδή στην τελική δεν πρόκειται για «κανένα πόλεμο πολιτισμών» αλλά για ιμπεριαλισμό και real politik.