Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δημοσιοποίησε μια δήλωση για την εγκληματική απαγωγή του νόμιμου προέδρου της Βενεζουέλας από τα αφεντικά του στις ΗΠΑ. Από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως επονείδιστη ή ντροπιαστική. Δεν είναι όμως τέτοια. Στην πραγματικότητα αποτελεί μια δοσιλογική δήλωση, την πρώτη και μοναδική από νομίμως εκλεγμένο πρωθυπουργό της Ελλάδας.
Τι λέει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη (γραμμένη στη γλώσσα των αφεντικών του) εν λόγω δήλωση;
Nicholas Maduro presided over a brutal and repressive dictatorship that brought about unimaginable suffering on the Venezuelan people. The end of his regime offers new hope for the country. This is not the time to comment on the legality of the recent actions.
Ο πρωθυπουργός λέει λοιπόν ότι ο πρόεδρος της Βενεζουέλας ήταν δικτάτορας, ότι ο λαός της Βενεζουέλας υπέφερε και ότι επομένως η απαγωγή του και η θέση της Βενεζουέλας υπό ξένη κατοχή αποτελεί γεγονός θετικό ασχέτως του τι προβλέπει η διεθνής νομιμότητα και ασχέτως της υποχρέωσης όλων μας όχι μόνο να σεβόμαστε αλλά και να προστατεύουμε την κυριαρχία κάθε κράτους κατά το διεθνές δίκαιο (πρόκειται για τις θεμελιώδεις προβλέψεις του διεθνούς δικαίου και του Χάρτη του ΟΗΕ).
Είναι η πρώτη φορά που επαναλαμβάνεται, που ακούγεται ξανά στην πατρίδα μας επισήμως το θεμελιακό επιχείρημα του δοσιλογισμού. Ο δοσιλογισμός στον πυρήνα του δεν βασίστηκε στον θαυμασμό προς τον «Φύρερ», ούτε στον ναζισμό ως τέτοιο από ιδεολογικής απόψεως παρότι υπήρχε και αυτό το στοιχείο αλλά στο επιχείρημα ότι μπροστά στον κίνδυνο ανάρρησης στην εξουσία των κομμουνιστών, η γερμανική κατοχή ήταν προτιμότερη.
Αυτή υπήρξε η πεμπτουσία της υποστήριξης προς τη γερμανική κατοχή. Ότι οι κομμουνιστές θα επέβαλαν «δικτατορία ερυθρού τύπου» και επομένως μεταξύ μιας κυρίαρχης και ελεύθερης Ελλάδας υπό το ΚΚΕ ήταν προτιμότερη μια κατεχόμενη Ελλάδα. Φυσικά περιττεύει να επαναλάβει κανείς ότι το ίδιο επιχείρημα επικαλέστηκε η Τουρκία και προκειμένου να εισβάλει στην Κύπρο και να θέσει υπό κατοχή το 48%.
Αυτό λοιπόν που κάνει ο πρωθυπουργός είναι να επαναλάβει το επιχείρημα του δοσιλογισμού και να θέσει ως πρωθυπουργός, δηλαδή δια του θεσμικού του ρόλου, προηγούμενο για τη μελλοντική διαχείριση και των ελληνικών υποθέσεων.
Ο Έλληνας πρωθυπουργός ως πολιτειακός παράγοντας της πατρίδας μας, μας λέει ότι αν οι ΗΠΑ θεωρούν κάποιον ηγέτη δικτάτορα διατηρούν οικουμενική δικαιοδοσία απαγωγής του, απαγγελίας κατηγοριών εναντίον του, εισβολής και κατοχής της εν λόγω χώρας. Αν αυτό ισχύει για τη Βενεζουέλα ισχύει καταφανώς και για την Ελλάδα όμως. Κατά τον νυν πρωθυπουργό μας επομένως, μεταξύ ανάρρησης στην πρωθυπουργία ενός αριστερού πρωθυπουργού (δικτάτορα κατά τον εκάστοτε πρόεδρο των ΗΠΑ) και αμερικανικής ή άλλης, ξένης κατοχής της πατρίδας μας, προτιμητέα είναι η δεύτερη. Αυτό είναι ο δοσιλογισμός.
Ο Μητσοτακισμός είναι ο δοσιλογισμός της εποχής μας. Η σύγκρουση με τον μητσοτακισμό και με τα αφεντικά εντός και εκτός της πατρίδας αποτελεί το άμεσο πατριωτικό καθήκον.
