Ο Σερβιτόρος μας ηλικιακά βρίσκεται ακόμα στη δεκαετία των 40. Ευτυχώς όμως η δουλειά του τον κρατά σε φόρμα, τόσο στο σώμα όσο και στο νου. Είναι ευγνώμων που μια σειρά συγκυριών με προεξάρχουσα την ελληνική οικονομία, τον οδήγησε στον ιδιαίτερο κόσμο της εστίασης, όπου μελέτησε σε βάθος τους ανθρώπους αυτού του πλανήτη. Κυρίως αυτού.
Σκέψεις σε ένα ρεπό μετά από μια απαράδεκτη βάρδια. Και μια ταινία.
Εξαρτάται. Από το αφεντικό, την παλαιότητα και την ζούλα. Συνήθως όμως όχι.
Εκλεκτό μελανούρι σασίμι ή μπαγιάτικη σάρπα του σούπερ μάρκετ;
Τα δύσκολα όρια που καλούμαστε καθημερινά να διατηρούμε στα επαγγέλματα επιβίωσης.
Δεξιώσεις γάμων, εταιρικά events, πανηγύρια. Για να γίνουν όλα αυτά κάποιοι ξεροψήνονται στον ήλιο.
Μερικές σκέψεις για την απάθεια των ανθρώπων και μερικές για τον Κάφκα.
Το γράφουν πια και στις αγγελίες. Εννοούν ότι δεν έχουν βρει το απαραίτητο προσωπικό και ότι θα πρέπει να καλύψεις τα κενά. Ακούγεται καλύτερα όμως.
Κάποτε… στην Αμερική. Φέτος, ο κολυμβητής της Ρόδου (ή κάποιος άλλος στη θέση του) επιστρέφει.
Ένα κείμενο για τα φαντάσματα των ανθρώπων με αφορμή την ομώνυμη ταινία.
