Δεν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία επειδή έγραφε καλές εκθέσεις, ούτε είχε αναλάβει την σχολική εφημερίδα. "Τράκαρε" με αυτήν, τον Οκτώβριο του 1991 (ευτυχώς, μόνο με υλικές ζημιές). Καλύπτει θέματα εργασίας, ασφάλισης, πρόνοιας και συνδικάτων. Πιστεύει, ίσως λανθασμένα -αλλά με επιμονή- ότι η δημοσιογραφία είναι λογοτεχνία υπό πίεση και κοινωνικό εργαλείο.
Στελέχη των ασφαλιστικών ταμείων και ειδικοί στην κοινωνική ασφάλιση, εκτιμούν ότι η “μαύρη τρύπα” του συστήματος ανέρχεται στο ιλιγγιώδες ποσό των 45 δισ. ευρώ.
Τα συνδικάτα, αντιμετωπίζουν την κυβερνητική πρωτοβουλία για τον περιορισμό των διαδηλώσεων ως “αιτία πολέμου”, αφού το ζήτημα αφορά κάθε εργαζόμενο, ελεύθερο επαγγελματία και φυσικά κοινωνικά…
Η κυβέρνηση επιχειρεί επανειλημμένα να αποδράσει από τις ευθύνες ενός συστήματος εργασιακών σχέσεων που παράγει σταθερά ανεργία και ψευδοαπασχόληση.
H πανδημία, αντιμετωπίζεται ως νέα κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τις πολιτικές που ακολουθούνται στα εργασιακά την τελευταία δεκαετία.
Με.. δοκιμαστικό σωλήνα εργασιακών πειραμάτων, μοιάζει η αγορά εργασίας.
Σε φαύλο κύκλο ελλιπούς χρηματοδότησης, η οποία θα οδηγήσει σε νέες παρεμβάσεις, κινδυνεύει να εγκλωβιστεί το συνταξιοδοτικό σύστημα.
Οι εργαζόμενοι παγκοσμίως εγκλωβίζονται σε ένα σπιράλ ανεργίας, ημιαπασχόλησης και δραστικής μείωσης του εισοδήματός τους.
