Ένα μαγικό χρονοντούλαπο δια του οποίου μεταφέρεσαι κατευθείαν στην ένδοξη δεκαετία του 1960.
Παιδιά μιας γενιάς που μετρούσε θύματα αντί για ήρωες. Τώρα τα θύματα ήταν οι ίδιες. Αυτές που φύγαν, αλλά και εκείνη που έμεινε.
Στο τέλος της ημέρας αυτό που μετράει είναι η αποτελεσματικότητα και η αριστεία.
Μέχρι και σήμερα, ο Δρόσος δεν έχει παράξει αυτό που λέμε «κάποιο ιδιαίτερο έργο» στη ζωή του. Παρόλα αυτά είναι εργολάβος.
«Το ’73 ήμουν στην ηλικία σου. Δεν διαφέρουν και πολύ οι συνθήκες από τότε».
Ο Μίλτος δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί πώς για κάτι τόσο απλό θα έπρεπε να καταβάλει τέτοια προσπάθεια.
«Παρόλο που μια ζωή απών ήταν, μου φαίνεται δυσβάσταχτο να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν».
Λες και χρειάζεται επιχείρημα για να κάνεις one night stand. Με σλόγκαν ψαρώνουν οι καταναλωτές, όχι οι πολίτες.
Τον πρωταγωνιστή μας τον λένε Θανάση, θα μπορούσε να τον λένε όμως και Ντάνιελ Μπλέικ.
