Αφηγούμαστε για να διατηρήσουμε τα λογικά μας. Οι ιστορίες μας βοηθούν να επιβιώσουμε.
Δεν θα χαρίζαμε σε καμία κυβέρνηση την ικανότητά μας να κοιτάμε ψηλά. Δεν ήρθε ακόμα η ώρα να εγκλωβιστούμε σε υπερκοστολογημένα υπόγεια.
«Τι ξαναψηφίσατε ρε μαλάκες; Τα παιδιά σας ρε λαμόγια, τα παιδιά σας δεν τα σκέφτεστε; Τα παιδιά μας ρε. Τα σκοτώσαμε ξανά».
Το ειδοποιητήριο μου έπεσε απ’ τα χέρια. «Όχι δεν γίνεται». Είμαι θύμα αυτής της μάστιγας, των ορδών remotely working Ευρωπαίων που έχουν αποικήσει στα Εξάρχεια.
Τον λένε Βαγγέλη και σε αντίθεση με τον μέσο Έλληνα πολίτη η μνήμη του ήταν αυτό που λέμε ξουράφι.
Ήταν κάτι σαν είδωλο ανάμεσα στους άστεγους. Αλλά όσο δεν ήταν είδωλο της ποπ δεν υπήρχε περίπτωση η ζωή ή ο θάνατός του να απασχολήσει.
Ποιος να το ‘λεγε πως μετά από 20 χρόνια αυτός που δεν είχε να φάει θα μοίραζε φαγητό στους πεινασμένους;
Είναι ιδιαίτερη η σχέση των χορευτών με το σώμα τους και τον πόνο.
Θυμάστε τον πίνακα του Μαγκρίτ; Εκείνον που δείχνει δύο ερωτευμένους κουκουλοφόρους να φιλιούνται.
