Μια «παράδοξη προσπάθεια επανοικειοποίησης της πόλης».
Απ’ τα μεγάφωνα ακούγεται: «Είμαι ο Θοδωρής και έχασα τη μαμά μου στα Τέμπη. Θα προτιμούσα να μην βρίσκομαι σήμερα εδώ».
Το ερώτημα που προκύπτει είναι επιτακτικό, αμείλικτο και λίγοι μπορούν να το τοποθετήσουν καλύτερα απ’ ό,τι ο Οικονομίδης στο «Σπιρτόκουτο».
Δεν είναι εύκολο να βρεθούν οι λέξεις για να περιγράψουν το αίσθημα. Μαζική απόπειρα εισπνοής.
«Οι άνθρωποι δεν συγχωρούν αυτές που από έρωτα εκπέσανε».
Το αφήγημα έχει καταρρεύσει και η μουσική δεν υπάρχει πια.
Όσα είδα και όσα θα αφηγηθώ δεν είναι παρά σκόρπιες εικόνες. Δεν είναι παρά προπομπός του φετινού Δεκέμβρη.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με αληθινά πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς και απολύτως εσκεμμένη.
Συμβουλές για την ανακατάληψη της πόλης απ’ τον… εμπόλεμο Σταθμό Λαρίσης για το Κοσμοδρόμιο.
