Την καλησπέρα μου σε όλες τις απελπιστικά αγανακτισμένες υπάρξεις.
Κάθεται σκυφτή στη στάση. Το Α8 έρχεται σε δύο λεπτά. Κοιτάει τα παπούτσιά της. Το δεξί της το πάτησε ένας μαλάκας την Τρίτη στο Μετρό. Έχει μείνει σημάδι. 60 ευρώ. «Είναι σημαντικό η εμφάνισή σου να είναι κόσμια. Μην ξεχνάς πως είσαι η εικόνα μιας σημαντικής επιχείρησης», της είπαν τη δεύτερη μέρα στο γραφείο. 850 ευρώ -χωρίς υπερωρίες.
Η σήμανση στον πίνακα δρομολογίων αλλάζει. Το Α8 έρχεται σε 21 λεπτά. Αν μπορούσε να περιγράψει με μια εικόνα τη γενιά της, θα χρησιμοποιούσε αυτή: Πρόκειται για μια γενιά, που είδε τουλάχιστον τρεις φορές τον πίνακα δρομολογίων να αλλάζει λίγο πριν το ραντεβού της με την ιστορία. Στην εφηβεία, στη μνημονιακή ενηλικίωση, στην πανδημία.
Θυμάται να το λένε στις ειδήσεις. Αργά το βράδυ ενός Σαββάτου, όπως αυτό, οι μπάτσοι δολοφόνησαν έναν συνομήλικό της εκεί που η Μεσολογγίου συναντάει την Τζαβέλα. Αναρωτιέται αν είναι πρέπον να λέει «μπάτσος» στα 32 της.
Η γενιά της υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της εν ψυχρώ δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Ήταν λες και ξεψύχησε μπροστά μας. Μουδιάσαμε απ’ το θέαμα και από τότε δεν έχουμε συνέλθει. «Δεν είπαμε ακόμα την τελευταία λέξη, αυτές οι μέρες είναι: οι μέρες του Αλέξη». Αυτό το σύνθημα της προκαλούσε ανάμικτα συναισθήματα. Οργή και νοσταλγία. Αναρωτιέται αν καταφέραμε πράγματι να αρθρώσουμε την πρώτη.
Κοιτάει τον πίνακα δρομολογίων. Το Α8 έρχεται σε δύο λεπτά. Σήμερα είναι 6 Δεκέμβρη. Σκέφτεται να πάει στην Πορεία. Μετά σκέφτεται ότι είναι οριακά ντροπιαστικό να εμφανιστεί στα Εξάρχεια με ταγέρ, γόβα και φουλ μέικαπ, φορώντας μάλιστα τους φακούς της. Τι θα κάνει αν πέσουν δακρυγόνα;
Το Α8 έρχεται. Τρεις στάσεις αργότερα το λεωφορείο γεμίζει ασφυκτικά. Ο κόσμος γκρινιάζει για τις καθυστερήσεις. Βγάζει το κινητό της για να δει την ώρα. Το λεωφορείο σταματάει απότομα και εκείνη παραπατάει. Σπρώχνει τον διπλανό της και αμέσως του ζητάει συγγνώμη. Ένας κύριος κοντά στα 80 με μπαστούνι, καρό κοστούμι, βελούδινο καπέλο και εμφανή τα σημάδια του Πάρκινσον την κοιτάει και της λέει: «Όλη μέρα πάνω απ’ την οθόνη… χαζέψατε. Ναι σ’ εσένα το λέω. Τι με κοιτάς σαν χάνος; Δεν έχω δει χειρότερη γενιά. Οι μισοί φύγανε και όσοι μείνανε είναι ηλίθιοι». Μένει να τον κοιτά. Δεν λέει κουβέντα.
Το Α8 τους παρατάει κάπου στην Πατησίων. Η ώρα είναι 19.45. Προσπαθεί να ξεχάσει το ξέσπασμα του 80χρονου. Πιθανόν να έκρινε εντελώς αποσπασματικά το όλο σκηνικό. Να παρατήρησε μονάχα την προσπάθειά της να δει την ώρα στο κινητό και το γεγονός πως έχασε την ισορροπία της. Με κάθε βήμα ένιωθε τη σκιά της να μεγαλώνει. Θυμάται τότε που η φωτιά του δέντρου της πλατείας μίκρυνε τη σκιά της τόσο που σχεδόν δεν φαινόταν. Από τότε η σκιά της μεγάλωσε τουλάχιστον 17 φορές. Την πιάνει μια ασυγκράτητη επιθυμία να πετάξει μια μολότοφ. «Πολύ μπιζάρ συναίσθημα», σκέφτεται.
Η ώρα είναι 07.55. Το πατούμενο την έχει χτυπήσει στην αριστερή της φτέρνα και στα δύο τελευταία δάχτυλα του δεξιού ποδιού. Βρίσκεται στην πλατεία Ομονοίας. Η πορεία επιστρέφει. Τρία πιτσιρίκια αδειάζουν το περιεχόμενο ορισμένων μπουκαλιών μπύρας -που καθόλου δεν περιέχουν μπύρα- σε έναν πράσινο κάδο απορριμμάτων στη γωνία Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους. Ανοίγει την τσάντα της και βγάζει ένα πακέτο τσιγάρα. Ανάβει.
Πανεπιστημίου και Μπενάκη ξεκινάει το πανηγύρι. Άνδρες των ΜΑΤ πλακώνουν στο ξύλο 15χρονα. Κάνει αναστροφή. Τα πιτσιρίκια έχουν εξαφανιστεί από τη Θεμιστοκλέους. Ο κάδος όμως είναι ακόμα εκεί. Άραγε πόσες πιθανότητες υπάρχουν να περάσει αυτόφωρο σήμερα;
Απ’ την άλλη ποιος να υποψιαστεί μια κοπέλα με μια τόσο «κόσμια εμφάνιση» που δουλεύει για μια τόσο «σημαντική επιχείρηση»; Τραβάει μια δυνατή τζούρα. Αισθάνεται αυτομάτως σαν να έχουν περάσει 17 χρόνια απ’ την τελευταία φορά που ένιωσε τους μύες στο σβέρκο και τους ώμους να ηρεμούν και τα σαγόνια να χαλαρώνουν μαζί με τις γροθιές της. Σκέφτεται πόσο αγαπά τις στάχτες, γιατί πάντα σημαίνουν τη δυνατότητα νέας ζωής. Μου αφηγείται το σκηνικό ως μια «παράδοξη προσπάθεια επανοικειοποίησης της πόλης».
Απ’ το εμπόλεμο αθηναϊκό κέντρο,
Για το Κοσμοδρόμιο
Η Γειτόνισσα
