Ο αέρας έχει υφή παχύρευστη, όπως το μέλι και το σιρόπι απ’ το γλυκό του κουταλιού. Η συγκεκριμένη αίσθηση είναι γνώριμη στη γενιά μου. Όσες φορές φλερτάραμε με την ιδέα να βουτήξουμε το δάχτυλο στο βάζο με το μέλι. Τα χέρια μας ξεκίνησαν να τρέμουν. Το βάζο έπεσε κι έσπασε, απελευθερώνοντας την κολλώδη ουσία κι αφήνοντας την να στοιχειώσει για πάντα την κουζίνα της μαμάς.
Κι εμείς; Μείναμε με εκείνο το αίσθημα της ντροπής και της αχρηστοσύνης. Κι είναι τόσο δύσκολο να το διαχειριστούμε αυτό το αίσθημα, όσο το να μαζέψουμε το μέλι από κάτω. «Δεν φταίμε εμείς, φταίνε εκείνοι που έβαλαν το γλυκό στο ψηλότερο ράφι!».
18.46
Ο κόσμος, σαφώς λιγότερος από τις προηγούμενες φορές, βγαίνει από το μετρό στην Πανεπιστημίου.
18.48
Ένας νεαρός με μοϊκάνα, κρατά διπλωμένο ένα πανό. Μιλάει νευρικά με μια κοπέλα που προηγείται δύο βήματα από εκείνον. «Προχώρα πιο γρήγορα. Δεν θα μπορέσουμε να φτάσουμε στην ώρα μας και θα χάσουμε τους άλλους», του λέει. «Τρέχω ρε Μαρίνα, δεν βλέπεις, ό,τι μπορώ κάνω. Το θέμα, άλλωστε, είναι να μην χάσουμε τις εαυτές μας». Το πανό ανήκει σε κάποια φοιτητική οργάνωση.
18.49
Δυο χρήστες αράζουν στο πεζουλάκι έξω απ’ την Ακαδημία. Ο ένας έχει τατουάζ στον δεξί του τρικέφαλο έναν σταυρό περικυκλωμένο απ’ το ορθόδοξο μότο: «Ιησούς Χριστός Νικά». Φορά ένα πράσινο μακό μπλουζάκι ξεβαμμένο από τον ιδρώτα στις μασχάλες και τον λαιμό.
18.52
«Να σου πω, ρε; Δεν την έχεις βαρεθεί τη μαστούρα; Άντε και είσαι πέντε-έξι ώρες μαστουρωμένος, τι θα καταλάβεις;» ρωτάει τον διπλανό του. «Από τότε που γύρισα απ’ το Βερολίνο, κοντά τέσσερα χρόνια τώρα, δεν έχω κόψει ούτε μια μέρα. Ούτε μια μέρα καθαρός. Άμα κουμπώσει το μυαλό σου όμως, καθαρίζεις -μια κι έξω. Θα βελάξεις τρεις -το πολύ τέσσερεις- μέρες, αλλά θα κόψεις. Φαντάσου μετά τα τριάντα πως φεύγουν τα χρόνια. Μπαμ! Δεν αισθάνεσαι. Δεν ζεις τη ζωή σου, ρε φίλε, στη γαμωχώρα», του λέει εκείνος.
19.01
Οι πρώτοι μπάτσοι έχουν ήδη στηθεί στη γωνία Πανεπιστημίου και Σίνα. Μπροστά απ’ το κτίριο της Αρχαιολογικής Εταιρείας ένας ασφαλίτης μιλάει σε δύο άστεγους. Οι άστεγοι φοράνε πεντακάθαρα παπούτσια. Παραδόξως φοράνε και ρολόγια.
19.12
Οι πρώτες κλούβες τοποθετούνται κάθετα στη Βασιλίσσης Σοφίας. Προστατεύουν την είσοδο της Βουλής. Κόβουν τον δρόμο στη μέση.
19.35
Απ’ τα μεγάφωνα ακούγεται το «Σ’ ακολουθώ», του Παπακωνσταντίνου κι ένα γκέι ζευγάρι αγκαλιάζεται. Φιλιέται. Δύο κοπέλες μοιράζουν την Εργατική Αλληλεγγύη.
19.42
Πέντε κορίτσια ανοίγουν ένα πανό τεσσάρων μέτρων. «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Λίγο πιο δίπλα ένας 70χρονος κρατάει ένα κομμάτι από χαρτόκουτο. «Εντολέας σας η κοινωνία». Μια κυρία με μωβ εσπαντρίγιες και ξύλινα κοσμήματα κρατάει ένα άλλο κομμάτι χαρτόκουτου. «Εσείς με τη μαφία. Εμείς με τη Μαρία».
19.51
Απ’ τα μεγάφωνα ακούγεται: «Είμαι ο Θοδωρής Ελευθεριάδης και έχασα τη μαμά μου στα Τέμπη. Δεν θέλω ούτε να με ψηφίσετε, ούτε να με διορίσετε. Θα προτιμούσα να μην βρίσκομαι σήμερα εδώ».
19.53
Πραγματοποιείται η πιο σουρεαλιστική αλλαγή φρουράς. Οι τσολιάδες προσπαθούν να διασχίσουν το πλήθος. Το φέσι του ενός ακουμπάει στα λερωμένα αθλητικά ενός από τους πέντε νεαρούς που έχουν καταφέρει να σκαρφαλώσουν στην κολώνα της Βουλής.
20.01
Απ’ τα μεγάφωνα ακούγεται: «Είμαι ο Ηλίας Παπαγγελής κι έχω ορκιστεί στο παιδί μου: εγώ να τα λέω στους ανθρώπους κι εκείνη να τα λέει στον Θεό».
20.26
Η αστυνομική παρουσία γίνεται όλο και εντονότερη. Μπάτσοι εμφανίζονται πίσω απ’ τη Βουλή, στην Ερμού, στη Βουκουρεστίου και στα περισσότερα απ’ τα μεγάλα στενά των Εξαρχείων. Η ατμόσφαιρα ηλεκτρίζεται.
20.29
Πανεπιστημίου και Χαριλάου Τρικούπη είναι παρκαρισμένα δύο παιδικά ροζ πατίνια. Στο ύψος του ΙΝΤΕΑΛ, οι πεντάχρονες ιδιοκτήτριές τους κάθονται στο οδόστρωμα. Φοράνε λουλουδάτα φορέματα, έχουν πλεξούδες τα μαλλιά τους και η μαμά κρατά διακριτική απόσταση χωρίς να τις χάνει στιγμή απ’ το βλέμμα της. Ζωγραφίζουν με πολύχρωμες κιμωλίες ένα τρένο, τις ράγες του, ένα κορίτσι, έναν ήλιο και μια καρδιά. Λίγο πιο δίπλα ένα σκυλί δαγκώνει το λουρί του.
20.45
Στην εξέδρα της πλατείας Συντάγματος ανεβαίνει η Μαρία Καρυστιανού και είναι παράδοξο πώς μια τόσο μικρή εξέδρα μπορεί να χωρέσει μια γυναίκα μεγαλύτερη απ’ τη ζωή.
21.07
Ο ηλεκτρισμός στην ατμόσφαιρα γίνεται ακόμα πιο έντονος. Μια παρέα τεσσάρων ατόμων παριστάνει τους διαδηλωτές. Πρόκειται πράγματι για μια εξαιρετική μεταμφίεση, μόνο που ξέχασαν να βγάλουν τα apple watch με αποτέλεσμα να τους χαλάει το starter pack (adidas-arnette-north face).
21.09
Απ’ τους ασυρμάτους της αστυνομίας στην Καραγιώργη Σερβίας ακούγεται: «Μπουκάλια». Μια παρέα κοριτσιών τραγουδάει το «Πάρε όταν φτάσεις» του Δεληβοριά. Οι μεταμφιεσμένοι πετάνε τα πρώτα μπουκάλια στους διαδηλωτές.
21.13
Τρομοκρατημένοι διαδηλωτές τρέχουν προς πάσα κατεύθυνση αδιαφορώντας για τις ζωγραφιές των κοριτσιών. Αφαιρούν αγχωμένοι το χρώμα από την Πανεπιστημίου. Ποδοπατούν το πολύχρωμο τρένο, τις πράσινες ράγες του, τον ήλιο και την ροζ καρδιά. Το σκυλί έχει αυτονομηθεί. (Εμείς πότε;). Κρατάει πλέον το λουρί στο στόμα και τρέχει προς τα Εξάρχεια. Λίγο πιο δίπλα βρίσκεται τσαλαπατημένη μια απ’ τις γυαλιστερές κορδέλες τιμονιού των παιδικών πατινιών.
21.21
Ο αέρας έχει υφή παχύρευστη όπως το δάκρυ που στεγνώνει στο μάγουλο μετά από έκθεση σε δακρυγόνο.
Απ’ το εμπόλεμο αθηναϊκό κέντρο
Για το Κοσμοδρόμιο
Η Γειτόνισσα
